Τρία γεωπολιτικά σενάρια παγκόσμιας ανασυγκρότησης

Υπόθεση πρώτη: Μια στενότερη συνεργασία μέσα από διεθνείς θεσμούς, που θα είναι επιφορτισμένοι με την παροχή διεθνών και παγκόσμιων δημόσιων αγαθών, για παράδειγμα αποτελεσματικών παγκόσμιων πολιτικών σε ζητήματα υγείας, περιβάλλοντος, διατροφής και περιορισμού της φτώχειας.
Υπόθεση δεύτερη, σε αντίθετη κατεύθυνση: Μια κατάσταση ριζικής αποκέντρωσης που θα χαρακτηρίζεται από όξυνση των ανταγωνισμών. Τα κράτη θα προσπαθούν να μεγιστοποιήσουν την ισχύ τους και να ελαχιστοποιήσουν την ανασφάλειά τους στο πλαίσιο ενός παιγνίου μηδενικού αθροίσματος, όπου το κέρδος του ενός θα είναι η απώλεια του άλλου. Μια τέτοια εξέλιξη θα αποτελούσε επιστροφή στις λογικές της αντιπαλότητας και του «ο καθένας για τον εαυτό του», οι οποίες χαρακτήρισαν τα τέλη του 19ου και τις αρχές του 20ού αιώνα, δηλαδή άλλη μία εποχή κατάρρευσης.
Υπόθεση τρίτη: Θα μπορούσε να διαμορφωθεί ένα υβριδικό πλέγμα σχέσεων, όπου θα συνυπάρχουν συνεργασία και αντιπαλότητες στα διάφορα μέτωπα της διεθνούς πολιτικής

via Τρία γεωπολιτικά σενάρια παγκόσμιας ανασυγκρότησης

Το κόλπο που τον εκτόξευσε: Πώς ο στριμωγμένος στα σχοινιά Ωνάσης κατάφερε να βγάλει 80 εκατομμύρια σε 6 μήνες (Pics)

Αν ο Ωνάσης κατάφερνε να σφραγίσει τη συμφωνία θα γινόταν ο πλουσιότερος άνθρωπος στον κόσμο, καθώς δε θα υπήρχε όριο στα κέρδη διότι θα έπαιρνε όλο και μεγαλύτερα ποσοστά από την κυβέρνηση της Σαουδικής Αραβίας. Η απειλή για ξένες κυβερνήσεις και εφοπλιστές ήταν μεγάλη. Ο Ωνάσης δεν είχε ούτε φίλους, ούτε εχθρούς. Μόνο ανταγωνιστές, όπως συνήθιζε να λέει. Οι ανταγωνιστές του λοιπόν μαθαίνουν για την επικείμενη συμφωνία και οργανώνουν τη γραμμή άμυνάς τους, παίζοντάς τον φουλ επίθεση.

Ο Νιάρχος μεθοδεύει την εξόντωση του Ωνάση

Ο μεγάλος αντίπαλος του Ωνάση, ο Νιάρχος, προσλαμβάνει τον ειδικό ερευνητή, Ρόμπερτ Έιμι Μέιχιου, ο οποίος ασχολούνταν με την… επίλυση προβλημάτων και του αναθέτει την αποστολή να χαλάσει (με κάθε κόστος) τη συμφωνία: «Μισούσαν ο ένας τον άλλο. Η προσωπική τους γνωριμία αύξανε τη δολοφονική τους διάθεση.

Ο Νιάρχος ένιωσε πραγματικά απειλούμενος από επαγγελματικής άποψης. Αν συνεχιζόταν η εχθρότητα μεταξύ τους δεν θα υπήρχε αγορά για το νικητή», δήλωσε μετά από χρόνια ο Μέιχιου

via Το κόλπο που τον εκτόξευσε: Πώς ο στριμωγμένος στα σχοινιά Ωνάσης κατάφερε να βγάλει 80 εκατομμύρια σε 6 μήνες (Pics)

Υπόθεση Novartis στην Ελλάδα – Βικιπαίδεια

Μαρτυρία «Μάξιμου Σαράφη»

Ο προστατευόμενος μάρτυρας «Μάξιμος Σαράφης» στις συνολικά επτά τμηματικές καταθέσεις του κατονόμασε ως δωρολήπτες τους πρώην υπουργούς Υγείας Δημήτρη Αβραμόπουλο, Ανδρέα Λοβέρδο, Μάριο Σαλμά και Αδωνι Γεωργιάδη.[26]

Για τον Δημήτρη Αβραμόπουλο ο μάρτυρας κατέθεσε ότι παρέσυρε τον τότε πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή να εξαγγείλει ότι η Ελλάδα έπρεπε να παραγγείλει πανδημικά εμβόλια έναντι της γρίπης για το σύνολο του πληθυσμού και ότι ο πρώην αντιπρόεδρος της Novartis Hellas Κωνσταντίνος Φρουζής έλεγε ότι δωροδόκησε τον Δ. Αβραμόπουλο, μεταξύ άλλων. Ο μάρτυρας ενέπλεξε τον Δ. Αβραμόπουλο και στον διαγωνισμό ύψους 200 εκατομμυρίων ευρώ για την προμήθεια διαγνωστικών τεστ μοριακού έλεγχου του αίματος για τον ιό του AIDS, τα οποία διέθεταν μόνο εταιρείες του ομίλου Novartis.[26]

Για τον Ανδρέα Λοβέρδο ο μάρτυρας ανέφερε ότι εξέδωσε δελτίο τιμών για την κατ’ εξαίρεσιν τιμολόγηση δύο φαρμάκων της Novartis και τη μη έγκριση ανταγωνιστικού φαρμάκου.[26]

Για τον Μάριο Σαλμά ο μάρτυρας κατέθεσε ότι «κυκλοφορούσε στην αγορά η φήμη» ότι έριχνε τις τιμές των φαρμάκων, ώστε να αναγκάζονται έπειτα οι εταιρείες να τον προσεγγίσουν με παράνομο τρόπο για να επαναφέρει τις τιμές, καθώς και ότι ο Κ. Φρουζής παρέδωσε στον Μ. Σαλμά το ποσό των 120.000 ευρώ.[26]

Για τον Άδωνι Γεωργιάδη ο μάρτυρας υποστήριξε ότι επί υπουργίας του εκδόθηκαν δελτία τιμών με αυξήσεις στα φάρμακα της Novartis, ότι κυκλοφόρησαν νέα ακριβά φάρμακα της εταιρείας και ότι λάμβανε χρηματικά δώρα από τη Novartis.[26]

Για τον Ευάγγελο Βενιζέλο ο μάρτυρας κατέθεσε ότι ο Κ. Φρουζής δωροδοκούσε τον τότε πρόεδρο του ΕΟΦ Δημήτρη Λιντζέρη, για τον οποίο, σύμφωνα με τον μάρτυρα, ο Κ. Φρουζής ανέφερε ότι «στην αγορά κυκλοφορούσε ότι [ο Λιντζέρης] λειτουργεί ως ταμίας του Βενιζέλου».[26]

Για τον Γιάννη Στουρνάρα, ο μάρτυρας ανέφερε ότι οι φαρμακευτικές εταιρείες κέρδισαν από απόφασή του να συμψηφιστούν χρέη του Δημοσίου με τις μεθόδους rebate και clawback και ότι την ίδια περίοδο υπήρξε αύξηση των χορηγιών εταιρειών προς εταιρεία συμφερόντων της συζύγου του Γ. Στουρνάρα

via Υπόθεση Novartis στην Ελλάδα – Βικιπαίδεια

New Zealand Army – WWII – Crete | NZETC

List of Maps p. xvi

CHAPTER 1 — Crete till the Evacuation of Greece
CHAPTER 2 — British and German Preparations 25 April – 19 May
CHAPTER 3 — First Day of Battle: 20 May
CHAPTER 4 — The Second Day: 21 May
CHAPTER 5 — The Third Day: 22 May
CHAPTER 6 — The Fourth Day: 23 May
CHAPTER 7 — The Fifth Day: 24 May p. 278
CHAPTER 8 — The Sixth Day: 25 May
CHAPTER 9 — The Seventh Day: 26 May
CHAPTER 10 — The Eighth Day: 27 May
CHAPTER 11 — Withdrawal and Evacuation
CHAPTER 12 — Conclusion p. 456

Appendix I — ‘Crete News’ p. 465
Appendix II — ESCAPE OF THE KING OF GREECE — (By W. E. Murphy) p. 468
Appendix III — GERMAN ATTACKS ON 7 GENERAL HOSPITAL AND 6 FIELD AMBULANCE, 18 AND 20 MAY 1941 — (By W. E. MURPHY) p. 475
Appendix IV — SUMMARY OF STRENGTHS OF ALL BRITISH AND GREEK FORCES IN CRETE, 20 MAY 1941* p. 480

via Crete | NZETC

Return To Greece (1944) – YouTube

L/S Destroyer at sea, taken astern. M/S as they drop the anchor near Kythera. Locals welcome them. Members of ELAS march through the streets. M/S of a fort in Kythera with old British cannon. M/S Greek people on donkeys. C/U studies of Greek men and women. L/S Greek flag and Union Jack flying in Kythera. L/S British invasion barges at sea during the invasion of Poleponnesia. Various shots of the people of Patras waving to British troops. A lady puts a garland around a soldier’s neck. M/S of Greek priest. Various shots of supplies being unloaded. Various shots of Greeks helping repair runway of aerodrome at Araxos. M/S Dakota landing and taxiing on airfield. L/S Patras, third largest city in Greece. L/S Greek crowds cheering the allies. Various shots of Greeks holding a big parade in Patras. Various shots of the Mayor on horseback. L/S as Greek flag is hoisted, everyone cheers.

 

 

via Return To Greece (1944) – YouTube

British Forces In Athens (1944) – YouTube

Various shots of naval vessels sailing off the Greek coast. M/S of heliograph signalling from Destroyer. L/S invasion barges, and other small craft, loaded with British troops sailing into Athens. Shot looking up mast of Royal Ensign. General views of British troops marching in Athens, locals applaud. Several good panoramas of Athens. Various shots of of the ruins of the Acropolis. L/S Greek flag being carried in front of Acropolis. Good shots of attractive young women. M/S of the Greek Prime Minister Papandreou hoisting the Greek flag on highest point overlooking Athens. M/S Greek flag waving in the breeze. Various shots showing enthusiastic locals as British troops and vehicles drive through Athens.

via British Forces In Athens (1944) – YouTube

NOT the Majority Opinion: WANTED: A MIRACLE IN GREECE (Collier, Sep 20, 1947)

But we can—and must—do something to sharpen these tools. Chief among these tools is the Greek civil service. The late King George of Greece, in my first talk with him, referred to many government employees as “camp followers” and “coffeehouse politicians” and described the whole civil service as a kind of pension system for political hacks. These were harsh words, but not unwarranted. The civil service is overexpanded, underpaid and demoralized. The low salaries have been augmented by a completely baffling system of extra allowances by which a few civil servants probably get as much as four times their base pay. At the same time the bulk of them do not get a living wage. Many of them are forced to supplement their government pay by taking outside jobs. Imagine the effects in Washington if officials in government departments worked part time for local lawyers or lobbyists or industrialists.

The curiously short working week— usually 33_hours, consisting of mornings only for 6 days a week—facilitates the economic double life which so many government workers lead. The result is complete disorganization. I have never seen an administrative structure which, for sheer incompetence and ineffectiveness, was so appalling. The civil service simply cannot be relied upon to carry out the simplest functions of government— the collection of taxes, the enforcement of economic regulations, the repair of roads.

via NOT the Majority Opinion: WANTED: A MIRACLE IN GREECE (Collier, Sep 20, 1947)

Berlin authorities placed children with pedophiles for 30 years | Germany| News and in-depth reporting from Berlin and beyond | DW | 15.06.2020

The researchers found that several of the foster fathers were high-profile academics. They speak of a network that included high-ranking members of the Max Planck Institute, Berlin’s Free University, and the notorious Odenwald School in Hesse, West Germany, which was at the center of a major pedophilia scandal several years ago. It has since been closed down.

Berlin’s senator for youth and children, Sandra Scheeres called the findings “shocking and horrifying.”

A first report on the “Kentler experiment” was published in 2016 by the University of Göttingen. The researchers then stated that the Berlin Senate seemed to lack interest in finding out the truth.

Now Berlin authorities have vowed to shed light on the matter.

via Berlin authorities placed children with pedophiles for 30 years | Germany| News and in-depth reporting from Berlin and beyond | DW | 15.06.2020

Μέρος 2o:Το Κομμουνιστικό Κόμμα Κίνας και τα ζητήματα επαναστατικής στρατηγικής την περίοδο 1927-1949. Μια απόπειρα συγκριτικής παράθεσης με την περίπτωση της Ελλάδας. Του Μιχάλη Λυμπεράτου | Barikat.gr | Μνήμη | Κριτική | Αστάθμητο

Να σημειωθεί ότι το πρόγραμμα της Νέας Δημοκρατίας είχε ακριβώς τους ίδιους άξονες με το πρόγραμμα του ΕΑΜ της Κατοχής και το οποίο διακήρυσσε ότι θα υλοποιούσε ο ΔΣΕ. Το πρόγραμμα της «Λαϊκής Δημοκρατία» του 1943 αφορούσε στη συγκρότηση μιας λαϊκής βουλής εκλεγμένης με καθολική, άμεση και μυστική ψηφοφορία και ενός κράτους που θα καταργούσε τους μεσαιωνικούς φόρους και δοσίματα, θα απαλλοτρίωνε τα τσιφλίκια, θα ενίσχυε τη βιομηχανική ανάπτυξη της χώρας, θα εθνικοποιούσε βασικές συγκοινωνίες, σιδηροδρόμους, λιμενικές εγκαταστάσεις και θα έθετε σε λειτουργία ένα σχέδιο μεγάλων έργων κυρίως συγκοινωνιών και οδοποιίας.[65] Όπως επιβεβαίωσε και ο εισηγητής του θέματος Γ. Ζεύγος στα 1945 το κόμμα θα έλυνε τα αστικοδημοκρατικά προβλήματα «μέσα στα αστικά πλαίσια, γιατί δεν καταργεί την αστική ιδιοκτησία…. Ωστόσο, η Λαϊκή Δημοκρατία δεν είναι «νέα αστική δημοκρατία» …..γιατί τις αλλαγές τις ενεργεί ο εργαζόμενος λαός… και δεν μπορούν να γίνουν χωρίς την κατάσχεση και εθνικοποίηση των τραπεζών και των επιχειρήσεων που ελέγχονται από το ξένο κεφάλαιο καθώς και την εθνικοποίηση των μεγάλων μονοπωλίων…»[66]

via | Barikat.gr | Μνήμη | Κριτική | Αστάθμητο

Eκθεση της αμερικανικής αποστολής (έκθεση Πόρτερ) – Και όμως από το 1947 δεν άλλαξε τίποτε στην Ελλάδα !

TODAY an almost forgotten American mission has got to perform a miracle—or fail in its job. The miracle is to save Greece from economic disintegration and the inroads of Communism.

The fight to save Greece is just beginning. The announcement of plans is not enough. What will go on in Greece this month and next is infinitely more important than are the debates which commanded the headlines last March and April.

OPA Administrator Paul A. Porter speaking at a news conference.
Courtesy of the Harry Truman Library and Museum

Last January, I went to Greece as head of a mission charged with reporting on the economic situation and with determining what outside assistance would be necessary for the survival of the Greek nation. I know at firsthand the complicated and discouraging conditions which today are confronting Dwight Griswold and the American Mission for Aid to Greece. And I feel strongly that the American people should know precisely what these conditions are.

During a trip through the lovely Greek countryside, a peasant I talked with typified the Greek national psychosis. He was a weary and discouraged man, prematurely old, his face lined and wrinkled, his hands upturned in a gesture of mute despair.

“Four times in my lifetime my home has been destroyed,” he said, “—by the Turks, the Bulgars, the Nazis and the guerrillas. Why should I build it up again?”

This hopelessness is typical. The whole country, from top to bottom, is in the grip of a gray, unrelieved, profound lack of faith in the future–a lack of faith which produces simple inertia for the present. From the large textile manufacturers in Athens to the small shopkeepers and farmers in the northernmost part of Macedonia, people are paralyzed by uncertainty and fear.

Businessmen will not invest. Storekeepers will not lay in supplies. Peasants will not repair their ruined houses. One official told me that 150,-000 homes had been totally destroyed in Greece and that only 1,300 had been rebuilt in 1946.

“All that the U.S. mission to Greece has to do is end a civil war, eliminate corruption in government ranks, rebuild the economy of a nation and revive hope in a people sunk in despair. There’s a chance they’ll do it”

My most depressing experience in Greece was a visit to Kalavryta, the Lidice of Greece. This was the village high up a narrow gorge near the Gulf of Corinth where, in December, 1943, a small band of Greek resistance forces ambushed a squadron of Nazi occupation troops. The German reprisal was an unbelievable act of horror and brutality. The 1,200 men of the village were herded into an open field, where from the vantage point of higher ground, they were forced to watch their homes and shops burned from the incendiary volleys fired simultaneously into each structure. When the conflagration reached its height and the Greeks sought to break away from their Nazi guards, machine guns from concealed emplacements massacred the helpless lot of them.

Meantime, the women, old men and children were concentrated in the largest building—a school. It was the last to be ignited. Legend has it that the screams of the women and children were too much for an Austrian officer and he shot the lock off the door. Liberated from the blazing school, the survivors fled to the hills and returned later that night to recover the bodies of their men on the hillside, and buried them in the village cemetery.

The despair in Greece today is crucial, because our whole program of aid is based on the assumption that the people will be able to snap out of the prevailing inertia. We are not stepping up the amount of outside assistance enough to make the future much different from the past. During 1946, Greece got about S330,000,-000 from UNRRA and the British; our aid of $350,000,000 barely exceeds this. And, at the same time, we are banking on the ability of the Greeks to more than double their exports. So, far from having too liberal an amount of money for use in Greece, we are operating on an exceedingly narrow margin. Indeed it may soon become apparent that estimates of $350,000,000 which my group made are too conservative, and that additional funds may be necessary. Mr. Griswold will find that conditions have rapidly worsened since the first mission went out last January. There has since been a widespread drought which has. substantially reduced local grain production. The military activity has been stepped up. And our own price level has risen to shade the value of the dollars Congress has made available. The $350,000,000 loan will not go as far as we had hoped and planned. At best, we will get up to the minimum reconstruction level. At worst, we may have trouble maintaining a level of decent subsistence.

If the American mission is to end this deep sense of national hopelessness, it must resolve two controversial situations—the civil war and the present government.

One winter day in Macedonia, as I was standing on a riverbank, hundreds of low-flying geese suddenly appeared out of the clouds, flying in formation and honking wildly as they came. I remarked casually to a Greek standing with me that they must have fine shooting in Macedonia.

“Men have been so busy shooting one another in this part of the world,” he answered sadly, “that they have had no time for the geese.”

So long as this state of mind continues, the prospects for economic reconstruction are dim. You cannot devote your full energies to repairing docks, building bridges and maintaining roads when you are likely to be shot in the back any moment. The greatest obstacle to the reconstruction of Greece is the continuance of the civil war. There can be no permanent solution of Greece’s economic future until the present military burden is reduced—until money and men are released for productive purposes. There can be no permanent solution of Greece’s psychological paralysis until the menace of external aggression is removed.

I am convinced that the Russians know this even better than we do. The Communists know that the revival of guerrilla warfare will put us badly on the spot in Greece—so they are working overtime to revive it. That is why, it seems to me, Russia’s U.N. delegate Andrei Gromyko vetoed the U.S. proposal to establish a semipermanent frontier commission in the Balkans. The plain fact appears to be that the U.S.S.R. does not want a pacification of frontier conditions in the Balkans. For such pacification will be an almost indispensable condition for American success in helping bring about Greek economic recovery.

This brings up the question of the Greek government. The present regime obviously must constitute the set of tools through which we work. We cannot kick off by naming a new team. Adoption of these means would contradict the ultimate ends we wish to accomplish in Greece and elsewhere; furthermore, blatant intervention of this kind would supply potent ammunition to Soviet propaganda about American imperialism. But we can—and must—do something to sharpen these tools.

Chief among these tools is the Greek civil service. The late King George of Greece, in my first talk with him, referred to many government employees as “camp followers” and “coffeehouse politicians” and described the whole civil service as a kind of pension system for political hacks. These were harsh words, but not unwarranted. The civil service is overexpanded, underpaid and demoralized. The low salaries have been augmented by a completely baffling system of extra allowances by which a few civil servants probably get as much as four times their base pay.

At the same time the bulk of them do not get a living wage. Many of them are forced to supplement their government pay by taking outside jobs. Imagine the effects in Washington if officials in government departments worked part time for local lawyers or lobbyists or industrialists. The curiously short working week— usually 33hours, consisting of mornings only ‘for 6 days a week—facilitates the economic double life which so many government workers lead.

The result is complete disorganization. I have never seen an administrative structure which, for sheer incompetence and ineffectiveness, was so appalling. The civil service simply cannot be relied upon to carry out the simplest functions of government— the collection of taxes, the enforcement of economic regulations, the repair of roads.

Thus the drastic reform of the civil service is an indispensable condition to getting anything else done in Greece. But the civil service is just the beginning. There is the far more intricate and explosive question of the political leadership of the country. Candor will compel me to make some frank statements about this government, but what would you have America do? Would you have prayed with Henry Wallace for the,defeat of the Greek aid bill so that you could exchange the present inefficient, right-wing regime for a police state on the Tito model?

I rather doubt it. Because whatever it is, the present Greek government is not a totalitarian dictatorship, and besides, it does not seem to me that the nature of the government is relevant to the question of external aggression. We can’t take the position that it is all right to commit acts of aggression against governments we do not like, and only bad to commit such acts against governments we approve.

There is within Greece a vigorous and critical political opposition. There is a free press. The Communist paper is published daily in Athens, and each morning in my mailbox I received an English translation of the mimeographed bulletin of the EAM bitterly denouncing the present regime. It is not at all a liberty-loving regime in the American sense, but it is paradise next to its neighbors of the north and their much vaunted “new democracy.” Obviously the existence of freedom of expression is no excuse for other governmental delinquencies. But it does signal the possibility of peaceful and democratic change.

On the other hand, the fact remains that this present government has not, on the record, shown any affirmative philosophy or any inclination to do the things necessary to end their nation’s travail. On my first day in Greece, I had a talk with General J. G. W. Clark, the intelligent and somewhat sardonic head of the British Economic Mission.

“When visitors on arriving in a new country,” he began by saying, “run into a sandstorm or a hurricane, they are always told how unusual the weather is. But the situation you are running into here in Athens-the monetary crisis, the possible civil service strike, the pending fall of the government—is the normal postwar political climate of Greece.

So far as I could see, the Greek government had no effective policy except to plead for foreign aid to keep itself in power, loudly citing Greece’s wartime sacrifices and its own king-size anti-Communism as reasons for granting the foreign aid in unlimited quantities. It intends, in my judgment, to use foreign aid as a way of perpetuating the privileges of a small banking and commercial clique which constitutes the invisible power in Greece.

The reaction to President Truman’s speech of March 12th, calling for aid to Greece, was characteristic. In January and February of 1946, desperation had produced a spate of good intentions and noble resolutions within the Greek government; but the instant effect of the assurance of American aid was not to stimulate the government to further efforts, but to give it the relaxed feeling that it was delivered from the necessity of having to do anything at all. So it declared a national holiday; there was dancing in the streets. And at the same time it shelved a plan for the immediate export of surplus olive oil—a plan which had stepped on the toes of some private traders.

Demetrios Maximos, the present Prime Minister, is a kindly, well-intentioned old man, with, I think, an earnest desire to help his suffering people. He is very small and frail, with a mustache and a goatee, carefully dressed and wearing old-fashioned button shoes. He speaks English with precision and is something of a scholar. But, though a man of good will, Maximos is a prisoner of the errors of his predecessors and of more forceful men in his own cabinet.

The Influential Tsaldaris

Pre-eminent among these is the Vice-Premier and Foreign Minister, Constantin Tsaldaris. A Greek politician of long standing, Tsaldaris has avowedly embraced the principles of a generous amnesty policy toward the guerrillas, has constantly urged the fullest participation by the United Nations in Greece’s border difficulties, and in general has been a persistent pleader abroad for the Greek cause. Yet his conduct of internal affairs when he was Prime Minister was not such as to advance Greek recovery significantly. His administration was characterized by the abandonment of measures of domestic economic policy which might have been of some real benefit to the masses of Greek people. But even Tsaldaris advocates another election in Greece when and if the border is stabilized. He professes to recognize that the Greek people are weary of the game of political musical chairs, where the same personalities merely shift their positions when a cabinet crisis develops. There have been seven changes in the Greek government since liberation, but Tsaldaris and his Populist (extreme right) cohorts remain dominant.

An even more controversial figure is General Napoleon Zervas, the Minister of Public Order. During the war Zervas ran a small “resistance” group around whose activities hangs the smell of Nazi collaboration. Today Zervas is foremost among those who want to exploit the present situation, not only to eliminate Communist-inspired aggression from across the borders, but apparently to rub out everyone in Greece who is critical of the present government. He is un­doubtedly the figure behind the recent wave of arrests which took in not just Communists, but, according to informed observers in Athens, anti-Communist liberals as well.

I was told in Washington recently by a well-informed Greek friendly to the present regime that these after-dark roundups of Zervas’ were not the repressive tactics of a police state, but only legitimate precautions of self-preservation. Of the 1,600 arrested in this last raid, more than 500 were subsequently released, he told me with great pride, because there was no basis for the charges against them.

Then, behind the government, is a small mercantile and banking cabal, headed by Pesmazoglu, governor of the National Bank of Greece and a shrewd and effective operator. This cabal is determined above all to protect its financial prerogatives, at whatever expense to the economic health of the country. Its members wish to retain a tax system rigged fantastically in their favor. They oppose exchange controls, because these might prevent them from salting away their profits in banks in Cairo or Argentina. They would never dream of investing these profits in their country’s recovery.

The shipping interests are in a particularly scandalous position. Today the Greek merchant marine is enjoying a boom, and the shipowners are raking in the profits. But the bankrupt Greek government is benefiting almost not at all from this prosperity. Seamen’s earnings continue to come into Greece, but owners’ profits for the most part are locked away elsewhere.

Any enterprise should be expected to pay a fair amount of taxes to the government under whose protection it operates —and particularly in this case, where the Greek shipowners are making most of their profits out o! Liberty ships sold to them by the U. S. Maritime Commission after the Greek government had guaranteed the mortgages. The yearly earnings of a Greek-owned Liberty ship will probably run between $200,000 and $250,000. Of this, only the ridiculously small amount of $8,000 goes to the government in taxes. Foreign experts have urged the government to raise the tax requirements to about $30,000. But the political strength of the shipowners has prevented any effective action.

It will be the job of our mission to get action out of this government. In then-efforts, the members of the mission can expect that the book will be thrown at them. They will receive every conceivable excuse and will be held up by every conceivable form of bureaucratic obstructionism and incompetence.. General Zervas will cry that the big thing is to fight the Coram unists by arresting every liberal, and the Communists will help him by spurring on the civil war.

And another, more insidious, form of pressure will be brought against the members of the mission. The social lobby—the smart international set, with its headquarters at Cannes, St. Moritz and the Kolonaki Square of Athens— will begin to operate. Many of them are charming people, speaking excellent English, who will be genuinely anxious to be of service to the American mission, but who, above all, will seek to convert the mission into another means of safeguarding their own prerogatives.

I still remember one ornate dinner when a leading banker entertained me in his luxurious Athens apartment. There were three liveried butlers, several magnificent wines, astoundingly good food. One guest during dinner became rhapsodical over the beauties of marine life and the high sport of spear-fishing under water with goggles. The contrast between the superb feast in the apartment and the starving children in the streets was simply too pat and cruel.

These are the obstacles which the American mission faces in Greece. Can we succeed in achieving our objectives?

Such a prophecy depends on how we measure success, and will require a great deal of elaboration of what really constitutes our objectives. We cannot evaluate progress in Greece by usual Western standards. There will be no quick or easy solution of the many social or economic maladjustments. My own brief experience in Greece convinces me that the American people will be greatly in the debt of Mr. Griswold and his colleagues if an atmosphere can be created and maintained wherein the Greek people have an opportunity in the near future for free political choices.

This raises the delicate problem of the intervention by one nation in the internal affairs of another. We have to face that question frankly. British officials freely admitted to me that the British Economic Mission served no useful purpose because its functions were merely advisory and it had no sanctions with which to enforce its recommendations. “Our fatal error,” said one official, “was to condone incompetence because of political considerations.” Yet obviously we cannot treat Greece as if it were a colonial possession or a conquered country.

My own answer to that question is provisional and pragmatic. I feel that the Greek state, in having requested assistance and supervision, is to that extent setting a limitation on its own sovereignty. If we are to make a heavy investment in Greek recovery, it is common sense to suppose that this implies the means to make the recovery effective. These actualities have been recognized by the Greek government and embodied in the Greek note of June 15th to the United States and the U.S.-Greek aid agreement of June 20th.

The note and the agreement spell out specific objectives of reform and reconstruction. It will be the legitimate business of the American mission to take all the steps necessary to secure compliance with the terms of the contract. To get down to cases, if a Greek minister resists or obstructs measures necessary for Greek recovery, or perverts American aid to antidemocratic purposes, I cannot believe that our mission would stand by impotent.

“The mission should make sure that the Greek people are kept fully informed of American aims and efforts and of the nature of the difficulties encountered,” one of the wisest of living Greeks said to me. “If the practice followed up to now is continued—that of shielding the incompetence and unwillingness to cooperate of Greek ministers behind a veil of secrecy—the mission may lose the initiative in Greece. The mission must establish direct contact with the Greek people from the very beginning and appeal to public opinion for active support. I see no other means of exerting pressure for necessary measures that are bound to be strongly resisted by the present Greek regime.”

The first step, of course, is to bring an end to the present internal warfare and to refute the Soviet propaganda line that the U.S. is financing a civil war in Greece. The best available means of doing this is to have a real amnesty. The Maximos cabinet was finally prevailed upon to adopt an amnesty program which looked plausible on paper; but, as a member of the Greek cabinet told me, the appointment of General Zervas as Minister of Public Order completely destroyed anyone’s inclination to take the programs seriously. The amnesty must have enough safeguards to bring out of the hills everyone who is not an outright Communist agent.

Then we must follow through on the program of economic reconstruction. The American mission will supervise closely the money spent for this.

Then, over a longer period, will come political democratization. A program of political reconstruction and reform cannot, in its nature, be put into effect overnight. It is dependent on the restoration of economic stability, and so must be a step-by-step process. Once the economic program begins to roll, we can do our best to foster and develop elements of the center and the non-Communist left.

There are democratic resources in Greece which have not yet been fully tapped. Damaskinos, the archbishop of Greece, a man with a massive, disinterested wisdom on political conditions, carries great moral force in all camps.

Sophoulis, the head of the Liberal party, though past the prime of his active political life, also has great moral stature in the country. Varvaressos, the Greek representative in the International Bank, is a man of conspicuous ability; and some of the younger politicians, like Kanellopoulos and the younger Venizelos, show promise.

These Elements Inspire Hope

There are forces of real democratic vitality in the country at large. The agricultural co-operative movement seemed to me an unusually robust and promising movement. The student movement has vigor; and, if Clinton Golden, formerly of the C.I.O. and now on Dwight Gris-wold’s staff, can free the trade-union movement from the grip, on the one hand, of government stooges, and, on the other, of Communists, that may well develop into a bulwark of democracy.

We are facing a situation unprecedented in our history,” and we will simply have to develop a new and American means of coping with it. The British formula in such eases was always collaboration with the native ruling classes —buying their support by confirming them in their power to exploit the masses, and relying upon them to hold the people down with gendarmery and whips.

This formula is not only repugnant to American traditions. It is also impractical. No system would deliver the Greek people more speedily into the arms of the Russians. We must work out a formula for starting from the bottom and working up—not starting from the top and working down.

Russia is standing patiently by, hoping to get into Greece by a base on bails. It is confident that Greek incompetence and Greek reaction, combined with American inexperience and American gullibility, will doom the efforts of the American mission. We will soon be so frustrated by inefficiency, vacillation and simple knavery, Russia hopes, that we will grow disgusted and indifferent and finally walk out. Then guess who will walk in!

I think Americans have enough resourcefulness and perseverance to lick the problem. If we are defeated in Greece, it will be a crushing moral and strategic blow to our new international-role solar plexus. But, if we can leave Greece in a state of economic and political health, we will have brought new hope and new faith to freedom-loving people everywhere in the world.

taxalia.blogspot.gr / 29-9-2013

 

 

via Διαβάστε το: Και όμως από το 1947 δεν άλλαξε τίποτε στην Ελλάδα ! – Taxalia Blog – Θεσσαλονίκη

Στο φως τα έγγραφα του FBI και οι διαδρομές χρήματος του σκανδάλου Novartis στην Ελλάδα – The Press Project – Ειδήσεις, Αναλύσεις, Ραδιόφωνο, Τηλεόραση

Συγκεκριμένα, στο έγγραφο της 23ης Ιανουαρίου 2018, το Ομοσπονδιακό Γραφείο Ερευνών του υπουργείου Δικαιοσύνης των ΗΠΑ αναφέρεται συγκεκριμένα σε επτά πολιτικά πρόσωπα της Ελλάδας που περιλαμβάνονται στη δικογραφία Novartis, σημειώνοντας πως δίνεται η δυνατότητα για την άντληση στοιχείων για αυτά.

«Το Υπουργείο Δικαιοσύνης της Ελλάδας μπορεί να χρησιμοποιήσει τις πληροφορίες αυτού του εγγράφου για την εφαρμογή του νόμου και αποδεικτικούς λόγους που αφορούν μόνο τα ακόλουθα φυσικά πρόσωπα:

Ανδρέας Λοβέρδος
Μάριος Σαλμάς
Άδωνις Γεωργιάδης
Ανδρέας Λυκουρέντζος
Αντώνιος Σαμαράς
Ιωάννης Στουρνάρας
Δημήτρης Αβραμόπουλος».

via Στο φως τα έγγραφα του FBI και οι διαδρομές χρήματος του σκανδάλου Novartis στην Ελλάδα – The Press Project – Ειδήσεις, Αναλύσεις, Ραδιόφωνο, Τηλεόραση

ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ – ΣΚΑΝΔΑΛΟ – Parapolitiki.com

Η κυρία Γεωργία Ξανθάκη-Καραμάνου, φίλη της Μαριέττας Γιαννάκου, σύζυγος του πρώην γενικού γραμματέα του υπουργείου Παιδείας κ. Ανδρ. Καραμάνου ορίστηκε εθνική αντιπρόσωπος της χώρας μας στις Κοινωνικοοικονομικές Επιστήμες των Διαχειριστικών Επιτροπών του 7ου Προγράμματος Πλαισίου Ερευνας, Τεχνολογικής Ανάπτυξης και Επίδειξης (2007-2013) της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Η κυρία Γεωργία Ξανθάκη-Καραμάνου ωστόσο είναι φιλόλογος, καθηγήτρια του Τμήματος Φιλολογίας στη Φιλοσοφική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, άρα καμία σχέση δεν έχει με κοινωνικές και οικονομικές επιστήμες.

via ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ – ΣΚΑΝΔΑΛΟ – Parapolitiki.com

Ήταν συνεργάτης των ΝΑΖΙ; Η σκοτεινή περίοδος του Κων/νου Καραμανλή και το ξεχασμένο σκάνδαλο Μέρτεν που συγκλόνισε την Ελλάδα – TheCaller.Gr

Ήταν συνεργάτης των ΝΑΖΙ; Η σκοτεινή περίοδος του Κων/νου Καραμανλή και το ξεχασμένο σκάνδαλο Μέρτεν που συγκλόνισε την Ελλάδα

via Ήταν συνεργάτης των ΝΑΖΙ; Η σκοτεινή περίοδος του Κων/νου Καραμανλή και το ξεχασμένο σκάνδαλο Μέρτεν που συγκλόνισε την Ελλάδα – TheCaller.Gr

ΦΙΠΠΑΚ: Έλληνες δωσίλογοι και φιλοναζιστές. Λίστα ατόμων και οργανώσεων

Παραθέτουμε μια λίστα με Έλληνες δοσίλογους, γερμανόφιλους και φιλοναζιστές που έδρασαν στην περίοδο της κατοχής. Για να μπορέσουμε να τη φτιάξουμε, χρειαστήκαμε αρκετό χρόνο και ψάξαμε σε διάφορα ιστορικά βιβλία, ώστε να διασταυρώσουμε τις πληροφορίες που συγκεντρώσαμε. Η συγκεκριμένη λίστα δωσιλόγων αποτελείται από άτομα και από οργανώσεις. Δεν είναι πλήρης και δεν θα μπορούσε να είναι. Είναι όμως ενδεικτική και είναι η μεγαλύτερη λίστα που θα μπορούσατε να βρείτε. Είναι σχεδόν απίθανο να βρείτε άλλη σε κάποιο βιβλίο ή στο internet, που να περιλαμβάνει τόσα πολλά ονόματα και τόσες πολλές πληροφορίες. Επικεντρώσαμε την προσοχή μας κυρίως σε άτομα που συνεργάστηκαν με τους κατακτητές σε στρατιωτικό και σε πολιτικό επίπεδο. Δεν δώσαμε μεγάλη έμφαση στους οικονομικούς δωσίλογους.

via ΦΙΠΠΑΚ: Έλληνες δωσίλογοι και φιλοναζιστές. Λίστα ατόμων και οργανώσεων

Έλληνες δοσίλογοι και φιλοναζιστές που έδρασαν την περίοδο της κατοχής: Λίστα ατόμων και οργανώσεων – Praxis Review

Έλληνες δοσίλογοι και φιλοναζιστές που έδρασαν την περίοδο της κατοχής: Λίστα ατόμων και οργανώσεων

via Έλληνες δοσίλογοι και φιλοναζιστές που έδρασαν την περίοδο της κατοχής: Λίστα ατόμων και οργανώσεων – Praxis Review

ΩΓΥΓΙΑ ‘Η ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ (ΠΡΩΤΟΣ ΤΟΜΟΣ) / ΣΤΑΓΕΙΡΙΤΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ

Περιέχουσα των Αρχαιοτάτων Εθνών, ή των δύο Πρώτων Αιώνων του Αδήλου και Ηρωικού, την Ιστορίαν, τας Κοσμογονίας, Θεογονίας, την αρχήν και πρόοδον της Ειδωλολατρείας, και πάσης Κτιστολατρείας, τας Ιεροπραξίας, Ιεροσκοπίας, Μυθολογίαν πληρεστάτην των Θεών και Ηρώων κατά γενεαλογίαν, σαφηνιζομένην δια της Ιστορίας και Αλληγορίας, τας Τελετάς, τους Αγώνας, τα Μαντεία, και πάντα τα συμβεβηκότα και Έθιμα, προς γνώσιν της Αρχαιολογίας, και κατάληψιν των Ποιητών και Συγγραφέων, συνταχθείσα ΥΠΟ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΣΤΑΓΕΙΡΙΤΟΥ, Καθηγητού της Ελληνικής γλώσσης εν τη εν Βιέννη της Αουστρίας Καισαροβασιλική Ακαδημία των Ανατολικών γλωσσών. (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΗΣ ΕΚΔΟΣΗΣ)

via ΩΓΥΓΙΑ ‘Η ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ (ΠΡΩΤΟΣ ΤΟΜΟΣ) / ΣΤΑΓΕΙΡΙΤΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ

KOKKINOΣ ΦΑΚΕΛΟΣ: O Nίκος Ζαχαριάδης στο Νταχάου – Μέρος 1ο

Αναφέρεται επίσης μαρτυρία Αυστριακού συντρόφου που αναφέρει: ” Ο Ζαχαριάδης ήταν της γνώμης ότι πρέπει ανάμεσα στους κρατούμενους να καλλιεργήσουμε την αντίληψη ότι η χιτλερική Γερμανία είναι απλώς ένας αδύνατος και δευτερεύον αντίπαλος και ότι ο κύριος εχθρός είναι ο αγγλικός ιμπεριαλισμός. (…) Επίσης ο Ζαχαριάδης έλεγε ότι υπερτιμούμε το γερμανικό φασισμό, ότι είναι αδύναμος και ότι αρκούσε μια ώθηση για να εξαπολύσουμε την προλεταριακή επανάσταση στη Γερμανία. Το συμπέρασμα του από την άποψη αυτή είναι ότι θα μπορούσε να εξαπολυθεί μια εξέγερση των κρατουμένων του Νταχάου, και για αυτό καθήκον της μυστικής καθοδήγησης του στρατοπέδου ήταν να οργανώσει και να εξαπολύσει αυτή την εξέγερση.”
Σύμφωνα πάντα με την ίδια επιστολή- μαρτυρία η θέση αυτή θεωρήθηκε προβοκατόρικη και οπορτουνιστική και ο Ζαχαριάδης τοποθετήθηκε σε άλλη ομάδα δουλειάς που “δεν θα μπορούσε να κάνει ζημιά“.

via KOKKINOΣ ΦΑΚΕΛΟΣ: O Nίκος Ζαχαριάδης στο Νταχάου – Μέρος 1ο

«Το πώς επέζησα στο Νταχάου είναι δύσκολο να το εξηγήσω» | Andro

«Συνάντησα και τον Νίκο Ζαχαριάδη» Στο Νταχάου γνώρισα και τον Νίκο Ζαχαριάδη. Ο Νίκος μας συμπαραστάθηκε όσο μπορούσε. Έμενε σε ιδιαίτερο κατάλυμα, σε αυτά είχαν τον Λεόν Μπλουμ, σοσιαλιστή, όπως και τον γραμματέα του κομμουνιστικού κόμματος της Γερμανίας, ο οποίος δυστυχώς πέθανε. Ο Νίκος Ζαχαριάδης επικοινώνησε μαζί μας όταν ήταν κοντά οι αμερικανικές δυνάμεις, οι οποίες ελευθέρωσαν το στρατόπεδο. Μας είπε ότι στο Μόναχο είχαν σε μια πολυκατοικία κλεισμένους, υπό την αιγίδα του Ερυθρού Σταυρού, αιχμάλωτους πολεμιστές του ΕΛΑΣ. Τους είχαν συλλάβει στην Ελλάδα και τους μετέφεραν στο Μόναχο. Αυτούς μας είπε ο Ζαχαριάδης να συναντήσουμε. Πράγματι τους συναντήσαμε. Μας έδωσαν φαΐ και ρούχα. «Στο Νταχάου γνώρισα και τον Νίκο Ζαχαριάδη. Μας συμπαραστάθηκε όσο μπορούσε».

Πηγή : Andro.gr [ https://www.andro.gr/empneusi/dachau/ ]

via «Το πώς επέζησα στο Νταχάου είναι δύσκολο να το εξηγήσω» | Andro

Ντοκουμέντο : Ο αδημοσίευτος φάκελος Ζαχαριάδη από το Νταχάου και οι 30 ‘χαμένες’ μέρες του – Αφιερώματα | News 24/7

Γράφει ο Σπύρος Χατζάρας στο βιβλίο του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΜΕΛΙΓΑΛΑΣ:

“Ο Νίκος Ζαχαριάδης στις 15 Αυγούστου 1946, υπέβαλε στην Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ στο οποίο αναφερόταν στην ζωή του στο Νταχάου και περιέγραφε την απελευθέρωση του ως εξής.

“Όταν στις 29 του Απρίλη ήρθαν οι Αμερικάνοι στο Νταχάου, εγώ έφυγα και πήγα στο Μόναχο, στους εκεί δικούς μας αιχμάλωτους πολέμου (εαμίτες και ελασίτες). Μετά 2 μέρες ήρθαν οι Αμερικάνοι και με πήραν και με κράτησαν, ως τη μέρα που μ’ έστειλαν αεροπορικώς στο Παρίσι, σ’ ένα είδος περιορισμού. Στο Παρίσι παρουσιάστηκα στην Ελλην. Πρεσβεία, αυτή ενήργησε στην αγγλική Πρεσβεία, και έτσι έφτασα στις 29.5.45 στην Αθήνα με το όνομά μου σαν αξιωματικός του ελληνικού στρατού. Αυτό έγινε για να ευκολυνθεί το ταξίδι”.

Από την απελευθέρωση του Νταχάου μέχρι την άφιξη του στην Αθήνα πέρασαν 30 ημέρες. Σκοτεινές

via Ντοκουμέντο : Ο αδημοσίευτος φάκελος Ζαχαριάδη από το Νταχάου και οι 30 ‘χαμένες’ μέρες του – Αφιερώματα | News 24/7

Με τον Νίκο Ζαχαριάδη: Ένας Έλληνας από τη Μαριούπολη, στο Νταχάου! | Δρόμος της Αριστεράς

Όταν γνώρισα τον Ζαχαριάδη, στο στρατόπεδο, υποψιαζόμουν ότι μπορεί να ήταν σοβιετικός πράκτορας, γιατί μιλούσε άπταιστα ρώσικα. Και δεν μου έλεγε και πολλά πράγματα. Τα περισσότερα για αυτόν τα έμαθα αργότερα. Μετά το στρατόπεδο. Ο εγγονός μου βρήκε στοιχεία στο ίντερνετ για αυτόν, όταν του μίλησα για τον Ζαχαριάδη. Από το ίντερνετ μάθαμε ότι ήταν στη Σιβηρία κι ότι ξαναπαντρεύτηκε. Όμως, δεν μπορούσε να φύγει από εκεί γιατί ανοιχτά δεν συμφωνούσε με τη σοβιετική πολιτική σε πολλά πράγματα. Και δεν απαγχονίστηκε μόνος του, τον απαγχόνισαν. Έτσι νομίζω. Επικοινωνούσε με τους Γερμανούς, αλλά μόνο με αυτούς που του χρειάζονταν, με Γερμανούς κομμουνιστές. Στο στρατόπεδο ήταν οι περισσότεροι κομμουνιστές, γιατί μόλις ήρθε ο Χίτλερ στην εξουσία έβαλε όλους τους κομμουνιστές στα στρατόπεδα. Όλους που ήταν ενάντια στον εθνικοσοσιαλισμό.

via Με τον Νίκο Ζαχαριάδη: Ένας Έλληνας από τη Μαριούπολη, στο Νταχάου! | Δρόμος της Αριστεράς