Daily Archives: March 24, 2017

Inside Alabama’s Auto Jobs Boom: Cheap Wages, Little Training, Crushed Limbs

Alabama has been trying on the nickname “New Detroit.” Its burgeoning auto parts industry employs 26,000 workers, who last year earned $1.3 billion in wages. Georgia and Mississippi have similar, though smaller, auto parts sectors. This factory growth, after the long, painful demise of the region’s textile industry, would seem to be just the kind of manufacturing renaissance President Donald Trump and his supporters are looking for.

Except that it also epitomizes the global economy’s race to the bottom. Parts suppliers in the American South compete for low-margin orders against suppliers in Mexico and Asia. They promise delivery schedules they can’t possibly meet and face ruinous penalties if they fall short. Employees work ungodly hours, six or seven days a week, for months on end. Pay is low, turnover is high, training is scant, and safety is an afterthought, usually after someone is badly hurt. Many of the same woes that typify work conditions at contract manufacturers across Asia now bedevil parts plants in the South.

via Inside Alabama’s Auto Jobs Boom: Cheap Wages, Little Training, Crushed Limbs – Bloomberg

Μια φωτογραφία του αντάρτη πατέρα

Στο τελευταίο γράμμα του από τις φυλακές της Σπάρτης στις 31 Μαρτίου 1948, 13 ημέρες πριν δολοφονηθεί, ο Σωτήρης Πέτρουλας έγραφε στον γιο του Αντώνη, κρατούμενο στην Τρίπολη- που τελικά θα περνούσε από Ακροναυπλία, Γιούρα, φυλακές Κέρκυρας μέχρι το 1961: «Για την Μπεμπέκα δεν έχω καμία πληροφορία». Αναρωτιόταν αν ζούσε ή αν πέθανε. Το γράμμα αυτό σήμερα, 67 χρόνια μετά, έχει κορνιζάρει στο σαλόνι της η κ. Δήμητρα. Είναι ένας δεσμός με τον χαμένο πατέρα της. Και μια υπόσχεση που έδωσε στη μάνα της την ώρα που εκείνη ξεψυχούσε στα χέρια των δολοφόνων: «Τη σέρνανε, τη χτυπάγανε… ένιωσα το χέρι της να σφίγγει το δικό μου», διηγείται. «Ακουσα τη φωνή της: «Μπεμπέκα μου, Μπεμπέκα μου, αν ζήσεις, τ’ όνομά μας να κρατάς πάντα ψηλά. Ορκίσου μου… Ορκίσου μου…”. Μα τι λέει, σκέφτηκα εγώ, τι μου λέει, νόμιζα πως εννοούσε να κρατώ ψηλά για μια ζωή μια σανίδα γραμμένη με το όνομα Πέτρουλα. Θα κουραστώ σκεφτόμουν… όμως όπως είχα γίνει ένα με τη φουστάνα της ξεφώνιζα» στ’ ορκίζομαι! στο ορκίζομαι!«».

via Μια φωτογραφία του αντάρτη πατέρα

Μια άγνωστη πτυχή της Αντίστασης: Οι Μουσουλμάνοι του Δημοκρατικού Στρατού

 Ήταν αρχές Απριλίου του 1947, κι ο 32άχρονος τότε Μιχρί Μπελί, άρτι αποφυλακισθείς από τις τουρκικές Φυλακές για την κομμουνιστική του δράση, έπαιρνε τη μεγάλη απόφαση…     Στις 5 Απριλίου έφτασε στα βουνά της Ροδόπης. Τούρκος αυτός, κατετάγη ως εθελοντής στο Δημοκρατικό Στρατό, προκειμένου να πολεμήσει- στο πλευρό των Ελλήνων συντρόφων του…     Απλός αντάρτης στην αρχή, ανεδείχθη αργότερα στο βαθμό του ταγματάρχη του Δημοκρατικού Στρατού, ως διοικητής του «Οθωμανικού Τάγματος». Υπό τις διαταγές του πολέμησαν Έλληνες, Τούρκοι, Πομάκοι, Γκαγκοούζοι και Αθίγγανοι…      Γεννημένος το 1915 στη Σηλυβρία της Ανατολικής Θράκης, ο Μιχρί Μπελί βρέθηκε από το 1936 έως το 1940 για σπουδές στις Ηνωμένες Πολιτείες.      Δουλεύοντας παράνομα με τους μαύρους του Μισισιπή για την ίδρυση του Συνδικάτου Εργατών Γης και στα ναυτεργατικά συνδικάτα του Σαν Φρανσίσκο, γαλουχήθηκε με τις αριστερές ιδέες.      Επιστρέφοντας στην Κωνσταντινούπολη, ήρθε σε επαφή με το παράνομο Κομμουνιστικό Κόμμα και εργάστηκε για την ίδρυση της Ένωσης Προοδευτικής Νεολαίας Τουρκίας. Κατά το ακαδημαϊκό έτος 1943-1944 διετέλεσε βοηθός καθηγητή στο Οικονομικό Τμήμα του Πανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης.     Το φθινόπωρο του 1944 συνελήφθη με 50 συντρόφους του και καταδικάστηκε από το στρατοδικείο οε φυλάκιση δύο χρόνων.      Σήμερα ζει με τη γυναίκα του Σεβίμ μεταξύ Ελβετίας και Κωνσταντινούπολης.     Στις 6 Φεβρουαρίου 1998 ο Μπελί συνελήφθη στην Κωνσταντινούπολη και οδηγήθηκε ενώπιον του δικαστηρίου Κρατικής Ασφάλειας στην Άγκυρα, με την κατηγορία ότι «παρότρυνε το λαό σε εχθρικές ενέργειες κατά του τουρκικού κράτους». Δυο μέρες αργότερα αφέθηκε ελεύθερος, αλλά εάν του απαγγελθεί επίσημη κατηγορία, κινδυνεύει με ποινή φυλάκισης μέχρι 4,5 χρόνια.      Ο σεμνός αυτός αγωνιστής, άριστος γνώστης της ελληνικής γλώσσας και γραφής, έγραψε τα 1983 το ανέκδοτο στη χώρα μας Βιβλίο «Αυτά που είπε ο Ρήγας – Στιγμές από τον Εμφύλιο Πόλεμο», όπου περιγράφει όσα συγκλονιστικά έζησε, πολεμώντας από τις γραμμές του Δημοκρατικού Στρατού, «Ριγκασίν Ντεντιγί – Ιτς Σαβάς Ανιλερί», είναι ο τίτλος του Βιβλίου στα τουρκικά.

via Μια άγνωστη πτυχή της Αντίστασης: Οι Μουσουλμάνοι του Δημοκρατικού Στρατού

Η θρυλική Εβραία καπετάνισσα Σαρίκα του ΕΛΑΣ Εύβοιας

Οι αντάρτες έμαθαν την ταυτότητα του καταδότη και η Σαρίκα πήγε στο χωριό. Στον δρόμο συνάντησε τον καταδότη και τον ρώτησε για την ξαδέλφη της. Εκείνος απάντησε, «επιτέλους την ξεφορτωθήκαμε την Εβραία δασκάλα».

Η Σαρίκα έβγαλε το πιστόλι της και τον σκότωσε. Αυτή η πράξη ενίσχυσε ακόμη περισσότερο τον θρύλο γύρω από το πρόσωπό της.

Κάποτε ήρθε η πληροφορία ότι οι Γερμανοί σχεδίαζαν μπλόκο στα περίχωρα της Χαλκίδας. Η Σαρίκα στάλθηκε να προειδοποιήσει τους κατοίκους. Σκαρφάλωσε σε μια στέγη και με ένα μεγάφωνο κάλεσε τους χωρικούς να διαφύγουν προς τους αντάρτες. Η νεανική της φωνή βρήκε απήχηση και οι νεαροί μπήκαν στην Αντίσταση.

Όταν οι Γερμανοί αποχώρησαν από την Ελλάδα, η Σαρίκα γύρισε στη Χαλκίδα όπου συνέχισε να δουλεύει με τους νέους. Καθώς οι πρώην αντάρτες δεν έχαιραν της εκτίμησης των νέων ηγετών της Ελλάδας, η Σάρα σύντομα συνελήφθη, αλλά την έσωσε η φήμη της. Ο ανακριτής την συμβούλευσε να σπεύσει στον τοπικό Ραββίνο και να του ζητήσει να την στείλει στην Αθήνα, απ’ όπου μπόρεσε να εγκαταλείψει την Ελλάδα.

Από το 1946 ζει στα περίχωρα του Τελ Αβίβ με την οικογένειά της.

via Η θρυλική Εβραία καπετάνισσα Σαρίκα του ΕΛΑΣ Εύβοιας