η ΤΡΥΠΑ | περιοδικό περι-οπής

Τέο,
Διάβασα με τρομερό ενδιαφέρον το αυτοβιογραφικό σου και δεν βρίσκω λέξεις να σου πω πόσο το χάρηκα και πόσα πράγματα δεν ήξερα και μερικά που ήξερα, όπως ο Νίκος Μπαλής, που πέθανε τόσο νέος, ο Χρηστάκης, που δεν μπορούσα να πάω τη γνωριμία μου παραπέρα μαζί του,
παρ’ ότι με κάλεσε στο σπίτι του ένα βράδυ…
Αυτό που με ξάφνιασε ήταν το Άκου Μαρξιστή, που το έχω κάπου ή χάθηκε με τις τόσες αναχωρήσεις και επιστροφές μου.
Τον Μάρραιη Μπούκσιν, όπως τον γράφεις, τον γνώρισα.
Αρχές της δεκαετία του ’80 στον Ταξιδιωτικό Οργανισμό που εργαζόμουν, είχα συνάδελφο μια αμερικανίδα, Νταϊάνα που γίναμε κάπως φίλες. Ακούγοντάς με να μιλάω, μάλλον, κατάλαβε
τη θέση μου και με κάλεσε να τον επισκεφτούμε σπίτι του.
Πήγαμε μαζί. Έμενε σε μια πολύ φημισμένη περιοχή, στο East Village, γνωστή ως St Mark’s όπου είναι και η ομώνυμη εκκλησία, η οποία χρησιμοποιείται για στούντιο, παραστάσεις, και άλλες πολιτιστικές εκδηλώσεις.
Ήταν ένας άνθρωπος, σε προχωρημένη ηλικία, ίσως λίγο πιο πάνω από το μέτριο ύψος, με άσπρα μαλλιά, φιλικός, που μου χάρισε ο ίδιος το βιβλίο του με αφιέρωση. Τροτσκιστής.
Συνήθως λίγοι είναι που δουλεύουν σε μόνιμη βάση, η Νταϊάνα έφυγε από τη δουλειά, μετά έφυγα εγώ για την Ελλάδα, 50 χρόνια τώρα το ίδιο δρομολόγιο, βρεθήκαμε πάλι μερικές φορές
αλλά τελικά έφυγε από τη Νέα Υόρκη.
Η ίδια μου ανήγγειλε και το θανατό του.
Θαύμασα πάρα πολύ τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες της Χαράς και έγραψα σχόλιο, αλλά δεν ξέρω αν το διάβασε.
Σας ευχαριστώ και τους δυο για τις υπέροχες στιγμές που μου χαρίσατε.
Ιωάννα Καρατζαφέρη
από τη Νέα Υορκη

via η ΤΡΥΠΑ | περιοδικό περι-οπής.

Both comments and trackbacks are currently closed.
%d bloggers like this: