Για το δικαίωμα στη μνήμη | Η Εφημερίδα των Συντακτών

Το 1989 η τότε Οικουμενική Κυβέρνηση πήρε μια αδιανόητη για μένα απόφαση. Αποφασίστηκε να καούν οι φάκελοι, που κατά τεκμήριο στην πλειονότητά τους αφορούσαν το πρόσωπο και τη δράση δημοκρατικών πολιτών που είχαν διωχθεί στην περίοδο από τον εμφύλιο μέχρι και τη χούντα. Φυσικά, οι ίδιοι φάκελοι αποδείκνυαν και την ενοχή των χαφιέδων που τους είχαν καταρτίσει και υποβάλει αρμοδίως σε μια καταπιεστική εξουσία. Και συνεπώς το «κάψιμο» συνιστούσε μια πράξη ολικής διαγραφής που περιελάμβανε θύματα αλλά και θύτες που με τον τρόπο αυτό οι τελευταίοι όχι μόνον έμεναν ατιμώρητοι, πράγμα κατανοητό σε μια λογική κατάσβεσης των παθών, αλλά και ικανοί, εάν το ήθελαν, να συνεχίσουν το θεάρεστο έργο τους. Ας προσθέσω ακόμη δύο στοιχεία: Πρώτον ότι από το κάψιμο εξαιρέθηκαν οι φάκελοι προσώπων με ιστορική σημασία, των οποίων την ιστορικότητα ή μη προφανώς όρισαν κάποια ανώνυμα και ανεύθυνα «αρμόδια» όργανα. Και, δεύτερον, υπάρχει πάντα η υποψία μήπως πριν από την καύση των φακέλων κάποιοι – φέρ’ ειπείν ημέτερες είτε ξένες μυστικές υπηρεσίες- πιθανώς κράτησαν αντίγραφα για περαιτέρω θεάρεστο χρήση.

Source: Για το δικαίωμα στη μνήμη | Η Εφημερίδα των Συντακτών

Both comments and trackbacks are currently closed.
%d bloggers like this: