Daily Archives: July 28, 2011

Μάικ Χάντσον: Η χρηματοπίστωση είναι η νέα μορφή πολέμου | TVXS.gr

Οι οικονομίες μετατρέπονται σε ραντιέρικους «σταθμούς διοδίων» για να γεννήσουν πόρους που θα ξεπληρώσουν τα δάνεια, τα οποία η πραγματική οικονομία, απλά, δεν μπορεί να εξυπηρετήσει. Έτσι, το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο προσπαθεί να πάρει, τώρα, όσα πιο πολλά μπορεί και μετά να το βάλει στα πόδια.

[…]

Σ’ όλη την Ευρώπη οι σοσιαλιστές έχουν μετακινηθεί προς τα δεξιά των συντηρητικών κομμάτων, όσον αφορά την οικονομική πολιτική. Η ορολογία και οι πολιτικές αρχές που υπήρχαν έναν αιώνα πριν, όταν τα σοσιαλδημοκρατικά και εργατικά κόμματα είχαν αρχίσει να αναπτύσσονται, επικεντρώνονταν πολύ περισσότερο στους μισθούς, τις εργατικές ενώσεις και τις σχέσεις εργαζομένων/εργοδοτών, παρά στην πολιτική προς τις τράπεζες. Ως «κεφάλαιο» εννοείτο κυρίως η βαριά βιομηχανία. Σήμερα αυτό δεν συμβαίνει. Υπάρχει ένας οικονομικός πόλεμος όχι μόνο ενάντια στους καταναλωτές και τους εργαζόμενους, αλλά και ενάντια στη βιομηχανία. Κυρίως, όμως, ενάντια στο κράτος, το οποίο είναι και η μόνη δύναμη που μπορεί να περιορίσει το χρηματιστικό κεφάλαιο και να το φορολογήσει. Η χρηματιστικοποίηση έχει εξελιχθεί σε απογύμνωση των κρατών από περιουσιακά στοιχεία. Επίσης τα υπουργεία Οικονομικών έχουν τη δυνατότητα να δημιουργούν δημόσιο χρέος και να καθιστούν τους φορολογούμενους φόρου υποτελείς στη χρηματιστική ολιγαρχία, η οποία παραμένει αφορολόγητη. Το αποτέλεσμα είναι να μην υπάρχει πολιτική εναλλακτική λύση. Η οικονομική δημοκρατία μετατρέπεται σε χρηματιστική ολιγαρχία. Κι αυτό πρόκειται να καταστεί το κύριο πρόβλημα του επόμενου αιώνα.

via Μάικ Χάντσον: Η χρηματοπίστωση είναι η νέα μορφή πολέμου | TVXS.gr.

Τι είναι και τι θέλει το ΕΠΑΜ;

Αν θέλουμε να σώσουμε τη χώρα και τον λαό της από την ολοκληρωτική καταστροφή, θα πρέπει να μάθουμε να προτάσσουμε αυτό που πρέπει να γίνει άμεσα. Αυτό που πρέπει να παλέψει εδώ και τώρα η πλειοψηφία του λαού προκειμένου να αλλάξει πορεία η χώρα. Πρέπει να μάθουμε να ξεπερνάμε τις ιδεολογικές περιχαρακώσεις μας, να βάζουμε στην άκρη τις κοσμοθεωρητικές μας διαφορές, τα διάφορα πιστεύω μας για να παλέψουμε από κοινού τους κοινούς μας άμεσους στόχους. Κι αυτό είναι το πιο δύσκολο απ’ όλα.
Δεν υπάρχει μεγαλύτερος εχθρός σήμερα από τους δαίμονες της ιδεολογίας και της «δικής μας» αλήθειας, που έχουν αλυσοδέσει την ψυχή μας και δεν μας αφήνουν να δούμε το άμεσο συμφέρον του λαού και της χώρας. Αν δεν μάθουμε να τιθασεύουμε τους δαίμονές μας, αν δεν μάθουμε να υπηρετούμε την κάθε «δική μας» αλήθεια, χωρίς να απαιτούμε από όλους τους άλλους να την προσκυνήσουν προκαταβολικά, αλλά μέσα από την κοινή πάλη για τους κοινούς σκοπούς, τότε είμαστε άξιοι της τύχης μας.
Ε, λοιπόν, αυτό ακριβώς πρεσβεύει το ΕΠΑΜ.
[…]
Η συγκρότηση του ΕΠΑΜ είναι ενιαία γιατί καταπολεμά τις διαιρέσεις μέσα στους κόλπους του λαού και των εργαζομένων που εμφυτεύει η ολιγαρχία, η εξουσία και η προπαγάνδα της. Καταπολεμά κάθε προσπάθεια που επιχειρεί να προτάξει τις εσωτερικές αντιθέσεις και τις ταξικές ιδιαιτερότητες μέσα στα λαϊκά στρώματα έναντι της ενότητας στην δράση ενάντια στον κοινό εχθρό. Καταπολεμά τις διαχωριστικές γραμμές μέσα στον ίδιο τον λαό με βάση την ιδεολογία και την κομματική εξάρτηση. Κι επομένως η οργάνωση του ΕΠΑΜ δεν μπορεί παρά να είναι ενιαία, δηλαδή να εξασφαλίζει ισοτιμία σε όλα τα μέλη της ανεξάρτητα ιδεολογίας ή κομματικής ταυτότητας και να θέτει ενιαία καθήκοντα στη βάση των κοινών στόχων που συνιστούν την κεντρική πολιτική συμφωνία.
Αυτό το νόημα έχει και το Παλλαϊκό. Η έννοια λαός στα πλαίσια του ΕΠΑΜ δεν είναι μια μεταφυσική κατηγορία που χρησιμοποιείται συνήθως αδιάκριτα με κύριο σκοπό να εμφανιστεί όποιος την επικαλείται ως εκφραστής της ενιαίας θέλησής του. Το ΕΠΑΜ δεν ενδιαφέρεται να καπηλευθεί την ενιαία θέληση του λαού, που στην πράξη δεν υπάρχει, αλλά να απελευθερώσει τη θέλησή του από τα δεσμά της χυδαίας εξάρτησης από τις κατεστημένες εξουσίες. Ο λαός για εμάς είναι ένα πολύ συγκεκριμένο ιστορικό κοινωνικό μόρφωμα που διακρίνεται από τις εσωτερικές ταξικές σχέσεις που τον διέπουν, αλλά και από τους πανεθνικούς δεσμούς που χαρακτηρίζουν την συνοχή του. Αυτό είναι το κλειδί να κατανοήσει κανείς και την έννοια του έθνους, το οποίο δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς τον λαό. Δεν μπορεί να έχει ενιαία έκφραση, αλλά μπορεί να αναδείξει την ενότητά του μέσα από την ανάγκη για επιβίωση των πολύ πλατιών λαϊκών μαζών.
Κι επομένως με την έννοια παλλαϊκό δεν εννοούμε καθόλου ένα κίνημα που – στις συνθήκες της πάλης για την απελευθέρωση από τον οικονομικό και πολιτικό ζυγό του χρηματιστικού κεφαλαίου – θα μπορούν να χωρέσουν όλοι οι Έλληνες, ή έστω όλοι οι «πατριώτες» Έλληνες. Έτσι βλέπουν το ζήτημα μόνο οι τυχοδιώκτες. Όχι. Η Ελλάδα δεν ανήκει σ’ όλους τους Έλληνες. Οφείλει να ανήκει μόνο στους εργαζόμενους Έλληνες, στους εργάτες, τους επαγγελματίες, τους μικρομεσαίους, τους ατομικούς παραγωγούς, τη νεολαία και γενικά σε όλους εκείνους που την ποτίζουν με τον ιδρώτα τους και της καταθέτουν καθημερινά την προσωπική τους εργασία. Ανήκει σε όλους εκείνους που την θεωρούν πατρίδα τους όχι για λόγους φολκλόρ, ή γιατί έχουν περιουσιακές διεκδικήσεις από αυτήν, αλλά γιατί έχουν συνδέσει άρρηκτα την επιβίωση τη δική τους και της οικογένειά τους μ’ αυτόν τον τόπο. Να γιατί Έλληνας σήμερα δεν είναι εκείνος που με προσποιητή υπερηφάνεια διαλαλεί την καταγωγή του, αλλά αυτός που αγωνίζεται γι’ αυτόν τον τόπο. Να γιατί πατριώτης δεν είναι όποιος μιλά για πατρίδα, αλλά μόνο εκείνος που την διεκδικεί από τον ζυγό και την τυραννία. Μόνο εκείνος που την διεκδικεί από τις κυρίαρχες δυνάμεις της οικονομίας και της πολιτικής για να μην εκποιηθεί τοις μετρητοίς στις διεθνείς αγορές.

via ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ: Τι είναι και τι θέλει το ΕΠΑΜ;.