Daily Archives: January 18, 2017

Wages have fallen 43% for Millennials. No wonder they’ve lost hope

Let us be direct with the question that faces us today. Why are US, UK, and Japanese Millennials failing to realize their potential at just the moment we need fresh leadership on the global stage?

Millennials in these three countries, whose combined economies account for approximately one third of global GDP, are struggling to fulfill their potential due to structural economic constraints and a broadly shared perception that “the game is rigged.” They are also victims of circumstance. This is the generation that has come of age in the long shadow of the global financial crisis — a historically significant loss of global wealth and opportunity — and their problems have been compounded by the automation of many tasks.

via Wages have fallen 43% for Millennials. No wonder they’ve lost hope | World Economic Forum

Housing exclusion in europe report

via FEANTSA & Fondation Abbé Pierre: An Overview of Housing Exclusion in Europe

Ζίγκμουντ Μπάουμαν: δεν είναι κρίση, είναι αναδιανομή πλούτου

Εννοείτε ότι η πολιτική είναι τοπική, ενώ η εξουσία παγκόσμια…

Ακριβώς. Και ο πιο αδύναμος κρίκος δεν είναι η κοινότητα, η πόλη ή οποιαδήποτε άλλη μορφή τοπικότητας, αλλά το ίδιο το κράτος, που είναι παγιδευμένο μεταξύ δύο πυρών, του έθνους από τη μια και των αγορών από την άλλη.

Και οι πρωτοβουλίες που αναφέρατε γεννιούνται στο υπο-εθνικό επίπεδο. Οι θεσμοί του εθνικού επιπέδου (κόμματα, κυβέρνηση, βουλή κλπ.) δε μπορούν να αντεπεξέλθουν στη διπλή αυτή πίεση.

Οι πολίτες στην προσπάθεια τους να προστατευθούν από τις επιπτώσεις αυτών των ανώνυμων δυνάμεων της αγοράς, αντιδρούν με τον παραδοσιακό τρόπο, δηλαδή οργανώνονται με γνωστούς τους, γείτονες, με όλους αυτούς με τους οποίους αντιλαμβάνονται από κοινού πως η βελτίωση του τόπου τους θα έχει θετικό αντίκτυπο σε όλους και δεν είναι ανταγωνιστικό παιχνίδι με νικητές και ηττημένους.

via Ζίγκμουντ Μπάουμαν: δεν είναι κρίση, είναι αναδιανομή πλούτου

Karoshi: Πεθαίνοντας στη δουλειά στην Ιαπωνία

ην άνοιξη του 2008, η 26χρονη Μίνα Μόρι έμαθε ότι την προσέλαβαν σε μια μεγάλη επιχείρηση διαχείρισης μπαρ. Δύο μήνες μετά, αυτοκτόνησε, εξαντλημένη από τη δουλειά. Πέρασαν εφτά χρόνια, μέχρι να δεχτεί η εταιρία να πληρώσει αποζημίωση ύψους ενός εκατομμυρίου δολαρίων στην οικογένειά της. Η περίπτωσή της ανήκει στους karoshi της Ιαπωνίας: τους θανάτους και τις αυτοκτονίες που σχετίζονται με την υπερβολική εργασία. Και που, όπως φαίνεται, αυξάνονται δραματικά.

Το διάστημα που η Μίνα Μόρι ήταν στην επιχείρηση, δούλευε κάθε μήνα 140 ώρες επιπλέον. Υπερωρίες. Απλήρωτες. Το τελευταίο βράδυ της ζωής της, είχε εργαστεί σε μια 10ωρη βάρδια. Τελείωσε αφότου το τρένο της είχε φύγει -άρα έπρεπε να διανυκτερεύσει στο μπαρ. Λίγο πριν από τον θάνατό της, είχε γράψει σε ένα κομμάτι χαρτί: «Το σώμα μου πονάει. Νιώθω εξαντλημένη. Δεν αισθάνομαι τίποτα. Δε μπορώ να κινηθώ όσο γρήγορα θέλω. Παρακαλώ, βοηθήστε με.»

via Karoshi: Πεθαίνοντας στη δουλειά στην Ιαπωνία