ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ: Από το κοινωνικό κράτος δικαίου στον κοινωνικό ρατσισμό, την κρατική ελεημοσύνη και επαιτεία.

“Κατ’ αρχάς εγένετο η σκέψις να επεκταθή η δημοσία αντίληψις υπέρ των πτωχών (Armenpflege), ίνα δια ταύτης υποβοηθήσουν την διόρθωσιν όλων των κοινωνικών δεινών. Αλλά αμέσως κατενοήθη ότι η ιδέα εκείνη ήτο τελείως εσφαλμένη. Διότι η φιλόπτωχος πρόνοια επεμβαίνει τότε μόνον, όταν η οικονομική υπόστασις του εργάτου έχη καταστραφή τελείως. Αντιθέτως την κοινωνικήν μεταρρύθμισιν ενδιέφερε να εξασφαλίση ακριβώς την κοινωνικήν υπόστασιν του εργάτου εις τας ατυχείς περιπτώσεις του βίου του. Εξ’ άλλου η υπέρ των πτωχών πρόνοια είχε τον χαρακτήρα ταπεινωτικής ελεημοσύνης, εμείωνε την ανθρώπινη αξιοπρέπειαν του πολίτου, ο οποίος ούτως εγίνετο είδος ζητιάνου. Ο επιδιωκόμενος τώρα σκοπός, να βοηθηθή τουτέστιν ο εργαζόμενος εις τας περιπτώσεις της ανυπαιτίου ενδείας του, ηδύνατο να πραγματοποιηθή μόνο αν παρεμερίζετο το στίγμα της επαιτείας, εάν εχορηγείτο εις την εργατικήν τάξιν το αίσθημα μιας καλώς αποκτηθείσης νομίμου απαιτήσεως. Η άποψις αύτη, ότι η υπέρ των πτωχών δημοσία αντίληψις είναι πλέον περιττή και άσκοπος, ανεγνωρίσθη σχεδόν από όλους εν τη επιστήμη.”[3]

via ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ: Από το κοινωνικό κράτος δικαίου στον κοινωνικό ρατσισμό, την κρατική ελεημοσύνη και επαιτεία..

Both comments and trackbacks are currently closed.
%d bloggers like this: