Monthly Archives: May 2013

Δεν είχε να πληρώσει το νερό και του κατέσχεσαν το σπίτι! | Επίκαιρα Online | epikaira.gr

Δεν είχε να πληρώσει το νερό και του κατέσχεσαν το σπίτι!31/05/2013 – 09:27|Η ΕΥΔΑΠ, αφού του έκοψε την παροχή του νερού, στη συνέχεια έβαλε δικηγόρο, ερεύνησε την ακίνητη περιουσία του… Δεν είχε να πληρώσει το νερό και του κατέσχεσαν το σπίτι!«Στο σφυρί» βγάζει η ΕΥΔΑΠ το σπίτι ενός άνεργου μεταλλεργάτη της Ναυπηγοεπισκευαστικής Ζώνης για οφειλή 831 ευρώ!Ο άνεργος, πατέρας δύο παιδιών, δεν κατάφερε να εξοφλήσει στην ΕΥΔΑΠ τους λογαριασμούς από το 2012, όπως αναφέρει ρεπορτάζ του Ριζοσπάστη.

via Δεν είχε να πληρώσει το νερό και του κατέσχεσαν το σπίτι! | Επίκαιρα Online | epikaira.gr.

Advertisements

History, Bio, Memoir | Modern Greek Program | University of Michigan

From the Diplomatic Pouch: Reports from British Envoys on the Greek National Character”

S. Victor Papacosma.

The archives of the Foreign Office reveal how the seemingly vexatious nature of the Greeks regularly challenged the analytical abilities of Britain’s diplomats.

http://www.lsa.umich.edu/UMICH/modgreek/Home/Window%20to%20Greek%20Culture/History,%20Bio,%20Memoir/HBM_Papacosma_Fromthediplomaticpouch.pdf

via History, Bio, Memoir | Modern Greek Program | University of Michigan.

History, Bio, Memoir | Modern Greek Program | University of Michigan

This interview with Castoriadis was conducted in 1989 by famed filmmaker Chris Marker for Marker’s own television series L’héritage de la chouette (“The Owl’s Legacy”). Eighty-one minutes long, the raw footage originally recorded in French has been translated into English (via easy-to-read subtitles) and edited anonymously as a public service. Here, Castoriadis lays out and examines the contributions of ancient Greece to questions of contemporary relevance relating to democracy, politics, philosophy, art, poetry, economic and social reorganization, and the creative chaos that underlies all existence.

via History, Bio, Memoir | Modern Greek Program | University of Michigan.

UNICEF – Έκθεση Η Κατάσταση των Παιδιών στην Ελλάδα 2013 & Ραδιομαραθώνιος

ΕΚΘΕΣΗ UNICEF «Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ 2013»

597.000 τα φτωχά ή κοινωνικά αποκλεισμένα παιδιά στη χώρα μας με 322.000 παιδιά

σε σοβαρή υλική αποστέρηση

Εκστρατεία ευαισθητοποίησης και Ραδιομαραθώνιος για τον εμβολιασμό των παιδιών

via UNICEF – Έκθεση Η Κατάσταση των Παιδιών στην Ελλάδα 2013 & Ραδιομαραθώνιος.

EU to set up euro-election ‘troll patrol’ to tackle Eurosceptic surge – Telegraph

he Daily Telegraph has seen confidential spending proposals and internal documents planning an unprecedented propaganda blitz ahead of and during European elections in June 2014.

Key to a new strategy will be “public opinion monitoring tools” to “identify at an early stage whether debates of political nature among followers in social media and blogs have the potential to attract media and citizens’ interest”.

via EU to set up euro-election ‘troll patrol’ to tackle Eurosceptic surge – Telegraph.

Aστική ταξική πάλη: Φτιάχνονται οι πόλεις για τους πλούσιους; Του Ντέιβιντ Χάρβεϊ | TVXS – TV Χωρίς Σύνορα

Ο δανεισμός είναι η πολεμική ιαχή της νεοφιλελεύθερης ατζέντας… Όπως παρατήρησε κάποιος πολιτικός τη δεκαετία του ’30, “όσοι χρωστούν το στεγαστικό τους δάνειο δεν απεργούν”»

CTΗ κρίση των ενυπόθηκων δανείων στις Ηνωμένες Πολιτείες προκλήθηκε ακριβώς λόγω της προσπάθειας των χαμηλότερων κοινωνικών τάξεων να αποκτήσουν ιδιόκτητη στέγη. Αυτό ευνόησε τη δημιουργία ριψοκίνδυνων χρηματοπιστωτικών προϊόντων, ώστε και οι φτωχότεροι να μπορούν να αποκτήσουν πρόσβαση σε στεγαστικά δάνεια.

DHΝα πάρουν δάνεια! Αυτή είναι η πολεμική ιαχή της νεοφιλελεύθερης ατζέντας. Δεν υπάρχει τίποτανέο σε αυτό. Κατά τη διάρκεια του μακαρθισμού, μετά τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο, οι κυρίαρχες τάξεις αναγνώρισαν πως η απόκτηση ιδιόκτητης στέγης παίζει σπουδαίο ρόλο στην αποτροπή της κοινωνικής αμφισβήτησης. Από τη μια, κάθε αριστερή δράση καταπολεμούνταν ως «αντιαμερικανική» Από την άλλη, μεταρρυθμίστηκε το καθεστώς της οικοδομής και της υποθήκευσης, ώστε να προαχθεί η οικοδόμηση οικιών. Τη δεκαετία του ’40, το ποσοστό της ιδιόκτητης στέγης στις ΗΠΑ ήταν κάτω του 40%. Τη δεκαετία του  ’60, είχε φτάσει το 65%. Κατά τη διάρκεια της άνθησης στην αγορά ακινήτων, τη δεκαετία του ’00, ήταν 70%. Στις συζητήσεις για τη μεταρρύθμιση του δανεισμού, στα τέλη της δεκαετίας του ’30, κάποιος παρατήρησε πως «όσοι χρωστούν το στεγαστικό τους δάνειο δεν απεργούν».

via Aστική ταξική πάλη: Φτιάχνονται οι πόλεις για τους πλούσιους; Του Ντέιβιντ Χάρβεϊ | TVXS – TV Χωρίς Σύνορα.

Buying time and running out | thecurrentmoment

Buying time and running out

11 Apr

Guest book review of Wolfgang Streeck’s „Gekaufte Zeit: Die vertagte Krise des demokratischen Kapitalismus“. Berlin: Suhrkamp, 2013.

By Philip Mader, Governance Across Borders editor and postdoctoral fellow at the Max Planck Institute for the Study of Societies in Cologne, Germany

streeck cover

Democratic capitalist societies have been “buying time” with money for the past four decades – first via inflation, then public debt, then privatised Keynesianism – but are running out of resources for postponing the inevitable crisis. As a result, we now find ourselves at a crossroads where capitalism and democracy part ways. That in a nutshell is the thesis of Wolfgang Streeck’s new book, currently only available in German, but being translated for publication with Verso.

The book is based on a series of three “Adorno Lectures” given by the director of the Max Planck Institute for the Study of Societies in the summer of 2012 at the renowned Institut für Sozialforschung in Frankfurt (other lecturers in recent years included Judith Butler and Luc Boltanski). Its radical language and conclusions may be surprising for those who remember Streeck’s days as advisor to the “Bündnis für Arbeit” initiated by Germany’s former Chancellor Gerhard Schröder, which precipitated far-reaching labour market and social security reforms, or of Streeck’s demands for institutional reforms to forge a more competitive and flexible low-wage service sector in Germany modelled on the USA (Der Spiegel, 1999). But crises bring new beginnings, and Streeck’s defense of democracy against its subjugation to the market is auspicious. His analysis of the economic, political and ideological straightjacket that states have found themselves in, not just since the crisis but certainly more pronouncedly in its wake, ties together a revamped analysis of capitalism with a compelling critique of the “frivolous” politics of European integration. With some wit, a characteristic taste for good anecdotes, and above all great clarity, Streeck studies the processes of the moyenne durée which produced the “consolidation state” as the supreme fulfilment of a Hayekian liberal market vision, and which brought us to the impasse of the current period.

The book begins with a critical appraisal of how useful the Frankfurt School’s crisis theories from the 1960s and 1970s still are for explaining today’s crises. While their works are by no means invalidated, Streeck contends that yesteryear’s crisis theorists could scarcely imagine how long capitalist societies would be able to “buy time with money” and thereby continually escape the contradictions and tensions diagnosed by their theories of late capitalism. He explains the developments in Western capitalism since the 1970s as “a revolt by capital against the mixed economy of the postwar era”; the disembedding of the economy being a prolonged act of

successful resistance by the owners and managers of capital – the “profit-dependent” class – against the conditions which capitalism had had to accept after 1945 in order to remain politically acceptable in a rivalry of economic systems. (p. 26)*

By the 1970s, Streeck argues, capitalism had encountered severe problems of legitimacy, but less among the masses (as Adorno and Horkheimer had expected) than among the capitalist class. Referring to Kalecki, he suggests that theories of crises have to refocus on the side of capital, understanding modern economic crises as capital “going on strike” by denying society its powers of investment and growth-generation. The 1970s crisis, and the pathways that led out of it, thus were the result of capital’s unwillingness to become a mere beast of burden for the production process – which many Frankfurt theorists had tacitly assumed would happen. Capital’s reaction to its impending domestication set in motion a process of “de-democratising capitalism by de-economising democracy” (Entdemokratisierung des Kapitalismus vermittels Entökonomisierung der Demokratie). This ultimately brought about the specific and novel form of today’s crisis and its pseudo-remedies.

The rest, as they say, is history. In the second part, Steeck outlines how public debt rose with the neoliberal revolution, something mainstream economics and public choice quickly and falsely explained away as an instance of the “tragedy of the commons” with voters demanding too much from the state. However, the rise in debt came in fact with a curtailment of the power of democracy over the state and the economy. First, the good old “tax state” was ideologically restrained – starving the beast – and gradually found itself rendered a meek “debtor state” increasingly impervious to any remaining calls for redistribution by virtue of its objective impotence. Then, the resulting power shift to what Streeck calls the state’s “second constituency” – the creditor class, which asserts control over its stake in public debt and demands “bondholder value” – generated a standoff which Streeck observes between the conflicting demands of Staatsvolk und Marktvolk. The fact that the debtor state owes its subsistence less to contributions from the taxpaying “state people” and more to the trust of its creditor “market people” leads to a situation in which debtor states must continually credibly signal their prioritisation of creditors’ demands, even if it harms growth and welfare. Creditors, in their conflict with citizens, aim to secure fulfilment of their claims in the face of (potential) crises. The ultimate power balance remains unclear, but the “market people’s” trump card is that they can mobilise other states to fulfil their demands, leading to a kind of international financial diplomacy in their interest.

The archetype of such a transnational financial diplomacy, Streeck contends in the third and final part, is Europe under the Euro, where we encounter an even more wretched type: the “consolidation state”. Consolidation, Streeck argues, is a process of state re-structuring to better match the expectations of financial markets, and the consolidation state is a sort of perverse antithesis to the Keynesian state, acting in vain appeasement of the financial markets in hope of one day again being permitted to grow its economy. Its story begins with Friedrich Hayek, whose 1939 essay The Economic Conditions of Interstate Federalism Streeck presents as a strikingly accurate blueprint for the modern European Union, complete with references to the common market as assuring interstate peace. The European “liberalisation machine” slowly and successively reduced national-level capacity for discretionary intervention in markets; but it was European Monetary Union which ultimately rendered one of the last powerful (yet blunt) instruments available to states impracticable: currency devaluation. The resulting multi-level regime, a regime built on an unshakable belief in European “Durchregierbarkeit” (roughly: the capacity to govern Europe) and driven by a bureaucratic centre (or centres) increasingly well-insulated from democratic meddling, completes the actual European consolidation state of the early 21st century. Within this kind of hollowed-out supra-state individual countries have to fulfil their duties to pay before fulfilling any duties to protect, and recent “growth pacts” like Hollande’s are mere political showmanship. In the present framework even more substantial programmes would be likely to fail, Streeck argues with reference to Germany’s and Italy’s huge and hugely unsuccessful regional growth programmes. Stemming the decline of the southern Europe with transfer payments while adhering to monetary union with Germany is as much an impossibility as it is fuel for future discord.

Now, with tighter financial means, the cohesion of the Brussels bloc of states depends on hopes invested in neoliberal ‘structural adjustment’ with a parallel neutralisation of national democracies by supranational institutions and a targeted cultivation of local support through ‘modern’ middle classes and state apparatuses, who see their future in western European ways of business and life. Additional packages for structural reform, stimulus and growth from the centre are mainly of symbolic value, serving as discussion fodder for the greater public and for the mise-en-scène of summit decisions, as well as for politically and rhetorically absorbing whatever is left over of social democracy. Finally, puny as these may be financially, they can also be used to distribute loyalty premiums and patronage to local supporters: instruments of elite co-optation by doling out advantages in the Hayekisation process of European capitalism and its state system. (p. 203)

What can be done? It would be wrong to describe Streeck’s conclusions as optimistic. The capacity of populations or politicians to resist the imperatives of the consolidation state appears small, even where he argues that popular opposition is key, pointing to some rays of light in recent social movements. Streeck characterises present capitalist society as a “deeply divided and disorganised society, weakened by state repression and numbed by the products of a culture industry which Adorno could hardly have imagined even in his most pessimistic moments” (p. 217). It is furthermore politically held in check by a transnational plutocracy which has far greater sway over parliaments and parties than citizens. Given the likely failure of the consolidation state at restoring normality, we have thus arrived at a crossroads where capitalism and democracy must go their separate ways.

The likeliest outcome, as of today, would be the completion of the Hayekian social model with the dictatorship of a capitalist market economy protected against democratic correctives. Its legitimacy would depend on those who were once its Staatsvolk learning to accept market justice and social justice as one and the same thing, and understand themselves as part of one unified Marktvolk. Its stability would additionally require effective instruments to ensure that others, who do not want to accept this, can be ideologically marginalised, politically dis-organised and physically kept in check. […] The alternative to a capitalism without democracy would be democracy without capitalism, at least without capitalism as we know it. This would be the other utopia, contending with Hayek’s. But in contrast, this one wouldn’t be following the present historical trend, and rather would require its reversal. (p. 236)

Small acts of resistance, Streeck notes, can throw a spanner in the works, and the system is more vulnerable than it may appear; the Draghis and Bernankes still fear nothing more than social unrest. For Streeck, projects for democratising Europe, calls for which have recently gained momentum, can hardly work in a Europe of diverging interests. They would have to be implemented top-down, and furthermore have to succeed both amidst a deep (public) legitimacy crisis of Europe and against an already firmly embedded neoliberal programme with a decades-long head-start.

Streeck places his highest hopes in restoring options for currency devaluation via a kind of European Bretton Woods framework; “a blunt instrument – rough justice –, but from the perspective of social justice better than nothing” (p. 247). Indeed, a newly flexible currency regime would re-open some alternatives to so-called “internal devaluation” – nothing but a euphemism for already-euphemistic “structural adjustment” – and thereby permit a more heterogeneous political economy within Europe which could better match cultural differences (the book’s references to which sometimes seem to teeter on the edge of calls for national liberation). The Euro as a “frivolous experiment” needs to be undone, Streeck claims. But would that really mean a return to social justice? States like Great Britain or Switzerland hardly suggest a linkage, least of all an automatic one. Furthermore, declines in real wages from currency devaluation can mirror those of internal devaluation, merely with the difference of how politically expensive the process is (and it would still likely be central bankers, not democratic institutions, taking the decision). A return to national currencies looks like an all too easy way out, falling short of political-economic transformations for restoring some semblance of social justice to capitalism – let alone social justice as an alternative to capitalism.

Nonetheless, Streeck’s is a forceful argument in favour of preserving what vestiges remain of national sovereignty in face of capitalism’s attacks on democracy, as tools for gradually pushing back the transnational regime of market sovereignty. He concludes that the greatest threat to Western Europe today is not nationalism, but “Hayekian market liberalism” – whether the one could be the dialectical product of the other remains another question. Above all his analysis of capital as a collective player capable of acting with guile (Williamson) to ensure capitalism remains in its better interests – intellectual traces of Streeck’s days as a scholar of collective bargaining, perhaps – is clearly one of the most innovative approaches to understanding the class dimension of the political economy of the present crisis. His anatomy of the type of regime we increasingly have to deal with, the consolidation state moulded to address capital’s own legitimacy crisis yet sacrificing democratic legitimacy in the process, perhaps offers the most cogent picture of the present multi-level political economy of debt in Europe (and beyond). Taking back the consolidation state and re-appropriating democracy from capitalism’s clutches at the crossroads, of course, is a task beyond the reach of any book.

(*All quotations are the reviewer’s own translations from the German original.)

via Buying time and running out | thecurrentmoment.

Governance Across borders book

We Proudly Present: The Launch of Our Book!April 30, 2013 in Meta, Uncategorized | Tags: blogbook, governance across borders, transnational governance, transversal themes | by leonidobusch | Leave a comment gxb-cover-kleinGovernance crosses and blurs borders: disciplinary, geographical, thematic, conceptual. This collection of 127 articles from fourteen different authors assembles incisive contributions on a variety of urgent questions of our age. What is global and what is local in contemporary capitalism? What makes markets tick? How can we regulate finance? Who owns knowledge? What makes expertise? How can we protect the environment and fight poverty? And many more. Structured around different themes, the book invites readers to browse and delve deeper into the issues researched and analyzed over the course of four years on the governance across borders blog.

via | www.governancexborders.com.

Τα θαμμένα αγάλματα του πολέμου | ΘΕΜΑ | LiFO

Επί έξι μήνες πριν από την εισβολή των Γερμανών μια ομάδα από εργάτες και αρχαιολόγους έσκαβε τα δάπεδα του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου για να θάψει εκεί ό,τι πολυτιμότερο έχει η Αθήνα: τους κούρους και τις ληκύθους της.

via Τα θαμμένα αγάλματα του πολέμου | ΘΕΜΑ | LiFO.

Feature Essay: Pre-distribution The promise of pre-distribution – Martin O’Neill and Thad Williamson – 28 September 2012 – Policy Network – Opinion

The Nobel Prize-winning economist James Meade, in his 1964 book Efficiency, Equality and the Ownership of Property, championed the idea of a systematic regime of pre-distributive policies, which he called a “property-owning democracy”. Despite the term’s subsequent associations with the Right, and in particular with Mrs Thatcher’s sell-off of council housing, Meade’s version of a property-owning democracy was conceived as a stage in the development of social democracy beyond the welfare state.

Meade’s property-owning democracy would go beyond the constraints of redistributive policies by looking fundamentally to change individuals’ economic power within markets. It would do this by significant redistribution of control over both human and non-human capital. Meade’s approach to pre-distribution thus involved a society where social justice was promoted not only by raising wages through substantial investment in education and training, but also by giving every citizen a capital stake, along the lines of a supercharged version of the “Baby Bond” that George Osborne threw onto the scrapheap.

What Meade saw clearly was that, in order to be effective, pre-distributive policies needed real teeth. As well as finding ways to disperse the distribution of human and non-human capital by improving the capital holdings of the disadvantaged, alongside this Meade emphasized the significance of breaking-up, or at least significantly diluting, existing concentrations of capital held by the wealthy. Hence, Meade advocated the aggressive taxation of capital transfers between generations where, in distinction from standard forms of inheritance taxation, the system of transfer taxation would be designed so that transfers would attract broadly similar rates of taxation, whether they were realized through inheritance or by means of gifts inter vivos.

What was central to Meade’s vision was to find every workable way to disburse effective control over economic resources, so that every individual could, insofar as possible, be an active and participating economic agent.

via Policy Network – Opinion.

Total Debt in Selected Countries Around the World | Global Finance

Total Debt in Selected Countries Around the WorldA country’s “total debt” includes government debt as well as the debt of financial institutions, non-financial businesses and households. For the 10 largest mature economies Australia, Canada, France, Germany, Italy, Japan, Spain, South Korea, UK and US, total debt stood at nearly 350% of GDP in 2011. If one considers the economies of the PIIGS countries Portugal, Ireland, Italy, Spain and Greece, those worst hit by the debt crisis in Europe, total debt was almost 400% of GDP. Asset-backed securities are not included in data from McKinsey since underlying mortgages and other loans are already included and therefore it would reflect a duplication within the data, according to McKinsey. Other data sources, including the FT, The Economist and Morgan Stanley, do include ABS in total debt figures. By Valentina Pasquali and Tina Aridas. Project Coordinators: Denise Bedell and Alessandro Magno Including asset backed securities ABS US total debt would equal 350%-360%. Asset-backed securities are removed from McKinsey data since underlying mortgages and other loans are already included, so it would reflect a duplication within the data, according to McKinsey. Other data sources, including the FT, The Economist and Morgan Stanley, do include ABS in total debt figures.Total Debt in Selected Countries around the World, latest data available, as percent of GDP, by sector Click on the column heading to sort the table.

via Total Debt in Selected Countries Around the World | Global Finance.

Αγκαλιασμένοι μέχρι τον θάνατο | TVXS – TV Χωρίς Σύνορα

Ξαφνικά, ανακάλυψα το ζευγάρι αυτό, αγκαλιασμένο στα ερείπια. Το αίμα από τα μάτια του άνδρα έτρεχε σαν δάκρυ. Όταν τους είδα δεν μπορούσα να το πιστέψω. Τους αισθάνθηκα σαν δικούς μου ανθρώπους. Τους έβλεπα τις τελευταίες τους στιγμές να κάθονται έτσι αγκαλιασμένοι, προσπαθώντας ο ένας να σώσει τον άλλο.

Κάθε φορά που κοιτάζω αυτή την φωτογραφία, αισθάνομαι άβολα. Με έχει στοιχειώσει. Είναι σα να μου λένε. Δεν είμαστε ακόμα δυο πτώματα. Δεν είμαστε φτηνά εργατικά χέρια και φτηνές ζωές. Είμαστε άνθρωποι σαν κι εσάς. Η ζωή μας είναι πολύτιμη και τα όνειρά μας το ίδιο.

Και καταλήγει: Η αγριότητα και η εκμετάλλευση θα συνεχιστεί. Γι’ αυτό και θέλω η φωτογραφία αυτή να κάνει τον γύρο του κόσμου.

via Αγκαλιασμένοι μέχρι τον θάνατο | TVXS – TV Χωρίς Σύνορα.

Άνεργοι εκτίθενται σε βιτρίνα στην Κοπεγχάγη | TVXS – TV Χωρίς Σύνορα

Λίγο πάνω από το 7% προσδιορίζεται το ποσοστό της ανεργίας στη Δανία. Ωστόσο, η ανεργία που μαστίζει πλέον την μεγάλη πλειοψηφία των χωρών της Ευρώπης αυξάνει το φόβο για το εργασιακό αύριο και σπρώχνει τους άνεργους με προσόντα σε απίστευτα μονοπάτια. Συνολικά δεκαπέντε άνεργοι εκτίθενται καθημερινά στη βιτρίνα ενός καταστήματος στην Κοπεγχάγη, επιδεικνύοντας τα προσόντα τους σε όσους, εν δυνάμει εργοδότες, περνούν από το σημείο. Η DJOEF επαγγελματική συνδικαλιστική οργάνωση βρίσκεται πίσω από την ιδέα με τις βιτρίνες.

via Άνεργοι εκτίθενται σε βιτρίνα στην Κοπεγχάγη | TVXS – TV Χωρίς Σύνορα.

Το ΧΩΝΙ – Υπολοχαγός αυτοκτόνησε λόγω οικονομικών δυσκολιών

Σοκ στις Ένοπλες Δυνάμεις. Ένας υπολοχαγός αυτοκτόνησε και οι λόγοι που τον οδήγησαν σ΄αυτή τη τραγική απόφαση δείχνουν ότι είναι οικονομικοί. Ο υπολοχαγός είχε αφήσει σημείωμα στο οποίο εξηγούσε τους λόγους της απόφασής του .Ο υπολοχαγός παντρεμένος και πατέρας δύο μικρών παιδιών έπεσε από το μπαλκόνι του σπιτιού του. Υπηρετούσε σε μονάδα της Ριτσώνας.Οι συνάδελφοί του υποστηρίζουν ότι οι λόγοι είναι οικονομικοί και αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός ότι ο υπολοχαγός είχε αναγκαστεί να εργάζεται και εκτός στρατού για να μπορεί να τα βγάλει πέρα. Κάτι που δεν κατάφερε με αποτέλεσμα δύο 24ωρα μετά το Πάσχα να δώσει τέρμα στη ζωή του.

via Το ΧΩΝΙ – Υπολοχαγός αυτοκτόνησε λόγω οικονομικών δυσκολιών.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ: Ήταν κάποτε η Κύπρος…

δεν πρέπει να εκπλαγεί κανείς αν μετά από λίγους μήνες εφαρμογής των μνημονίων στην κυπριακή οικονομία επεκτείνεται η κυκλοφορία της τουρκικής λίρας σαν ένα φτηνό και εύκαιρο υποκατάστατο του ακριβού ευρώ. Εκτός κι αν προλάβει η ευρωζώνη και επιβάλει στην Κύπρο ένα ειδικό ευρώ, ένα υποτιμήσιμο ευρώ. Άλλωστε με το υπάρχων καθεστώς τραπεζικών δεσμεύσεων και απαγόρευσης εξαγωγής χρήματος, οι συνθήκες είναι ιδανικές για την εισαγωγή ενός κατοχικού νομίσματος. Το ερώτημα δεν είναι αν θα είναι κατοχικό νόμισμα, αλλά ποιο κατοχικό νόμισμα, την τουρκική λίρα, ή ένα ευρώ ευκαιρίας υποτιμήσιμο από την ΕΚΤ;

Γι’ αυτό και τονίζουμε ότι το έγκλημα που έγινε στην Κύπρο είναι χειρότερο από το πραξικόπημα τον Ιούλιο του 1974, το οποίο προετοίμασε την εισβολή των Τούρκων στο νησί. Και είναι χειρότερο γιατί αυτή την φορά δεν πρόκειται να επιβιώσει η Κυπριακή Δημοκρατία ούτε καν με την τωρινή της μορφή. Το νησί έχει ήδη αρχίσει να μετατρέπεται σε ένα άθλιο προτεκτοράτο, χωρίς ουσιαστική κρατική υπόσταση, όπου η ίδια η ύπαρξή του θα εξαρτάται από τα βίτσια και τους συσχετισμούς δύναμης των μεγάλων, αλλά και των αγορών. Αν το καθεστώς της Ζυρίχης οδήγησε στην διχοτόμηση του νησιού με στρατιωτική εισβολή και κατοχή από την Τουρκία, το μνημόνιο και ο δανεισμός από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Στήριξης οδηγεί σε μια νέα κατοχή με πολύ χειρότερα αποτελέσματα και χωρίς καμιά ελπίδα.

via ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ: Ήταν κάποτε η Κύπρος….

Αποκάλυψη – NO 3 :Η ομολογία Παπακωνσταντίνου και το Μνημόνιο | TVXS – TV Χωρίς Σύνορα

Έτσι, στην πραγµατικότητα η πτώχευση της Ελλάδας δεν ήταν µία απροσδόκητη συνέπεια του Μνηµονίου ή της αποτυχίας υλοποίησής του καθώς το ίδιο το Μνηµόνιο αποτελεί από την πρώτη στιγµή το πρόγραµµα eλεγχόµενης χρεοκοπίας της χώρας µε µοναδικό στόχο αυτή να κρατηθεί πάση θυσία εντός ευρώ για να µην απειληθούν ευρωπαϊκά και άλλα συµφέροντα.

via Η ομολογία Παπακωνσταντίνου και το Μνημόνιο | TVXS – TV Χωρίς Σύνορα.

Αποκάλυψη – NO 2 :Οι Ολυμπιακοί Αγώνες & οι πιέσεις Μέρκελ στην κυβέρνηση Καραμανλή | TVXS – TV Χωρίς Σύνορα

Η ανοχή της Γερµανίας απέναντι στην Ελλάδα στηρίχτηκε στα δικά τηςένοχα µυστικά καθώς η µεγαλύτερη οικονοµία της Ευρώπης γνώριζε πωςδεν ήταν µόνο η ελληνική οικονοµία που είχε χάσει σε ανταγωνιστικότηταµετά την είσοδο της στην ευρωζώνη αλλά µία σειρά κρατών, µεταξύ τωνοποίων η Ιταλία, η Ισπανία, η Πορτογαλία, το Βέλγιο ακόµη και η Γαλλία και το κυριότερο, πως το έλλειµµα ανταγωνιστικότητας αυτών των χωρώνµετατρεπόταν σε πλεόνασµα ανταγωνιστικότητας της ίδιας.

via Οι Ολυμπιακοί Αγώνες & οι πιέσεις Μέρκελ στην κυβέρνηση Καραμανλή | TVXS – TV Χωρίς Σύνορα.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ: Σχετικά με ορισμένους μύθους για την Επανάσταση του 1821*

Η έκρηξη της γαλλικής επανάστασης του 1789 έπαιξε καθοριστικό ρόλο όχι μόνο στη ριζοσπαστικοποίηση του νεοελληνικού διαφωτισμού, αλλά και στον επαναστατικό αναβρασμό των υπόδουλων. Ο Θ. Κολοκοτρώνης αναφέρει: «Η γαλλική επανάστασις και ο Ναπολέων έκαμε, κατά την γνώμη μου, να ανοίξουν τα μάτια του κόσμου. Πρωτήτερα τα έθνη δεν εγνωρίζοντο, τους βασιλείς τους ενόμιζον ως θεούς της γης, και ότι και αν έκαμναν, το έλεγαν καλά καμωμένο. Δια αυτό και είναι δυσκολώτερο να διοικήσης τώρα λαόν.»[12] Την ίδια γνώμη είχε και ο Α. Κοραής ο οποίος έγραφε: «Εξ εκείνης της ώρας [της γαλλικής επανάστασης, σημ. Β.Κ.] αποθεμένοι οι Έλληνες την ματαιοφροσύνην προέλαβον σχήμα κι στάσιν λαού όπως καταστή έθνος.»[13]

via ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ: Σχετικά με ορισμένους μύθους για την Επανάσταση του 1821*.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ: Πράξη εθνικής μειοδοσίας η υπαγωγή της Κύπρου στον ΕΜΣ

Χθες μια ισχνή πλειοψηφία της Κυπριακής Βουλής ενέκρινε την ουσιαστική κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας με την υπαγωγή της στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας. Η Κύπρος είναι το πρώτο κράτος-μέλος της ευρωζώνης το οποίο τίθεται υπό την άμεση κηδεμονία του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Στήριξης. Ο ΕΜΣ δεν είναι κάτι απλό. Είναι ένα ίδρυμα ελεγχόμενης χρεοκοπίας με έδρα το Λουξεμβούργο για τις χώρες της ευρωζώνης που αδυνατούν να ανταπεξέλθουν στα χρέη τους. Η συνθήκη για τον ΕΜΣ δεν είναι παρά μία συνθήκη χρέους για την προστασία του ευρώ. Το διοικητικό συμβούλιο και ο διευθύνων σύμβουλος έχουν απόλυτη εξουσία έναντι των κρατών μελών που οφείλουν να συμμορφώνονται «άνευ όρων και αμετάκλητα», όπως ορίζεται στην Συνθήκη ίδρυσης του ΕΜΣ. Στην ουσία πρόκειται για το στήσιμο ενός ανεξέλεγκτου οργανισμού με έδρα το Λουξεμβούργο ώστε να μην υπόκειται σε κανέναν έλεγχο και καμία εξουσία, δικαστική, ή άλλης μορφής. Τα δε μέλη των συμβουλίων και το προσωπικό που εργάζεται γι’ αυτόν τελούν υπό πλήρη ασυλία.

Ο ΕΜΣ διαθέτει πλήρη δικαιοπρακτική ικανότητα ανάλογη κράτους και ειδικά καθεστωτικά προνόμια που δεν διαθέτει κανένα άλλο κράτος μέλος. Και επιπλέον. Από την στιγμή που ένα κράτος μέλος έχει τεθεί υπό την κηδεμονία του ΕΜΣ στερείται κάθε δυνατότητας διαπραγμάτευσης των όρων και των πολιτικών της χρεοκοπίας που του επιβάλλεται.

via ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ: Πράξη εθνικής μειοδοσίας η υπαγωγή της Κύπρου στον ΕΜΣ.

Αποκάλυψη – NO 1 : Πώς από το ευρώ φτάσαμε στην πτώχευση | TVXS – TV Χωρίς Σύνορα

1) 1989: Η μυστική συμφωνία Βρετανίας–Γερμανίας–Γαλλίας για την ένταξη των ‘φτωχών χωρών’ στο υπό δημιουργία ευρώ – Πώς έγινε η ένταξη της Ελλάδας

Καταλύτης των εξελίξεων στάθηκε το αίτηµα της Δυτικής Γερµανίας για επανένωση της µε την Ανατολική κάτι που για πολλούς Ευρωπαίους ηγέτες και ιδιαίτερα τη Βρετανίδα πρωθυπουργό Μάργκαρετ Θάτσερ και το Γάλλο πρόεδρο Μιτεράν ανέγειρε το ‘Γερµανικό Ερώτηµα’ που µετουσιώνονταν στο φόβο της δηµιουργίας µίας Μεγάλης Γερµανίας στην καρδιά της Ευρώπης, η οποία θα είχε εθνικοσοσιαλιστική ταυτότητα που σε συνδυασµό µε το µέγεθος, την εµπορική, οικονοµική και νοµισµατική της δύναµη θα της επέτρεπε να µετατραπεί σε ευρωπαϊκή υπερδύναµη.

Η Thatcher πίστευε ότι η Γερµανία βάδιζε προσεκτικά στο δρόµο ενός σχεδίου που θα τη βοηθούσε µέσα σε δύο δεκαετίες να γίνει µία διεθνής νοµισµατική υπερδύναµη και τότε να προσπαθήσει να επιβάλλει το δικό της οικονοµικό και κοινωνικό µοντέλο σε ολόκληρη την Ευρώπη, µε απώτερο στόχο την πολιτική ενοποίηση της κάτω από την ηγεµονία της. “Στόχος της Γερµανίας είναι ένα “διαρκώς υποτιµηµένο µάρκο, που θα επιτευχθεί µέσω της σύνδεσης της σε ένα ενιαίο νόµισµα και θα της επιτρέπει να ξεφορτώνει προϊόντα σε όλους µας”, αναφέρει η Thatcher σε απόρρητα έγγραφα.

via Αποκάλυψη: Πώς από το ευρώ φτάσαμε στην πτώχευση | TVXS – TV Χωρίς Σύνορα.