Η Αριστερά δεν μπορεί να πεθάνει | TVXS – TV Χωρίς Σύνορα

Απέναντι σε αυτήν τη δόλια διανοητική ημιπληγία, να ποιο θα μπορούσε να ήταν ένα πραγματικό « σύμφωνο υπευθυνότητας »· όχι, βεβαίως, η θλιβερή συνθηκολόγηση χωρίς όρους της κομπλεξικής δεξιάς, αλλά η θέση μιας ανάλυσης και των λογικών συμπερασμάτων που εξάγονται : εάν το κεφάλαιο είναι πράγματι από τη φύση του « συνεχής ανατροπή της παραγωγής », αν η υποβάθμιση που εισάγεται από τη « συνεχή μετάβαση » είναι αναγκαστικά το αποτέλεσμα της ποθητής ενέργειας που επενδύουν οι καπιταλιστές στο « παιγνίδι » τους, τότε το κεφάλαιο είναι πλήρως υπεύθυνο των καταστροφών που προκαλούν οι « δημιουργίες » του.
Άλλο πράγμα είναι να θεωρεί κανείς την Unedic [7] σαν μια ασφάλεια έναντι των ατυχημάτων στις ατομικές διαδρομές απασχόλησης, μια ουδετεροποίηση « βασισμένη στην αμοιβαιότητα », καλά οργανωμένη ώστε να περνούν απαρατήρητα τα κύρια διακυβεύματα· κι άλλο να τη θέτεις ως « υποχρεωτικό » αντιστάθμισμα που συνοδεύει την προσωρινή αποδοχή από μέρους της κοινωνίας του παιγνιδιού του κεφαλαίου. Peugeot, Alstom, Fralib, Continental, Goodyear κ.λπ. είναι τα αποτελέσματα του παιγνιδιού στο οποίο επιδίδονται με πάθος οι καπιταλιστές, των οποίων η υλική ύπαρξη είναι εκτός κινδύνου : το παιγνίδι του ανταγωνισμού, της μετακίνησης του κεφαλαίου, των συγχωνεύσεων – αποκτήσεων, με δυο λόγια, η μέθη της παγκοσμιοποίησης, που θεωρείται ένα συναρπαστικόKriegspiel (παιγνίδι πολέμου) και μια ζωτικής σημασίας περιπέτεια.

Η ιδέα της αριστεράς υπάρχει μόνο εδώ και δύο αιώνες, είναι στο άνθος της νιότης της

Το κεφάλαιο επιδίδεται στα παιγνίδια του ; Το κεφάλαιο θα πληρώσει τις ζημιές ! Αυτή είναι η αρχή –της υπευθυνότητας– στην οποία πρέπει να το παραπέμπουμε αδιάκοπα. Ενόσω η κοινωνία θα υποφέρει διότι η υλική αναπαραγωγή της εξαρτάται από το κεφάλαιο και το κεφάλαιο καθιστά τα πρωταρχικής γι’ αυτό σημασίας διακυβεύματα αντικείμενο του πόθου του, η κοινωνία οφείλει, για την προστασία των σημαντικότερων συμφερόντων της, να μην αφεθεί να παγιδευτεί σε αυτόν τον πόθο, ούτε να υποδουλωθεί σε αυτόν, αλλά να θέσει τους περιορισμούς υπό τους οποίους θα ανεχθεί αυτή την υποταγή.

Άλλωστε, οι περιορισμοί αυτοί είναι στοιχειώδεις. Επιτρέπεται σε μια κοινωνική ομάδα να μετατρέπει το δημόσιο συμφέρον σε δικό της υπαρξιακό παιγνίδι : μια τόσο εξωφρενική κατάσταση δεν είναι δυνατό να υπάρξει χωρίς τα απαιτούμενα ανταλλάγματα. Το κεφάλαιο πρέπει να πληρώσει για οτιδήποτε καταστρέφει « παίζοντας ». Αποζημίωση στους άνεργους και στους περιοδικά εργαζόμενους, αντισταθμίσματα για τις μειώσεις των εισοδημάτων, επανορθώσεις για τις ελαστικοποιήσεις, τις ανασφάλειες, τις ανατροπές στον ρυθμό της ζωής : πρέπει να του υπενθυμίζεται ότι του γίνεται μεγάλη χάρη, όταν τείνει να υποκύψει στον πειρασμό να το ξεχάσει, και να πληρώνει χωρίς να το συζητάει. Αντί για αυτό, απαλλάσσουν το κεφάλαιο από 40 δισεκατομμύρια σε φόρους και ασφαλιστικές εισφορές ! Κι ακόμα χειρότερα, με αηδιαστική ειρωνεία βαφτίζουν αυτό το πράγμα « σύμφωνο υπευθυνότητας », μια απεχθή αντίφαση που δίνει την ευλογία της σε όλες τις ανευθυνότητες.

via Η Αριστερά δεν μπορεί να πεθάνει | TVXS – TV Χωρίς Σύνορα.

Both comments and trackbacks are currently closed.
%d bloggers like this: