Monthly Archives: January 2017

Frightened by Donald Trump? You don’t know the half of it – George Monbiot

For years, Ebell and the CEI have attacked efforts to limit climate change, through lobbying, lawsuits and campaigns. An advertisement released by the institute had the punchline “Carbon dioxide: they call it pollution. We call it life.”

It has sought to eliminate funding for environmental education, lobbied against the Endangered Species Act, harried climate scientists and campaigned in favour of mountaintop removal by coal companies. In 2004, Ebell sent a memo to one of George W Bush’s staffers calling for the head of the Environmental Protection Agency to be sacked. Where is Ebell now? Oh – leading Trump’s transition team for the Environmental Protection Agency.

Charles and David Koch – who for years have funded extreme pro-corporate politics – might not have been enthusiasts for Trump’s candidacy, but their people were all over his campaign. Until June, Trump’s campaign manager was Corey Lewandowski, who like other members of Trump’s team came from a group called Americans for Prosperity (AFP).

via Frightened by Donald Trump? You don’t know the half of it | George Monbiot | Opinion | The Guardian

Advertisements

Αποκάλυψη διαπλοκής

Αποδείχθηκε, ότι στελέχη Τραπεζών δάνειζαν κόμματα και εταιρίες ΜΜΕ, χωρίς εξασφαλίσεις και εγγυήσεις, ως να διέθεταν χρήματα από το προσωπικό τους χρηματοκιβώτιο.

Αποδείχθηκε ότι τα κόμματα της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ δανείζονταν μεγάλα ποσά, που υπερέβαιναν κατά πολύ τα έσοδά τους. Δανείζονταν εκ νέου χωρίς να εξοφλούν τα παλαιά τους χρέη, παρέχοντας ως εξασφάλιση τις κρατικές επιχορηγήσεις, της επόμενης 10ετίας, ως να είχαν δεδομένα να ποσοστά τους εσαεί! Μάλιστα εκχωρούσαν την κρατική επιχορήγηση του ιδίου έτους, σε δύο και τρεις τράπεζες ταυτόχρονα, με τους οικονομικούς τους υπευθύνους να υπογράφουν ψευδείς βεβαιώσεις, ότι δήθεν δεν έχουν εκχωρήσει την ίδια επιχορήγηση σε άλλη τράπεζα.

Διαπιστώθηκε ότι και δύο κόμματα, οφείλουν περισσότερα από 400 εκ. ευρώ, με την μεγαλύτερη οφειλή να προέρχεται από την ΑΤΕ, που πώλησαν για 95 εκ. ευρώ!
Διαπιστώθηκε ότι και τα δύο κόμματα δεν έχουν πληρώσει ούτε ένα ευρώ για το χρέος τους από το 2011. Παρόλα αυτά οι αρχηγοί τους, μας κουνούν το δάχτυλο και μας εγκαλούν γιατί ασχολούμαστε με πράγματα που αφορούν «το σπίτι τους, που το νοικοκυρεύουν»!

via Αποκάλυψη διαπλοκής

Δύο Έλληνες του Ολοκαυτώματος περιγράφουν την κόλαση Άουσβιτς

Μόλις 16 χρονών ο Ισαάκ Μιζάν είδε τους Γερμανούς να εισβάλουν στην Άρτα, συλλαμβάνοντας αυτόν και την οικογένειά του καθώς και όσους Εβραίους κατοικούσαν στην περιοχή. Τους συγκέντρωσαν στην κεντρική πλατεία της πόλης και σε έναν κινηματογράφο, και από εκεί τους στοίβαξαν σε ένα τρένο με ενδιάμεσους σταθμούς το Αγρίνιο και το Ρουφ, πριν τον τελικό προορισμό που ήταν το κολαστήριο του Άουσβιτς. Στο προαύλιου του πολωνικού στρατοπέδου συγκέντρωσης γινόταν η πρώτη διαλογή. Εκεί απέκτησε το πρώτο και μοναδικό του «τατουάζ». Τον αριθμό 182641 που μέχρι σήμερα τον ακολουθεί χαραγμένος στο χέρι του.

«Μας κατεβάσανε απ’ τα βαγόνια και έπεφτε καμιά βουρδουλιά. Μας χώρισαν σε άνδρες και γυναίκες και μας εξέταζε ένας γιατρός των Ες-Ες. Όσους ήτανε για τα κρεματόρια τους φορτώναν σε φορτηγά. Γυναίκες με παιδιά πήγαιναν κατευθείαν στους φούρνους. Το τραγικότερο όλων ήταν τα μικρά κοριτσόπουλα που νόμιζαν ότι πηγαίνοντας με το φορτηγών θα τύχουν καλύτερης μεταχείρισης και παίρναν παιδάκια στην αγκαλιά τους. Ήταν το λάθος το μεγάλο για τα κορίτσια αυτά. Όπως και για τους άντρες, οι οποίοι άλλοι έκαναν τους κουτσούς, άλλοι έκαναν τους στραβούς και γι’ αυτούς υπήρχε ίδια η μοίρα τους που τους ξεχωρίσαν τους ‘βαλαν στα φορτηγά και τους πήγαν κατευθείαν για τα κρεματόρια», διηγείται ο Ισαάκ Μιζάν.

via Δύο Έλληνες του Ολοκαυτώματος περιγράφουν την κόλαση Άουσβιτς

Ο Μποδοσακης αρχιερεας του δωσιλογισμού

Σύμφωνα με μαρτυρική κατάθεση του διευθυντή της Ραδιο-Ηλεκτρικής Υπηρεσίας του υπ. Συγκοινωνιών (αρμόδιας για Ταχυδρομεία, Τηλέγραφο και Τηλεφωνία), Στέφ. Ελευθερίου, η σύμβαση με την Telefunken (θυγατρική της Siemens) γράφηκε το 1938 ύστερα από διαπραγματεύσεις. Πρόεδρος της επιτροπής ήταν ο υπουργός Συγκοινωνιών και μετείχε ως μέλος και ο μάρτυρας Στέφ. Ελευθερίου. Η σύμβαση αυτή όφειλε να κατακυρωθεί από το υπουργικό συμβούλιο, αλλά αυτό αρνήθηκε. Διέρρευσε πως «δεν επληρώθησαν αι 20.000 χρυσαί λίραι, αι οποίαι εζητήθησαν από πρόσωπον έχον επιρροήν επί της Κυβερνήσεως»… Το 1939 η Siemens αγόρασε το πλειοψηφικό πακέτο των μετοχών της εταιρείας ΤΤΤ…

Το 1941 επανέφερε το θέμα η κυβέρνηση Τσολάκογλου, προκειμένου να κατακυρωθεί η σύμβαση. Στο υπουργικό συμβούλιο ο πρωθυπουργός δήλωσε: «Εχομεν μίαν εταιρείαν, η οποία εις το παρελθόν ηδικήθη, ο χρόνος πάντως δεν είναι ο κατάλληλος να εξετάσωμεν αυτά τα πράγματα, αλλά πρέπει να συζητήσωμεν και να επιτύχωμεν ό,τι καλλίτερον ημπορούμε»… Ενας άλλος υπουργός υπερθεμάτισε, δηλώνοντας ότι «εκ της μελέτης που είχαμε επίστευσεν ότι η εταιρεία ηδικήθη». Εγινε τότε δεκτή η παλαιά συμφωνία με μικρές τροποποιήσεις. Με αυτό τον τρόπο, η Siemens στην Ελλάδα κατέκτησε το μονοπώλιο του ηλεκτροτεχνικού τομέα χαμηλού βολτάζ.

via Ο… Πρόδρομος του δωσιλογισμού | Άρθρα | Ελευθεροτυπία

In the country’s capital, people curl up on benches outside charity-run hospitals, while scores of homeless sleep in the doorways around the largest road junctions. Soup kitchens feed thousands of Athenians each day. Nine thousand people in Athens (out of a population of about 665,000) are homeless and 71 per cent of those began sleeping rough over the past five years, according to a survey supported by the city’s mayor.

Drug addicts and prostitutes can be seen yards from hotels where tourists pay €200 per night for a room with a view of the Acropolis. “More than 1.6 million Greeks do not earn enough to afford the absolute necessities to survive,” says Georgakopoulos, whose research estimates that 71 per cent of the country’s unemployed are living in absolute poverty. “The problem is indeed acute and also largely overlooked and misunderstood.”

via A Greek tragedy: how much can one nation take?

Why Has The White Working Class Abandoned The Left?

And, as has been forcefully argued by Mark Lilla, much of the politics from the liberal left in the US, including Hillary Clinton, has been focused on what is known as “identity politics”. In practice, this has resulted in targeted policies to women and various minority groups such as affirmative action and quotas to jobs and education. Instead of focusing on universal programs for all or very broad segments of the population, the Democrats and Clinton came to represent policies seen as favouritism (“corruption”) towards minority groups by the white male working class. Targeted programs are also very vulnerable to suspicion about malpractice in implementation processes because decisions about individual cases are often very complicated (who is eligible and how much preferential treatment is justified). Universal programs, once the hallmark of successful leftist policies, do not suffer from this problem usually.

“Identity politics” being perceived as favouritism may thus be the explanation for why Trump’s “corruption strategy” paid off among the white working class.

via Why Has The White Working Class Abandoned The Left?

Wages have fallen 43% for Millennials. No wonder they’ve lost hope

Let us be direct with the question that faces us today. Why are US, UK, and Japanese Millennials failing to realize their potential at just the moment we need fresh leadership on the global stage?

Millennials in these three countries, whose combined economies account for approximately one third of global GDP, are struggling to fulfill their potential due to structural economic constraints and a broadly shared perception that “the game is rigged.” They are also victims of circumstance. This is the generation that has come of age in the long shadow of the global financial crisis — a historically significant loss of global wealth and opportunity — and their problems have been compounded by the automation of many tasks.

via Wages have fallen 43% for Millennials. No wonder they’ve lost hope | World Economic Forum

Housing exclusion in europe report

via FEANTSA & Fondation Abbé Pierre: An Overview of Housing Exclusion in Europe

Ζίγκμουντ Μπάουμαν: δεν είναι κρίση, είναι αναδιανομή πλούτου

Εννοείτε ότι η πολιτική είναι τοπική, ενώ η εξουσία παγκόσμια…

Ακριβώς. Και ο πιο αδύναμος κρίκος δεν είναι η κοινότητα, η πόλη ή οποιαδήποτε άλλη μορφή τοπικότητας, αλλά το ίδιο το κράτος, που είναι παγιδευμένο μεταξύ δύο πυρών, του έθνους από τη μια και των αγορών από την άλλη.

Και οι πρωτοβουλίες που αναφέρατε γεννιούνται στο υπο-εθνικό επίπεδο. Οι θεσμοί του εθνικού επιπέδου (κόμματα, κυβέρνηση, βουλή κλπ.) δε μπορούν να αντεπεξέλθουν στη διπλή αυτή πίεση.

Οι πολίτες στην προσπάθεια τους να προστατευθούν από τις επιπτώσεις αυτών των ανώνυμων δυνάμεων της αγοράς, αντιδρούν με τον παραδοσιακό τρόπο, δηλαδή οργανώνονται με γνωστούς τους, γείτονες, με όλους αυτούς με τους οποίους αντιλαμβάνονται από κοινού πως η βελτίωση του τόπου τους θα έχει θετικό αντίκτυπο σε όλους και δεν είναι ανταγωνιστικό παιχνίδι με νικητές και ηττημένους.

via Ζίγκμουντ Μπάουμαν: δεν είναι κρίση, είναι αναδιανομή πλούτου

Karoshi: Πεθαίνοντας στη δουλειά στην Ιαπωνία

ην άνοιξη του 2008, η 26χρονη Μίνα Μόρι έμαθε ότι την προσέλαβαν σε μια μεγάλη επιχείρηση διαχείρισης μπαρ. Δύο μήνες μετά, αυτοκτόνησε, εξαντλημένη από τη δουλειά. Πέρασαν εφτά χρόνια, μέχρι να δεχτεί η εταιρία να πληρώσει αποζημίωση ύψους ενός εκατομμυρίου δολαρίων στην οικογένειά της. Η περίπτωσή της ανήκει στους karoshi της Ιαπωνίας: τους θανάτους και τις αυτοκτονίες που σχετίζονται με την υπερβολική εργασία. Και που, όπως φαίνεται, αυξάνονται δραματικά.

Το διάστημα που η Μίνα Μόρι ήταν στην επιχείρηση, δούλευε κάθε μήνα 140 ώρες επιπλέον. Υπερωρίες. Απλήρωτες. Το τελευταίο βράδυ της ζωής της, είχε εργαστεί σε μια 10ωρη βάρδια. Τελείωσε αφότου το τρένο της είχε φύγει -άρα έπρεπε να διανυκτερεύσει στο μπαρ. Λίγο πριν από τον θάνατό της, είχε γράψει σε ένα κομμάτι χαρτί: «Το σώμα μου πονάει. Νιώθω εξαντλημένη. Δεν αισθάνομαι τίποτα. Δε μπορώ να κινηθώ όσο γρήγορα θέλω. Παρακαλώ, βοηθήστε με.»

via Karoshi: Πεθαίνοντας στη δουλειά στην Ιαπωνία

Older Americans Over 60 now Drowning in Student Loan Debt

Older Americans Over 60 now Drowning in Student Loan Debt
A new report shows older Americans are drowning in student loan debt as they try to help their children and grandchildren pay for school. Sean Dowling (@seandowlingtv) has more.

via Older Americans Over 60 now Drowning in Student Loan Debt – AOL UK Video

Εξοριες γλωσσας

[…] «Να καταστρέψεις έναν άνθρωπο είναι τόσο δύσκολο, όσο και να τον δημιουργήσεις. Το εγχείρημα δεν ήταν ούτε τόσο εύκολο ούτε και τόσο γρήγορο, αλλά τα καταφέρατε εσείς, οι Γερμανοί. Να ‘μαστε πειθήνιοι ενώπιόν σας, δεν έχετε πια να φοβάστε τίποτα από εμάς: ούτε καν ένα βλέμμα που να σας κρίνει».

Ο τρόπος με τον οποιο θέτει τέλος στη ζωή του ο Πρίμο Λέβι, αφού γράψει το Αυτοί που βούλιαξαν κι αυτοί που σώθηκαν, δείχνει πιθανότατα ότι η αντίστασή του, έστω κι αν κράτησε πάνω από σαράντα χρόνια, υπέκυψε, όπως και πολλών άλλων, στην καταστροφή που κουβαλούσε μέσα του.

via Εξορίες γλώσσας

Αποχαιρέτα τις λίστες Λαγκάρντ που χάνεις

Στην επιστολή παραίτησης του προς τον πρωθυπουργό, Αλέξη Τσίπρα, που κατατέθηκε στις 22 Ιουλίου 2015, ο ειδικός Γραμματέας του ΣΔΟΕ, Παναγιώτης Δάνης καταγράφει το σύνολο των υποθέσεων που είχε στα χέρια του το ΣΔΟΕ και των ΑΦΜ που είχε ταυτοποιήσει. Η συντριπτική πλειοψηφία των υποθέσεων αυτών αφορά περίοδο προ του 2010. Συγκεκριμένα ο κ.Δάνης αναφέρει ότι οι λίστες αυτές περιλαμβάνουν

• Δεδομένα από 65 CD (1.364.069 ΑΦΜ) με αναλυτικές κινήσεις τραπεζικών λογαριασμών από το 2000 μέχρι το 2012 με συναλλαγές ή εμβάσματα στο εξωτερικό άνω των 300.000€ και 100.000€ αντίστοιχα.
• Τη λίστα Λαγκάρντ με ταυτοποιημένα 1.727 ΑΦΜ
• Τη λίστα εμβασμάτων με 54.246 ΑΦΜ
• Τη λίστα Αρχής ν.3691/2008 με 5.157 ΑΦΜ
• Τη λίστα Λονδίνου των 306 προσώπων που απέκτησαν ακίνητη περιουσία στο Λονδίνο
• Τη λίστα Λουξεμβούργου με τα επιπλέον 38 ονόματα που λείπουν από τη λίστα Λαγκάρντ και
• Εισαγγελικές παραγγελίες που αφορούν πλήθος φυσικών και νομικών προσώπων για τα οποία γίνονται έλεγχοι βάσει του Πόθεν Έσχες.

Σύμφωνα με εγκύκλιο που εξέδωσε τον Σεπτέμβριο του 2016 η ΓΓΔΕ «συγκροτούνται 18 επιτροπές παραλαβής των υποθέσεων ανά την Ελλάδα οι οποίες θα απασχολήσουν συνολικά 54 τελωνειακούς και εφοριακούς υπαλλήλους». Δηλαδή όπως αναφέρει η ΓΓΔΕ, 54 υπάλληλοι θα πρέπει να παραλάβουν και να προτεραιοποιήσουν 25.000 υποθέσεις με περίπου 1 εκατ. ΑΦΜ, ενόψει ελέγχου.

via Αποχαιρέτα τις λίστες Λαγκάρντ που χάνεις – ThePressProject

Ο δεύτερος είναι η πεποίθηση πως, χωρίς το Ταμείο, η διαπραγμάτευση στην Ευρώπη θα είναι «περισσότερο πολιτική και λιγότερο τεχνοκρατική και δογματική» όπως λέει κυβερνητικός παράγοντας που έχει μετάσχει στη διαπραγμάτευση, σπεύδοντας μάλιστα να σημειώσει: «Κι ο ίδιος ο Σόιμπλε, άλλωστε, σε έναν χρόνο μπορεί να μην είναι καν υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας».

Ο αντίλογος στην άποψη αυτή, σε Αθήνα και Βρυξέλλες, λέει ότι ο Σόιμπλε δεν είναι μόνος, αλλά ηγείται ενός ολόκληρου πολιτικού, οικονομικού και τραπεζικού συστήματος που θα παραμένει ισχυρό και μετά τις γερμανικές εκλογές.

Οι τρεις πιθανές παγίδες

Οι δε λιγότερο αισιόδοξοι του κυβερνητικού στρατοπέδου εκπέμπουν προβληματισμό για τρία κυρίως ζητήματα:

Την μακρά νέα διαπραγμάτευση και καθυστέρηση που μπορεί να επιφέρει η μεταβίβαση του ρόλου του ΔΝΤ στον ESM και η τροποποίηση του ισχύοντος προγράμματος.
Την αποδυνάμωση του ρόλου της Κομισιόν στην περίπτωση που η δημοσιονομική εποπτεία μεταβιβαστεί πλήρως στον ESM. Η Κομισιόν κι ο Γιούνκερ, με όλα τα κατά καιρούς προβλήματα, ήταν και είναι μέχρι στιγμής ο μεγαλύτερος σύμμαχος της κυβέρνησης.
Την απώλεια δυναμικής στην υπόθεση του χρέους σε περίπτωση πλήρους αποχώρησης του ΔΝΤ. Το Ταμείο είναι εκείνο που ζητά επίμονα τη γενναία μείωση του χρέους. Αντιθέτως ο ESM, ακόμη και εκ του καταστατικού του, είναι αρνητικός σε οποιαδήποτε ριζική απομείωση χρέους.

via Με το ΔΝΤ του Τόμσεν ή με το «ΔΝΤ» του Σόιμπλε;

New taxes that came into affect on Jan. 1 are squeezing household incomes further. Economists say even-higher income taxes—in the form of lower tax-free income allowances—could add to a mountain of unpaid taxes. Greeks currently owe the state €94 billion ($99 billion), equivalent to 54% of gross domestic product, and rising, in taxes that they can’t pay. Three in four Greeks can’t pay household bills on time, according to the 2016 European Consumer Payment Report, a private-sector survey.

via Last Lifelines Crumble for Many Greek Families as New Conflict With Creditors Looms – WSJ

After-tax middle-class incomes in Canada — substantially behind in 2000 — now appear to be higher than in the United States. The poor in much of Europe earn more than poor Americans.

The numbers, based on surveys conducted over the past 35 years, offer some of the most detailed publicly available comparisons for different income groups in different countries over time. They suggest that most American families are paying a steep price for high and rising income inequality.

via The American Middle Class Is No Longer the World’s Richest – The New York Times

England is increasingly divided between the rich and the poor, with a 60% increase in poor households and a 33% increase in wealthy households. This has come at a time – 1980 to 2010 – when the number of middle-income households went down by 27%.

But the trend is most marked in London, according to an analysis of census data by Benjamin Hennig and Danny Dorling of the School of Geography and the Environment at the University of Oxford. Over the three decades, the capital has seen an 80% increase in poor households, an 80% increase in wealthy households – and a 43% decrease in middle households. Around 36% of London households are now classified as poor (up from 20% in 1980), while 37% are middle income (down from 65%).

via How 30 years of a polarised economy have squeezed out the middle class | Society | The Guardian

Illegitimate Inequality

Differences in income or assets that are based on differences in capabilities or effort are widely considered to be legitimate, but it is easy to verify that all observed differences cannot be explained in this way. In its 2016 report on the global distribution of wealth, Oxfam International reported that the richest 62 persons in the world own as much as the poorer half of the world’s population, about 3.5 billion people. Clearly, one person cannot be 100 million times as productive as another healthy and reasonably well-educated person. After all, a day and night comprises only 24 hours for all of us, rich or poor.

In a seminal paper on the drivers of inequality, Robert and Ricardo Fernholz have analysed the long-term distribution of wealth in an abstract growing market economy. They assume that the economy generates a surplus which is invested in a financial market. Even assuming that all individuals in this society are identical as far as capabilities, efforts, preferences, and initial assets are concerned, the distribution of assets will become increasingly skewed over time. In the long run, one household will own all the assets. The explanation for this is simple: small variations in return on assets will be magnified over time, because those who are lucky can afford to take somewhat higher risks and will be rewarded with even higher returns, and so on.

via Illegitimate Inequality

What is P2P? And why is it important in building a commons-centric future? These are the questions we try to answer, by tying together four of its aspects:

P2P is a type of social relations in human networks;

P2P is also a technological infrastructure that makes the generalization and scaling up of such relations possible;

P2P thus enables a new mode of production and exchange;

P2P creates the potential for a transition to an economy that can be generative towards people and nature.

via ROAR Magazine

The EU’s highest court, the Court of Justice of the EU (CJEU), is due to rule this year on whether German supervisory board co-determination is compatible with EU law. The case was brought by a small shareholder in TUI who claims that statutory co-determination at supervisory board level discriminates against nationals of other EU countries because the employees of foreign subsidiaries cannot vote in the supervisory board elections of the parent company. Much to everyone’s surprise, in autumn 2015 the Court of Appeal in Berlin referred the case to the CJEU, requesting a ruling on whether German supervisory board co-determination in transnational companies constitutes an infringement of the non-discrimination principle and employees’ freedom of movement. The Court of Appeal thinks that this may indeed be the case. This summer, the European Commission published an opinion that supports and even reinforces this view. It states that current co-determination law may hinder employees’ freedom of movement or make it less attractive. This prompted DGB president Reiner Hoffmann and BDA President Ingo Kramer to write a joint article in the Handelsblatt newspaper at the end of September dismissing these arguments as absurd and out of touch and making it clear that any changes to co-determination are entirely a matter for the Federal Republic of Germany. The case’s implications are debated here by political scientist Martin Höpner and labour law expert Manfred Weiss

via Co-determination Under Threat: Blocking Social Europe