Daily Archives: October 16, 2018

Στο 18,9% η παιδική φτώχεια στην Ελλάδα – ThePressProject

Η έκθεση του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ), με τίτλο «Φτωχά παιδιά σε πλούσιες οικονομίες», παρουσιάζει αύξηση της παιδικής φτώχειας από το 2007 ως το 2014 στα 2/3 των χωρών – μελών του ΟΟΣΑ. Η παιδική φτώχεια στην Ελλάδα βρίσκεται στο 18,9%, με το ποσοστό στον συνολικό πληθυσμό βρίσκεται στο 13,7%. Το 80% των φτωχών παιδιών στην Ελλάδα είχαν εργαζόμενο πατέρα το 2007, ενώ το 2014 το ποσοστό αυτό είχε υποχωρήσει στο 66% το 2014.

via Στο 18,9% η παιδική φτώχεια στην Ελλάδα – ThePressProject

Αντιμέτωπος με συνθήκες φτώχειας 1 στους 3 πολίτες στην Ελλάδα – ThePressProject

Όπως αναφέρουν τα στοιχεία της Eurostat, στην Ελλάδα το 2017 βρίσκονταν αντιμέτωποι με τον κίνδυνο της φτώχειας ή του κοινωνικού αποκλεισμού το 34,8% του πληθυσμού (3,7 εκατ. άνθρωποι), έναντι 28,1% το 2008. Σε συνθήκες φτώχειας βρίσκεται το 20,2% του πληθυσμού, σε συνθήκες ένδειας το 21,1%, ενώ το 15,6% ζει σε οικογένεια αντιμέτωπη με τον κίνδυνο της ανεργίας.

Στην Ευρωπαϊκή Ένωση για το 2017 βρίσκονταν αντιμέτωποι με τον κίνδυνο της φτώχειας ή του κοινωνικού αποκλεισμού το 20,3%, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό το 2008 βρισκόταν στο 23,7%. Σε συνθήκες φτώχειας βρίσκεται το 16,9%, σε συνθήκες ένδειας το 6,9%, ενώ το 9,3% ζει σε οικογένεια αντιμέτωπη με τον κίνδυνο της ανεργίας.

via Αντιμέτωπος με συνθήκες φτώχειας 1 στους 3 πολίτες στην Ελλάδα – ThePressProject

«Το 85% των υποθέσεων δωσιλογισμού αρχειοθετήθηκαν» – ThePressProject

Όπως εξηγεί μιλώντας στην Deutsche Welle ο διαπρεπής ιστορικός που δημοσίευσε το 2014 ένα βιβλίο με τον τίτλο «Δίκες των δοσιλόγων 1944 – 1949. Δικαιοσύνη, συνέχεια του κράτους και εθνική μνήμη», ο όρος «δωσίλογος» προϋπήρχε της Κατοχής, και σήμαινε αυτός που οφείλει να λογοδοτήσει για τις πράξεις του. Κατά την περίοδο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, οι Έλληνες που συνεργάστηκαν με τις ιταλικές και γερμανικές δυνάμεις κατοχής, με τις μορφές συνεργασίας να διακρίνονται σε πολιτικό, οικονομικό και στρατιωτικό επίπεδο. Ο δωσιλογισμός ήταν «πρακτικά κάθε μορφή συνδιαλλαγής κατά την οποία οι εμπλεκόμενοι αποκόμιζαν όφελος οι ίδιοι με τον α ή β τρόπο και ζημίωναν την Ελλάδα ή τον εθνικό αγώνα με βάση τους τότε νόμους».

Ο Δημήτρης Κουσουρής σημειώνει πως το φαινόμενο του δωσιλογισμού «ήταν μεν μειοψηφικό, είχε ωστόσο μαζικά χαρακτηριστικά…Οι μηχανισμοί του παλαιού καθεστώτος, του προκατοχικού κράτους συγκροτήθηκαν ούτως ώστε να αποφύγουν την ολοκλήρωση μιας διαδικασίας κοινωνικής επανάστασης και την κατάληψη της εξουσίας από τους κομμουνιστές, όταν θα έφευγαν οι δυνάμεις κατοχής».

Στο πλαίσιο αυτό, ο ιστορικός αμφισβητεί την παγιωμένη αντίληψη που λέει πως «οι δωσίλογοι ήταν λίγοι και ασήμαντοι ενώ η μεγάλη πλειονότητα του πληθυσμού ήταν αντιστασιακοί ή τέλος πάντων διαπνεόμενοι από αντιφασιστικές πεποιθήσεις». Κατά τον Δ. Κουσουρή, η αντίληψη αυτή αποκρύπτει πως ένα «ένα κομμάτι της πολιτικής, οικονομικής και πνευματικής ελίτ συνεργάστηκε με τους Γερμανούς, ενίοτε δε με πολιτική και ιδεολογική ταύτιση. Όχι πάντα αλλά συχνά».

via «Το 85% των υποθέσεων δωσιλογισμού αρχειοθετήθηκαν» – ThePressProject

Ο Νίκος Ζαχαριάδης και οι εκλογές του 1946 | Εφημερίδα των Συντακτών | online έκδοση

Η επίσημη αγγλική πολιτική στην Ελλάδα, η αντιδραστική Δεξιά και το παλαιοδημοκρατικό Κέντρο δημιούργησαν το σημερινό πολιτικό χάος και αδιέξοδο. Και παν να το ολοκληρώσουν στις 31 του Μάρτη με την εκλογική πλαστογραφία. Είνε φανερό ότι θέλουν τις εκλογές, που σήμερα είνε το μοναδικό μέσο για να εξασφαλίσουμε ειρηνικά την ησυχία και την ομαλότητα, να τις μεταβάλουν σε μέσο που θα μονιμοποιήσει και θα νομιμοποιήσει την ανωμαλία και την αναρχία στην Ελλάδα. Φυσικά η δημοκρατική Αριστερά δεν μπορούσε να πάρει μέρος στη συμπαιγνία αυτή, και έτσι η κοινή διακήρυξη της 3 του Μάρτη που δημοσίευσαν η Ενωση Δημοκρατικών Αριστερών, το ΣΚ-ΕΛΔ, οι Αριστεροί Φιλελεύθεροι, οι Δημοκρατικοί Σύλλογοι της Αθήνας και του Πειραιά και ο Πολιτικός Συνασπισμός των Κομμάτων του ΕΑΜ ξεκαθαρίζει ολόπλευρα το ζήτημα αυτό. Η ενιαία δημοκρατική Αριστερά δεν πρόκειται να πάρει μέρος στις «εκλογές» της 31 του Μάρτη. Και για να πάρει μέρος στις εκλογές βάζει ορισμένες ελάχιστες δημοκρατικές προϋποθέσεις. Δε ζητά η δημοκρατική Αριστερά «ιδεώδεις», «απόλυτα λεύτερες» εκλογές, γιατί για την Ελλάδα ένα τέτοιο πράμα στάθηκε πάντοτε ουτοπία. Ζητά να εξασφαλιστεί ορισμένο κατώτατο όριο προϋποθέσεων, που θάδινε τη δυνατότητα ο δημοκρατικός εκλογέας να μπορεί να πάει να ψηφίσει, ας είνε και με σπασμένο το κεφάλι, και όπου η μαυρομετωπίτικη καλπονόθευση θα έφτανε τα 10-20%, όχι όμως και τα 50 είτε 100%.

Περισσότερη συγκαταβατικότητα και υποχωρητικότητα θα συνόρευε ασφαλώς με την πολιτική ανοησία και αυτοχτονία. Το ότι η δημοκρατική Αριστερά είνε τόσο μετριόπαθη εξηγείται πέρα για πέρα απ’ την απόλυτη προσήλωσή της στην ιδέα για μια ομαλή εσωτερική δημοκρατική εξέλιξη, που ανταποκρίνεται επίσης απόλυτα στο συμφέρον της χώρας και του Λαού. Πέρα απ’ το συμφέρον αυτό κάθε υποχώρηση θα σήμαινε απεριόριστη παράδοση της χώρας και του Λαού στους ξένους ιμπεριαλιστές και τους ντόπιους εκμεταλλευτές, στον εσωτερικό νεοφασισμό και την ξενική υποδούλωση, και θάταν μια προδοσία προς την Ανεξαρτησία και τη Δημοκρατία. Μια τέτοια προδοσία, που θα σήμαινε άρνηση και καταστροφή της Δημοκρατίας, η ενιαία δημοκρατική Αριστερά δεν μπορεί να την κάνει. Γι’ αυτό και καλεί το Λαό σε διαρκή συναγερμό. Η Δημοκρατία, η Λευτεριά και η Ανεξαρτησία της χώρας βρίσκεται σε θανάσιμο κίνδυνο. Και ο Λαός καλείται να προασπίσει τα αγαθά αυτά με τη δύναμη και την αποφασιστικότητα που τόσες φορές έχει δείξει.

(…) Ο κύριος εκπρόσωπος του αγγλικού ιμπεριαλισμού, ο κ. Τσώρτσιλ, που ξανάρχεται σήμερα πάλι ανοιχτά στον παλιό του ρόλο, να είνε δηλαδή ο τροφοδότης και εμπνευστής του νεοφασισμού σε παγκόσμια κλίμακα και ο οργανωτής καινούριου παγκόσμιου πολέμου, κατάντησε στην αθλιότητα να προβάλλει τη μεταδεκεμβριανή Ελλάδα, όπου κυριαρχεί απόλυτα, με την προστασία που του δίνουν τα αγγλικά όπλα, ο χιτλεροφασιστικός πεμπτοφαλαγγιτισμός, σαν το μοναδικό παράδειγμα «ελευθερίας», μέσα στο ποτάμι από αίμα που η πολιτική του χύνει σήμερα στην Ινδονησία, στις Ινδίες, στην Αίγυπτο και στην Παλαιστίνη, αφού πρώτα τόχυσε εδώ σε μας στην Αθήνα.

Είνε έξω από κάθε αμφιβολία πως η νέα τσωρτσιλική ιμπεριαλιστική υποτροπή, έτσι όπως εμφανίζεται στην Ινδονησία, Ινδίες κλπ., και έτσι όπως υποδαυλίζεται με το λόγο του Φούλτον, μπορεί ν’ αποτελέσει το έναυσμα για τον καινούριο παγκόσμιο πόλεμο (έτσι όπως η ιταλική επίθεση στην Αβησσυνία στα 1935 και η γιαπωνέζικη ιμπεριαλιστική επιδρομή ενάντια στην Κίνα στα 1937 αποτέλεσε ουσιαστικά την απαρχή για το Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο), αν δεν την αποτρέψει η δημοκρατική και ειρηνική συνεργασία και αντίσταση των Λαών.

Η ιδιαίτερη «κολακευτική μνεία» που έκανε για τις «ελευθερίες» που επικρατούν στην Ελλάδα αποτελεί έναν άμεσο θανάσιμο κίνδυνο για τη Λευτεριά και τη Δημοκρατία στη χώρα μας. Δείχνει πως η επίσημη αγγλική πολιτική των κ.κ. Ατλυ και Μπέβιν, που δεν είνε παρά πιστό αντίγραφο και συνέχεια της πολιτικής του τότε προέδρου των στην κυβέρνηση κ. Τσώρτσιλ, πάει με τις «ελευθερίες» του Μαύρου Μετώπου, της Χ, ΣΑΝ, Μαγγανά, Σούρλα και Σία, που τόσο εκθειάζει ο ηγέτης των Τόρηδων, να χαντακώσει τελειωτικά την Ελευθερία και Δημοκρατία στην Ελλάδα. Ο κίνδυνος αυτός καλεί τη δημοκρατική Ελλάδα σε παλλαϊκή πανστρατιά.

Η δημοκρατική Αριστερά έχει κιόλας πάρει ξάστερη θέση. Η ευθύνη σήμερα βαρύνει κυρίως το παλαιοδημοκρατικό Κέντρο, που έχει και την κυβέρνηση. Εκείνο που χρειάζεται είνε με στοιχειωδώς λεύτερες εκλογές να συντριβεί ο μοναρχοφασισμός και να θριαμβεύσει η Δημοκρατία. Οι όροι που προβάλλει η δημοκρατική Αριστερά είνε οι πιο μετριόπαθοι δυνατοί. Και επειδή τις τελευταίες βδομάδες η παρασκηνιακή δραστηριότητα του παλαιοδημοκρατικού Κέντρου προς τ’ αριστερά έχει και πάλι ενταθεί, κάνουμε ένα ακόμα βήμα, μια ακόμα πρόταση:

Να καταρτιστούν κοινοί εκλογικοί συνδυασμοί απ’ τη δημοκρατική Αριστερά και το παλαιοδημοκρατικό Κέντρο με αναλογία 50 προς 50% πάνω στους βουλευτές ΠΟΥ ΘΑ ΕΚΛΕΓΟΥΝ. Με την προϋπόθεση ότι θα δοθεί ΜΟΝΟ μια δίμηνη αναβολή, θα μπορέσουν οι δημοκρατικοί εκλογείς να γραφούν στους καταλόγους και θα βρεθεί τρόπος ν’ αποφευχθούν οι διπλοτριπλοψηφίες, ο θρίαμβος της Δημοκρατίας είνε εξασφαλισμένος 100%. Αυτό για μας είνε το βασικό. Και αυτό σημαίνει ότι το παλαιοδημοκρατικό Κέντρο θάχει τη δυνατότητα νάνε κυβέρνηση, ΕΤΣΙ ΟΠΩΣ ΕΙΝΕ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΣΗΜΕΡΑ, για άλλα τέσσερα χρόνια. Εμείς θα ζητούσαμε μόνον τούτο: Να μείνει η Ελλάδα δημοκρατική χωρίς ιδιώνυμο και Μαγγανάδες. Να μείνει Ανεξάρτητη χωρίς ξένες αναμίξεις. Νάχει το σθένος και τη δύναμη η δημοκρατική κυβέρνησή της, όταν χρειάζεται, να λέει όχι και στους Αγγλους. Αυτό ζητάμε, αυτό θέλουμε. Και τίποτα άλλο. Γιατί πρωταρχικό μας μέλημα είνε να σώσουμε τη Δημοκρατία μας, που η προχτεσινή κρούση του κ. Τσώρτσιλ δείχνει πόσο άμεσα και σοβαρά κινδυνεύει.

Το λόγο για μια ακόμα φορά έχουν οι παλαιοδημοκρατικοί ηγέτες. Κρατούν πάλι την τύχη της Δημοκρατίας στα χέρια τους. Αν και αυτή τη φορά την προδώσουν, τότε την άλλη φορά το γήπεδο του Παναθηναϊκού θάνε απόλυτα έρημο και αδειανό…».

via Ο Νίκος Ζαχαριάδης και οι εκλογές του 1946 | Εφημερίδα των Συντακτών | online έκδοση