Category Archives: Οικονομία και κρίση

Eκθεση της αμερικανικής αποστολής (έκθεση Πόρτερ) – Και όμως από το 1947 δεν άλλαξε τίποτε στην Ελλάδα !

TODAY an almost forgotten American mission has got to perform a miracle—or fail in its job. The miracle is to save Greece from economic disintegration and the inroads of Communism.

The fight to save Greece is just beginning. The announcement of plans is not enough. What will go on in Greece this month and next is infinitely more important than are the debates which commanded the headlines last March and April.

OPA Administrator Paul A. Porter speaking at a news conference.
Courtesy of the Harry Truman Library and Museum

Last January, I went to Greece as head of a mission charged with reporting on the economic situation and with determining what outside assistance would be necessary for the survival of the Greek nation. I know at firsthand the complicated and discouraging conditions which today are confronting Dwight Griswold and the American Mission for Aid to Greece. And I feel strongly that the American people should know precisely what these conditions are.

During a trip through the lovely Greek countryside, a peasant I talked with typified the Greek national psychosis. He was a weary and discouraged man, prematurely old, his face lined and wrinkled, his hands upturned in a gesture of mute despair.

“Four times in my lifetime my home has been destroyed,” he said, “—by the Turks, the Bulgars, the Nazis and the guerrillas. Why should I build it up again?”

This hopelessness is typical. The whole country, from top to bottom, is in the grip of a gray, unrelieved, profound lack of faith in the future–a lack of faith which produces simple inertia for the present. From the large textile manufacturers in Athens to the small shopkeepers and farmers in the northernmost part of Macedonia, people are paralyzed by uncertainty and fear.

Businessmen will not invest. Storekeepers will not lay in supplies. Peasants will not repair their ruined houses. One official told me that 150,-000 homes had been totally destroyed in Greece and that only 1,300 had been rebuilt in 1946.

“All that the U.S. mission to Greece has to do is end a civil war, eliminate corruption in government ranks, rebuild the economy of a nation and revive hope in a people sunk in despair. There’s a chance they’ll do it”

My most depressing experience in Greece was a visit to Kalavryta, the Lidice of Greece. This was the village high up a narrow gorge near the Gulf of Corinth where, in December, 1943, a small band of Greek resistance forces ambushed a squadron of Nazi occupation troops. The German reprisal was an unbelievable act of horror and brutality. The 1,200 men of the village were herded into an open field, where from the vantage point of higher ground, they were forced to watch their homes and shops burned from the incendiary volleys fired simultaneously into each structure. When the conflagration reached its height and the Greeks sought to break away from their Nazi guards, machine guns from concealed emplacements massacred the helpless lot of them.

Meantime, the women, old men and children were concentrated in the largest building—a school. It was the last to be ignited. Legend has it that the screams of the women and children were too much for an Austrian officer and he shot the lock off the door. Liberated from the blazing school, the survivors fled to the hills and returned later that night to recover the bodies of their men on the hillside, and buried them in the village cemetery.

The despair in Greece today is crucial, because our whole program of aid is based on the assumption that the people will be able to snap out of the prevailing inertia. We are not stepping up the amount of outside assistance enough to make the future much different from the past. During 1946, Greece got about S330,000,-000 from UNRRA and the British; our aid of $350,000,000 barely exceeds this. And, at the same time, we are banking on the ability of the Greeks to more than double their exports. So, far from having too liberal an amount of money for use in Greece, we are operating on an exceedingly narrow margin. Indeed it may soon become apparent that estimates of $350,000,000 which my group made are too conservative, and that additional funds may be necessary. Mr. Griswold will find that conditions have rapidly worsened since the first mission went out last January. There has since been a widespread drought which has. substantially reduced local grain production. The military activity has been stepped up. And our own price level has risen to shade the value of the dollars Congress has made available. The $350,000,000 loan will not go as far as we had hoped and planned. At best, we will get up to the minimum reconstruction level. At worst, we may have trouble maintaining a level of decent subsistence.

If the American mission is to end this deep sense of national hopelessness, it must resolve two controversial situations—the civil war and the present government.

One winter day in Macedonia, as I was standing on a riverbank, hundreds of low-flying geese suddenly appeared out of the clouds, flying in formation and honking wildly as they came. I remarked casually to a Greek standing with me that they must have fine shooting in Macedonia.

“Men have been so busy shooting one another in this part of the world,” he answered sadly, “that they have had no time for the geese.”

So long as this state of mind continues, the prospects for economic reconstruction are dim. You cannot devote your full energies to repairing docks, building bridges and maintaining roads when you are likely to be shot in the back any moment. The greatest obstacle to the reconstruction of Greece is the continuance of the civil war. There can be no permanent solution of Greece’s economic future until the present military burden is reduced—until money and men are released for productive purposes. There can be no permanent solution of Greece’s psychological paralysis until the menace of external aggression is removed.

I am convinced that the Russians know this even better than we do. The Communists know that the revival of guerrilla warfare will put us badly on the spot in Greece—so they are working overtime to revive it. That is why, it seems to me, Russia’s U.N. delegate Andrei Gromyko vetoed the U.S. proposal to establish a semipermanent frontier commission in the Balkans. The plain fact appears to be that the U.S.S.R. does not want a pacification of frontier conditions in the Balkans. For such pacification will be an almost indispensable condition for American success in helping bring about Greek economic recovery.

This brings up the question of the Greek government. The present regime obviously must constitute the set of tools through which we work. We cannot kick off by naming a new team. Adoption of these means would contradict the ultimate ends we wish to accomplish in Greece and elsewhere; furthermore, blatant intervention of this kind would supply potent ammunition to Soviet propaganda about American imperialism. But we can—and must—do something to sharpen these tools.

Chief among these tools is the Greek civil service. The late King George of Greece, in my first talk with him, referred to many government employees as “camp followers” and “coffeehouse politicians” and described the whole civil service as a kind of pension system for political hacks. These were harsh words, but not unwarranted. The civil service is overexpanded, underpaid and demoralized. The low salaries have been augmented by a completely baffling system of extra allowances by which a few civil servants probably get as much as four times their base pay.

At the same time the bulk of them do not get a living wage. Many of them are forced to supplement their government pay by taking outside jobs. Imagine the effects in Washington if officials in government departments worked part time for local lawyers or lobbyists or industrialists. The curiously short working week— usually 33hours, consisting of mornings only ‘for 6 days a week—facilitates the economic double life which so many government workers lead.

The result is complete disorganization. I have never seen an administrative structure which, for sheer incompetence and ineffectiveness, was so appalling. The civil service simply cannot be relied upon to carry out the simplest functions of government— the collection of taxes, the enforcement of economic regulations, the repair of roads.

Thus the drastic reform of the civil service is an indispensable condition to getting anything else done in Greece. But the civil service is just the beginning. There is the far more intricate and explosive question of the political leadership of the country. Candor will compel me to make some frank statements about this government, but what would you have America do? Would you have prayed with Henry Wallace for the,defeat of the Greek aid bill so that you could exchange the present inefficient, right-wing regime for a police state on the Tito model?

I rather doubt it. Because whatever it is, the present Greek government is not a totalitarian dictatorship, and besides, it does not seem to me that the nature of the government is relevant to the question of external aggression. We can’t take the position that it is all right to commit acts of aggression against governments we do not like, and only bad to commit such acts against governments we approve.

There is within Greece a vigorous and critical political opposition. There is a free press. The Communist paper is published daily in Athens, and each morning in my mailbox I received an English translation of the mimeographed bulletin of the EAM bitterly denouncing the present regime. It is not at all a liberty-loving regime in the American sense, but it is paradise next to its neighbors of the north and their much vaunted “new democracy.” Obviously the existence of freedom of expression is no excuse for other governmental delinquencies. But it does signal the possibility of peaceful and democratic change.

On the other hand, the fact remains that this present government has not, on the record, shown any affirmative philosophy or any inclination to do the things necessary to end their nation’s travail. On my first day in Greece, I had a talk with General J. G. W. Clark, the intelligent and somewhat sardonic head of the British Economic Mission.

“When visitors on arriving in a new country,” he began by saying, “run into a sandstorm or a hurricane, they are always told how unusual the weather is. But the situation you are running into here in Athens-the monetary crisis, the possible civil service strike, the pending fall of the government—is the normal postwar political climate of Greece.

So far as I could see, the Greek government had no effective policy except to plead for foreign aid to keep itself in power, loudly citing Greece’s wartime sacrifices and its own king-size anti-Communism as reasons for granting the foreign aid in unlimited quantities. It intends, in my judgment, to use foreign aid as a way of perpetuating the privileges of a small banking and commercial clique which constitutes the invisible power in Greece.

The reaction to President Truman’s speech of March 12th, calling for aid to Greece, was characteristic. In January and February of 1946, desperation had produced a spate of good intentions and noble resolutions within the Greek government; but the instant effect of the assurance of American aid was not to stimulate the government to further efforts, but to give it the relaxed feeling that it was delivered from the necessity of having to do anything at all. So it declared a national holiday; there was dancing in the streets. And at the same time it shelved a plan for the immediate export of surplus olive oil—a plan which had stepped on the toes of some private traders.

Demetrios Maximos, the present Prime Minister, is a kindly, well-intentioned old man, with, I think, an earnest desire to help his suffering people. He is very small and frail, with a mustache and a goatee, carefully dressed and wearing old-fashioned button shoes. He speaks English with precision and is something of a scholar. But, though a man of good will, Maximos is a prisoner of the errors of his predecessors and of more forceful men in his own cabinet.

The Influential Tsaldaris

Pre-eminent among these is the Vice-Premier and Foreign Minister, Constantin Tsaldaris. A Greek politician of long standing, Tsaldaris has avowedly embraced the principles of a generous amnesty policy toward the guerrillas, has constantly urged the fullest participation by the United Nations in Greece’s border difficulties, and in general has been a persistent pleader abroad for the Greek cause. Yet his conduct of internal affairs when he was Prime Minister was not such as to advance Greek recovery significantly. His administration was characterized by the abandonment of measures of domestic economic policy which might have been of some real benefit to the masses of Greek people. But even Tsaldaris advocates another election in Greece when and if the border is stabilized. He professes to recognize that the Greek people are weary of the game of political musical chairs, where the same personalities merely shift their positions when a cabinet crisis develops. There have been seven changes in the Greek government since liberation, but Tsaldaris and his Populist (extreme right) cohorts remain dominant.

An even more controversial figure is General Napoleon Zervas, the Minister of Public Order. During the war Zervas ran a small “resistance” group around whose activities hangs the smell of Nazi collaboration. Today Zervas is foremost among those who want to exploit the present situation, not only to eliminate Communist-inspired aggression from across the borders, but apparently to rub out everyone in Greece who is critical of the present government. He is un­doubtedly the figure behind the recent wave of arrests which took in not just Communists, but, according to informed observers in Athens, anti-Communist liberals as well.

I was told in Washington recently by a well-informed Greek friendly to the present regime that these after-dark roundups of Zervas’ were not the repressive tactics of a police state, but only legitimate precautions of self-preservation. Of the 1,600 arrested in this last raid, more than 500 were subsequently released, he told me with great pride, because there was no basis for the charges against them.

Then, behind the government, is a small mercantile and banking cabal, headed by Pesmazoglu, governor of the National Bank of Greece and a shrewd and effective operator. This cabal is determined above all to protect its financial prerogatives, at whatever expense to the economic health of the country. Its members wish to retain a tax system rigged fantastically in their favor. They oppose exchange controls, because these might prevent them from salting away their profits in banks in Cairo or Argentina. They would never dream of investing these profits in their country’s recovery.

The shipping interests are in a particularly scandalous position. Today the Greek merchant marine is enjoying a boom, and the shipowners are raking in the profits. But the bankrupt Greek government is benefiting almost not at all from this prosperity. Seamen’s earnings continue to come into Greece, but owners’ profits for the most part are locked away elsewhere.

Any enterprise should be expected to pay a fair amount of taxes to the government under whose protection it operates —and particularly in this case, where the Greek shipowners are making most of their profits out o! Liberty ships sold to them by the U. S. Maritime Commission after the Greek government had guaranteed the mortgages. The yearly earnings of a Greek-owned Liberty ship will probably run between $200,000 and $250,000. Of this, only the ridiculously small amount of $8,000 goes to the government in taxes. Foreign experts have urged the government to raise the tax requirements to about $30,000. But the political strength of the shipowners has prevented any effective action.

It will be the job of our mission to get action out of this government. In then-efforts, the members of the mission can expect that the book will be thrown at them. They will receive every conceivable excuse and will be held up by every conceivable form of bureaucratic obstructionism and incompetence.. General Zervas will cry that the big thing is to fight the Coram unists by arresting every liberal, and the Communists will help him by spurring on the civil war.

And another, more insidious, form of pressure will be brought against the members of the mission. The social lobby—the smart international set, with its headquarters at Cannes, St. Moritz and the Kolonaki Square of Athens— will begin to operate. Many of them are charming people, speaking excellent English, who will be genuinely anxious to be of service to the American mission, but who, above all, will seek to convert the mission into another means of safeguarding their own prerogatives.

I still remember one ornate dinner when a leading banker entertained me in his luxurious Athens apartment. There were three liveried butlers, several magnificent wines, astoundingly good food. One guest during dinner became rhapsodical over the beauties of marine life and the high sport of spear-fishing under water with goggles. The contrast between the superb feast in the apartment and the starving children in the streets was simply too pat and cruel.

These are the obstacles which the American mission faces in Greece. Can we succeed in achieving our objectives?

Such a prophecy depends on how we measure success, and will require a great deal of elaboration of what really constitutes our objectives. We cannot evaluate progress in Greece by usual Western standards. There will be no quick or easy solution of the many social or economic maladjustments. My own brief experience in Greece convinces me that the American people will be greatly in the debt of Mr. Griswold and his colleagues if an atmosphere can be created and maintained wherein the Greek people have an opportunity in the near future for free political choices.

This raises the delicate problem of the intervention by one nation in the internal affairs of another. We have to face that question frankly. British officials freely admitted to me that the British Economic Mission served no useful purpose because its functions were merely advisory and it had no sanctions with which to enforce its recommendations. “Our fatal error,” said one official, “was to condone incompetence because of political considerations.” Yet obviously we cannot treat Greece as if it were a colonial possession or a conquered country.

My own answer to that question is provisional and pragmatic. I feel that the Greek state, in having requested assistance and supervision, is to that extent setting a limitation on its own sovereignty. If we are to make a heavy investment in Greek recovery, it is common sense to suppose that this implies the means to make the recovery effective. These actualities have been recognized by the Greek government and embodied in the Greek note of June 15th to the United States and the U.S.-Greek aid agreement of June 20th.

The note and the agreement spell out specific objectives of reform and reconstruction. It will be the legitimate business of the American mission to take all the steps necessary to secure compliance with the terms of the contract. To get down to cases, if a Greek minister resists or obstructs measures necessary for Greek recovery, or perverts American aid to antidemocratic purposes, I cannot believe that our mission would stand by impotent.

“The mission should make sure that the Greek people are kept fully informed of American aims and efforts and of the nature of the difficulties encountered,” one of the wisest of living Greeks said to me. “If the practice followed up to now is continued—that of shielding the incompetence and unwillingness to cooperate of Greek ministers behind a veil of secrecy—the mission may lose the initiative in Greece. The mission must establish direct contact with the Greek people from the very beginning and appeal to public opinion for active support. I see no other means of exerting pressure for necessary measures that are bound to be strongly resisted by the present Greek regime.”

The first step, of course, is to bring an end to the present internal warfare and to refute the Soviet propaganda line that the U.S. is financing a civil war in Greece. The best available means of doing this is to have a real amnesty. The Maximos cabinet was finally prevailed upon to adopt an amnesty program which looked plausible on paper; but, as a member of the Greek cabinet told me, the appointment of General Zervas as Minister of Public Order completely destroyed anyone’s inclination to take the programs seriously. The amnesty must have enough safeguards to bring out of the hills everyone who is not an outright Communist agent.

Then we must follow through on the program of economic reconstruction. The American mission will supervise closely the money spent for this.

Then, over a longer period, will come political democratization. A program of political reconstruction and reform cannot, in its nature, be put into effect overnight. It is dependent on the restoration of economic stability, and so must be a step-by-step process. Once the economic program begins to roll, we can do our best to foster and develop elements of the center and the non-Communist left.

There are democratic resources in Greece which have not yet been fully tapped. Damaskinos, the archbishop of Greece, a man with a massive, disinterested wisdom on political conditions, carries great moral force in all camps.

Sophoulis, the head of the Liberal party, though past the prime of his active political life, also has great moral stature in the country. Varvaressos, the Greek representative in the International Bank, is a man of conspicuous ability; and some of the younger politicians, like Kanellopoulos and the younger Venizelos, show promise.

These Elements Inspire Hope

There are forces of real democratic vitality in the country at large. The agricultural co-operative movement seemed to me an unusually robust and promising movement. The student movement has vigor; and, if Clinton Golden, formerly of the C.I.O. and now on Dwight Gris-wold’s staff, can free the trade-union movement from the grip, on the one hand, of government stooges, and, on the other, of Communists, that may well develop into a bulwark of democracy.

We are facing a situation unprecedented in our history,” and we will simply have to develop a new and American means of coping with it. The British formula in such eases was always collaboration with the native ruling classes —buying their support by confirming them in their power to exploit the masses, and relying upon them to hold the people down with gendarmery and whips.

This formula is not only repugnant to American traditions. It is also impractical. No system would deliver the Greek people more speedily into the arms of the Russians. We must work out a formula for starting from the bottom and working up—not starting from the top and working down.

Russia is standing patiently by, hoping to get into Greece by a base on bails. It is confident that Greek incompetence and Greek reaction, combined with American inexperience and American gullibility, will doom the efforts of the American mission. We will soon be so frustrated by inefficiency, vacillation and simple knavery, Russia hopes, that we will grow disgusted and indifferent and finally walk out. Then guess who will walk in!

I think Americans have enough resourcefulness and perseverance to lick the problem. If we are defeated in Greece, it will be a crushing moral and strategic blow to our new international-role solar plexus. But, if we can leave Greece in a state of economic and political health, we will have brought new hope and new faith to freedom-loving people everywhere in the world. / 29-9-2013



via Διαβάστε το: Και όμως από το 1947 δεν άλλαξε τίποτε στην Ελλάδα ! – Taxalia Blog – Θεσσαλονίκη

Γιάνης Βαρουφάκης: Γιατι λένε ΟΧΙ στο Ευρωομολογο; – YouTube

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το ευρωομόλογο είναι απαραίτητο. Η άρνησή του θα βλάψει ακόμα και τις οικονομίες της Γερμανίας, της Αυστρίας και της Ολλανδίας οι κυβερνήσεις των οποίων το απορρίπτουν πεισματικά.
Τότε, γιατί λένε «όχι» στο ευρωομόλογο ξανά και ξανά;

via Γιάνης Βαρουφάκης: Γιατι λένε ΟΧΙ στο Ευρωομολογο; – YouTube

Η φτωχοποίηση των Ελλήνων σε τρεις πράξεις 1999-2020 –

Σήμερα, που η φτωχοποίηση είναι η καθημερινή πραγματικότητα για το ένα τρίτο των Ελλήνων, νομίζουμε πως αυτή συντελέστηκε αποκλειστικά στα μνημονιακά χρόνια. Αυτά όντως κορύφωσαν και δραματοποίησαν το πρόβλημα, προηγήθηκαν όμως δυο σημαντικές φάσεις που τις έχουμε ξεχάσει. Ας τις θυμηθούμε μαζί.

Πριν τις μεγάλες μειώσεις επιτοκίων που έγιναν τα τελευταία χρόνια της δεκαετίας του 1990 αρκετοί μικρομεσαίοι Έλληνες είχαν τοποθετήσει τις οικονομίες τους στις τράπεζες. Εισέπρατταν μάλιστα σεβαστούς τόκους που σε κάποιες περιπτώσεις έφταναν και το 20%. Υπήρξε κόσμος που με αυτά τα χρήματα πάντρεψε κόρες και σπούδασε παιδιά. Όταν όμως πρακτικά μηδένισαν τα επιτόκια ο κόσμος απέσυρε τα χρήματα του από τις τράπεζες και θέλησε να τα επενδύσει κάπου.

Με την προσδοκία της ένταξης της χώρας στην ΟΝΕ και της διοργάνωσης των Ολυμπιακών Αγώνων υπήρχε μια διάχυτη αίσθηση πως η εποχή που “όλοι θα τρώμε με χρυσά κουτάλια” πλησιάζει. Το Χρηματιστήριο έγινε τότε ο ναός που όλοι έτρεξαν να εξαργυρώσουν αυτές τις ελπίδες. Το 1999 οι ενεργοί κωδικοί επενδυτών στο Χρηματιστήριο έφτασαν το 1,5 εκατομμύριο και οι ΕΛΔΕ (γραφεία αγοράς και πώλησης μετοχών) είχαν φτάσει και στα μικρά χωριά.

Πολλοί πάνω στον ενθουσιασμό τους πούλησαν σπίτια και χωράφια για να παίξουν. Και τότε, όταν όλοι είχαν αρχίσει να πιστεύουν στον λα:iκό καπιταλισμό, στις 23 Σεπτεμβρίου η φούσκα έσκασε. Ο Γενικός Δείκτης του Χρηματιστηρίου μέσα σε τρεις μόνο μέρες απώλεσε το 12,7% της αξίας του και η καθοδική πτώση συνεχίστηκε για τέσσερα χρόνια, καταστρέφοντας περιουσίες και όνειρα. Σε 300 δισ. υπολογίζονται τα χρήματα που άλλαξαν χέρια με το 90% από αυτά να τα έχουν χάσει μικροεπενδυτές.

Η εποχή του ευρώ

Ας δούμε όμως και τη συνέχεια. Το 2002 η χώρα υιοθετεί το ευρώ. Οι παλιές καλές δραχμούλες αποσύρονται και οι Έλληνες πιάνουν γεμάτοι ελπίδα στα χέρια τους το ευρωπαϊκό νόμισμα. Και πράγματι γίναμε Ευρώπη! Χάρις σε ένα όργιο κερδοσκοπίας το γάλα, το γιαούρτι, το ψωμί, τα γλυκά και ο καφές φτάνουν να πουλιούνται σε τιμές Ιταλίας, Γερμανίας και Βελγίου.

Η κατάσταση ξεφεύγει ακόμη και στα οπωροκηπευτικά των λαϊκών αγορών. Μεγάλες αυξήσεις γίνονται σε όλα τα βασικά αγαθά, στα φάρμακα και στους λογαριασμούς των ΔΕΚΟ. Μέσα σε ένα χρόνο, ο μέσος εργαζόμενος που με το μισθό του μπορούσε να ψωνίζει, να διασκεδάζει και να πηγαίνει διακοπές, ανακαλύπτει πως πλέον δεν του φτάνει να καλύψει ούτε τις βασικές του ανάγκες.

Η απώλεια χρημάτων από την κρίση του Χρηματιστηρίου και η μείωση της αγοραστικής δύναμης με το ευρώ οδήγησε αρκετούς σε δανεισμό. Οι τράπεζες από την αρχή της πρώτης δεκαετίας του 21ου αιώνα παρότρυναν τα νοικοκυριά σε δανεισμό κάθε είδους, προτείνοντας μέσω μαζικών διαφημίσεων μέχρι διακοποδάνεια. Έκαναν μάλιστα τα στραβά μάτια όταν ο υποψήφιος δανειστής δεν πληρούσε τις προϋποθέσεις. Τότε πρωτοείδαμε να γίνονται μόδα και οι πιστωτικές κάρτες. Θυμηθείτε και τα τηλέφωνα που δεχόμασταν από μια γαργαλιστική γυναικεία φωνή που μας έλεγε πως μπορούσε να εγκριθεί δάνειο για τόσα χρήματα αν το θέλαμε, ενώ μια νέα κάρτα είναι ήδη στη διάθεση μας.

Η κατανάλωση με κάρτες!

Από το 2005 είχαμε φτάσει στο σημείο οι περισσότεροι να ψωνίζουν με κάρτες στα καταστήματα και οι επιχειρήσεις να διακινούν σχεδόν αποκλειστικά επιταγές αντί μετρητών. Έγιναν της μόδας τότε και οι λογαριασμοί πλαφόν επιταγών όπου οι επιχειρήσεις έχαναν σταθερά κάθε χρόνο χρήματα σαν τόκο προς τις τράπεζες, προκειμένου να τους ρευστοποιήσουν τις μεταχρονολογημένες επιταγές των πελατών τους.

Η διεθνής κρίση του 2008 που πυροδοτήθηκε από τη χρεωκοπία της Lehman Brothers βρήκε την Ελλάδα στη χειρότερη δυνατή κατάσταση. Ίσχυσε τότε η λαϊκή παροιμία “ήταν στραβό το κλήμα, το έφαγε κι ο γάιδαρος”. Οι τράπεζες που δάνειζαν μέχρι και στον τελευταίο κακομοίρη ξαφνικά κόβουν το δανεισμό ακόμη και σε μεγάλες υγιείς επιχειρήσεις που είχαν ανάγκη ρευστότητας.

Τα τηλεφωνήματα από τράπεζες αλλάζουν και γίνονται πια με αυστηρές φωνές που ζητούν το συντομότερο την καταβολή της καθυστερημένης δόσης. Η ψεύτικη ρευστότητα που είχε δημιουργήσει ο άφθονος δανεισμός και η μαζική χρήση πιστωτικών καρτών έχει ήδη στερέψει το 2009. Οι Έλληνες καλούνται για δεύτερη φορά μετά το Χρηματιστήριο να πληρώσουν τον λογαριασμό.

Η φτωχοποίηση και η εποχή των αστέγων

Τέτοια ήταν η κατάσταση όταν στις αρχές του 2010 ξέσπασε η μεγαλύτερη κρίση που είχε γνωρίσει η μεταπολεμική Ελλάδα. Ο Γιώργος Παπανδρέου ανακοινώνει την προσφυγή σε μνημόνιο από το ακριτικό Καστελλόριζο στους εμβρόντητους Έλληνες που είχαν πιστέψει το σύνθημα “λεφτά υπάρχουν”. Η “Ελευθεροτυπία” βγήκε με πρωτοσέλιδο: “Προσφυγή άνευ όρων. Πάμε στον μηχανισμό ΕΕ-ΔΝΤ κι όποιος αντέξει”. Το Βήμα έγραφε: “Θρίλερ διαρκείας! Αβεβαιότητα παρά την προσφυγή. Κερδοσκόποι και Μέρκελ μας έστειλαν στο ΔΝΤ”.

Η μείωση της αξίας των περιουσιακών στοιχείων των νοικοκυριών στην περίοδο των μνημονίων τελικά έφτασε τα 498 δισ. ευρώ. Υπέρογκο ποσό που ξεπερνάει τις απώλειες σε περιόδους πολέμων και που οδήγησε σε ραγδαία φτωχοποίηση μεγάλα στρώματα του λαού. Σε 40.000 υπολογίζονται όσοι συμπολίτες μας είναι άστεγοι και κοιμούνται πλέον σε χαρτόκουτα. Το δράμα δεν έληξε όμως. Από την πρώτη Μαΐου θα έχουμε μαζικούς πλειστηριασμούς ακινήτων που απαίτησαν τα αρπακτικά ξένα funds κι αυτή τη φορά δεν θα ισχύει η προστασία της πρώτης κατοικίας.

Τελειώνοντας αυτό το άρθρο σας καλώ να αναλογιστείτε πόσο ασύλληπτη ήταν η ληστεία των λαϊκών εισοδημάτων που ξεκίνησε με τις πρωτοφανείς απώλειες των 300 δισ. στο Χρηματιστήριο για να συνεχιστεί με την πρωτοφανή μείωση της αγοραστικής δύναμης λόγω του ευρώ και ολοκληρώθηκε με τα 498 δισ. που χάθηκαν επί μνημονίων. Δεν έγινε μόνο στην Ελλάδα, αλλά και σε αρκετές άλλες χώρες, ακόμη και σε όσες δεν γνώρισαν μνημόνια.

Δεν πρόκειται για λεφτά που χάθηκαν, που έπεσαν σε ένα πηγάδι. Πρόκειται για χρήματα που μας λήστεψαν μεθοδικά και βάσει σχεδιασμού οι διεθνείς δανειστές και τα κερδοσκοπικά funds τους στη μεγαλύτερη ανακατανομή εισοδημάτων που συνέβηκε ποτέ στον πλανήτη. Αντί για την ευημερία που υποσχέθηκε η παγκοσμιοποίηση έφερε φτωχοποίηση των λαϊκών στρωμάτων και τσάκισμα της μεσαίας τάξης.

via Η φτωχοποίηση των Ελλήνων σε τρεις πράξεις 1999-2020 –


via Η «ΕΡΓΑΛΕΙΟΘΗΚΗ» ΤΟΥ ΟΟΣΑ. | lobbystas

Παραδοχή Χαρδούβελη: Δέκα οικογένειες κυβερνούν την Ελλάδα

Μέγιστο πολιτικό ζήτημα προκύπτει, όμως, από μια φράση του κ. Χαρδούβελη στη δεύτερη σελίδα του σημειώματός του. Ο κ. Χαρδούβελης ζητά «να τεθούν οι ιδιώτες μεγαλοεπιχειρηματίες (κρατικοδίαιτοι οι περισσότεροι) προ των ευθυνών τους». Λίγες σειρές παρακάτω γράφει την φράση: «Οι 10 μεγάλες οικογένειες που κυβερνούν την Ελλάδα και χρηματοδοτούν πολλούς πολιτικούς και MME, αλλά και οι εφοπλιστές, αντί να περιμένουν ουδέτερα για τη μελλοντική κατάλληλη ευκαιρία, να δείξουν με σαφή τρόπο την ψήφο εμπιστοσύνης στη χώρα τους με έργα και όχι απλά λόγια κριτικής του πολιτικού κατεστημένου».

via Παραδοχή Χαρδούβελη: Δέκα οικογένειες κυβερνούν την Ελλάδα

EU Set a Secret Group to Save the Euro – WSJ

BRUSSELS—Two months after Lehman Brothers collapsed in the fall of 2008, a small group of European leaders set up a secret task force—one so secret that they dubbed it “the group that doesn’t exist.”

via EU Set a Secret Group to Save the Euro – WSJ

Ο Στ. Κούλογλου για το σενάριο Βαρουφάκη-Γαβρά

Η πολιτική είναι θέμα timing καθώς και σωστής εκτίμησης του συσχετισμού των δυνάμεων. Η αποδυναμωμένη Ελλάδα δεν μπορούσε να τα βάλει ούτε με τον πανίσχυρο Βορρά, ούτε να παίζει τα νταούλια για να χορεύουν οι ακόμη πιο ισχυρές αγορές. Ο κ. Σαμαράς έπρεπε να αφεθεί να κάνει τη βρόμικη δουλειά, χωρίς να προκληθούν πρόωρες εκλογές λόγω αδυναμίας εκλογής προέδρου.

Για την τότε κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου υπάρχουν δύο εκδοχές. ’Η θα έπεφτε τους πρώτους μήνες του 2015 προσπαθώντας να εφαρμόσει το μνημόνιο και το μέιλ Χαρδούβελη. Σε αυτή την περίπτωση η δεξιά δεν θα είχε αφήγημα- ότι δηλαδή πήγαινε για ανάκαμψη αλλά ανακόπηκε από την αριστερά- και οι δανειστές θα ήταν ίσως πιο ευέλικτοι σε παραχωρήσεις. ‘Η θα έχανε πανηγυρικά τις βουλευτικές εκλογές, τις οποίες ο κ. Σαμαράς είχε τελικώς δεχθεί να προκηρύξει στο τέλος του 2015. Γιατί οι πολίτες ήθελαν αλλαγή από το παλιό καθεστώς.

via Ο Στ. Κούλογλου για το σενάριο Βαρουφάκη-Γαβρά

Έρευνα του ΟΗΕ: Η λιτότητα παραβιάζει βασικά ανθρώπινα δικαιώματα και οργανισμοί όπως το ΔΝΤ θα πρέπει να είναι υπόλογοι – The Press Project – Ειδήσεις, Αναλύσεις, Ραδιόφωνο, Τηλεόραση

Τα μέτρα λιτότητας που επιβάλλονται από διεθνείς οικονομικούς οργανισμούς όπως το Διεθνές Νομισματικό προκαλούν συχνές παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αναφέρει έρευνα του ΟΗΕ από τον ανεξάρτητο ερευνητή του Οργανισμού σε θέματα εξωτερικού χρέους και ανθρωπίνων δικαιωμάτων. «Δεν υπάρχει απόδειξη ότι η δημοσιονομική προσαρμογή βοηθάει την ανάκαμψη, αντιθέτως υπάρχουν πολύ πιο ξεκάθαρες αποδείξεις για τον αρνητικό αντίκτυπο των προγραμμάτων στην ανάπτυξη, τις θέσεις εργασίας, τη βιωσιμότητα του χρέους και την ισότητα» τονίζεται επίσης, στην έκθεση που θα παρουσιαστεί τον Οκτώβριο στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ στη Γενεύη.

via Έρευνα του ΟΗΕ: Η λιτότητα παραβιάζει βασικά ανθρώπινα δικαιώματα και οργανισμοί όπως το ΔΝΤ θα πρέπει να είναι υπόλογοι – The Press Project – Ειδήσεις, Αναλύσεις, Ραδιόφωνο, Τηλεόραση

Deutsche Welle: Ο ανοιχτός δίαυλος ΣΥΡΙΖΑ – Βερολίνου από το 2012 – The Press Project – Ειδήσεις, Αναλύσεις, Ραδιόφωνο, Τηλεόραση

«Η καγκελάριος δεν μεταπείστηκε ούτε από το τελευταίο χαρτί του Αντώνη Σαμαρά: την κινδυνολογία ότι η άνοδος του αριστερού ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία θα οδηγούσε στην έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη. Το φόβητρο της Αριστεράς δεν προκαλούσε σε κανέναν στο Βερολίνο ανατριχίλα – παρά τα δημόσια «Go Back Mrs. Merkel» του Αλέξη Τσίπρα. Η καγκελάριος ήταν πολύ καλύτερα ενημερωμένη για την κατάσταση των πραγμάτων στην Ελλάδα και τις προθέσεις του ΣΥΡΙΖΑ απ’ ότι πιθανώς να υπέθετε ο κ. Σαμαράς. Μετά τις εκλογές του 2012 το Βερολίνο διατηρούσε μέσω της γερμανικής πρεσβείας στην Αθήνα και του τότε πρέσβη Βόλφγκανγκ Ντόλντ ανοιχτό δίαυλο επικοινωνίας με το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Αποτέλεσμα αυτών των σχέσεων ήταν η συνάντηση Τσίπρα-Σόιμπλε για τα οικονομικά τις Ελλάδας τον Ιανουάριο του 2013 στο Βερολίνο.»

Στη συνέχεια, η Deutsche Welle αναφέρεται σε μια ίσως «σημαντικότερη συνάντηση», στην οποία συμμετείχαν οι εκπρόσωποι μίας πλευράς του ΣΥΡΙΖΑ εκείνης της εποχής, οι Δραγασάκης, Σταθάκης, Χουλιαράκης:

«Λίγες εβδομάδες πριν από την επίσκεψη του κ. Σαμαρά τον Σεπτέμβριο του 2014 πραγματοποιείται στο Βερολίνο μια ίσως σημαντικότερη συνάντηση. Με πρωτοβουλία του τότε υφυπουργού Εργασίας και άλλοτε εκτελεστικού συμβούλου της ΕΚΤ Γιοργκ Άσμουσεν στελέχη των γερμανικών υπουργείων Οικονομικών και Οικονομίας συζητούσαν για ώρες στο υπουργείο Εργασίας (και όχι σε ρεστοράν όπως γράφτηκε) με τους Γιάννη Δραγασάκη, Γιώργο Σταθάκη αλλά και Γιώργο Χουλιαράκη. Οι γερμανοί τεχνοκράτες κυριολεκτικά «ανέκριναν» τους εκπροσώπους του ΣΥΡΙΖΑ για τις προθέσεις τους εφόσον αναλάβουν τη διακυβέρνηση της χώρας. Για μια ακόμη φορά το Βερολίνο διαπίστωνε ότι ο Σύριζα ούτε ανατρεπτική δύναμη συνιστούσε και ούτε στόχευε στην έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη. Ως ένα σημείο μάλιστα η άνοδος του στην εξουσία θεωρούνταν ως ευκαιρία για την Ελλάδα, προκειμένου να αντιμετωπιστούν πελατειακό κράτος, διαφθορά, στασιμότητα στις μεταρρυθμίσεις.»

via Deutsche Welle: Ο ανοιχτός δίαυλος ΣΥΡΙΖΑ – Βερολίνου από το 2012 – The Press Project – Ειδήσεις, Αναλύσεις, Ραδιόφωνο, Τηλεόραση

sibilla – σίβυλλα: Πριν λίγες μέρες, αγόρασε τη βίλα Σαραντόπουλου στο Πόρτο Χέλι -με τα 13 δωμάτια και τα 15 μπάνια- έναντι 10 εκατομμυρίων ευρώ…

Το ίδιο καλοκαίρι πετάχτηκε μέχρι τη Μύκονο, όπου είχε νοικιάσει luxury βίλες για τον ίδιο και τους φίλους του, «για τα καλύτερα γενέθλια της ζωής του». Το πάρτι τού κόστισε 100.000 ευρώ. (Περισσότερο και από τη χρηματική εγγύηση που κατέβαλλε για να αφεθεί ελεύθερος.)
Το κακόγουστο αστείο με τα δικαστήρια τελείωσε τον Φεβρουάριο του 2017, οπότε και ο άνθρωπος που έκανε «ζωάρα» με το ματωμένο «χαράτσι» των πολιτών καταδικάστηκε σε 10 χρόνια φυλάκισης αλλά με αναστολή -«λόγω πρότερου εντίμου βίου»- και αφέθηκε οριστικά ελεύθερος.
Πού Βρίσκεται σήμερα ο «άριστος» Μηλιώνης; «Γιολάρει» κάπου στην Ελλάδα. Ελεύθερος. Εννοείται.
(Πριν λίγες μέρες, αγόρασε τη βίλα Σαραντόπουλου στο Πόρτο Χέλι -με τα 13 δωμάτια και τα 15 μπάνια- έναντι 10 εκατομμυρίων ευρώ.)
Υ.Γ. Για την κρίση φταίω εγώ και κείνο το εισιτήριο που δεν χτύπησα πριν 4 χρόνια.

via sibilla – σίβυλλα: Πριν λίγες μέρες, αγόρασε τη βίλα Σαραντόπουλου στο Πόρτο Χέλι -με τα 13 δωμάτια και τα 15 μπάνια- έναντι 10 εκατομμυρίων ευρώ…

Δύο εκατομμύρια σε κίνδυνο φτώχειας – Μείον 3% το 2018 το ποσοστό, αλλά ο κοινωνικός αποκλεισμός παραμένει εφιάλτης | ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ

Ένα στα τρία άτομα – ποσοστό 31,8% – στη χώρα μας βρίσκεται σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού, σύμφωνα με την έρευνα Εισοδήματος και Συνθηκών Διαβίωσης των Νοικοκυριών που έδωσε στη δημοσιότητα η Ελληνική Στατιστική Αρχή. Όπως προκύπτει από τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, τα νοικοκυριά που βρίσκονται σε κίνδυνο φτώχειας εκτιμώνται σε 763.174 σε σύνολο 4.125.263 νοικοκυριών και τα μέλη τους σε 1.954.400 στο σύνολο των 10.542.856 ατόμων του πληθυσμού της χώρας

via Δύο εκατομμύρια σε κίνδυνο φτώχειας – Μείον 3% το 2018 το ποσοστό, αλλά ο κοινωνικός αποκλεισμός παραμένει εφιάλτης | ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ: Πώς μπορούμε αύριο το πρωί, αν το αποφασίσουμε, να αλλάξουμε Ρότα;

Δείτε το διάγραμμα σε δις ευρώ που παραθέτουμε από τους Λογαριασμούς Τάξεως των ετήσιων Ισολογισμών της Τραπέζης της Ελλάδος, ειδικά για τα Περιουσιακά στοιχεία αποδεκτά από την Τράπεζα της Ελλάδος ως ασφάλεια για πράξεις έκτακτης παροχής ρευστότητας προς τα πιστωτικά ιδρύματα. Πρόκειται για περιουσιακά στοιχεία των τραπεζών που δόθηκαν ως εγγύηση αποκλειστικά στην Τράπεζα της Ελλάδας για την παροχή ρευστότητας.
Από πού προήλθε αυτή η ρευστότητα, δηλαδή τα δις ευρώ, που δόθηκαν από την ΤτΕ στις τράπεζες; Από το πουθενά! Δημιουργήθηκαν από το τίποτα, από το μηδέν, προκειμένου να δοθούν στις εγχώριες τράπεζες.
Προσέξατε τα ποσά; Το 2012 έφτασαν στο ύψος σχεδόν των 192 δις ευρώ. Το 2015 ξεπέρασαν τα 149 δις ευρώ! Κι όμως οι τράπεζες έκλεισαν με απόφαση της κυβέρνησης Τσίπρα μια εβδομάδα πριν το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου 2015 λόγω – άκουσον, άκουσον! – λόγω έλλειψης ρευστότητας!
Σύμφωνα με τη Μηνιαία Συνοπτική Λογιστική Κατάσταση της 30ης Ιουνίου 2015, η Τράπεζα της Ελλάδας φέρεται να έχει διοχετεύσει ρευστότητα, δηλαδή ρευστό χρήμα, τις εγχώριες τράπεζες έναντι περιουσιακών στοιχείων ύψους 158 δις ευρώ.
Στην αντίστοιχη Μηνιαία Συνοπτική Λογιστική Κατάσταση της 31ης Μαΐου 2015, η Τράπεζα της Ελλάδος φέρεται να έχει διοχετεύσει με ρευστότητα αντίστοιχη με περιουσιακά στοιχεία ύψους 156,2 δις ευρώ.
Με άλλα λόγια στον επίμαχο μήνα οι εγχώριες τράπεζες είχαν τροφοδοτηθεί με επιπλέον ρευστότητα της τάξης των 3,8 δις ευρώ μόνο από την Τράπεζα της Ελλάδας. Κι όμως οι τράπεζες έκλεισαν γιατί υποτίθεται ότι δεν είχαν ρευστότητα για να πληρώσουν συντάξεις ύψους 2 δις ευρώ. Παραμύθια για αγρίους!

via ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ: Πώς μπορούμε αύριο το πρωί, αν το αποφασίσουμε, να αλλάξουμε Ρότα;

Ο Γιάνης Βαρουφάκης στο – YouTube

Δυνατη συνεντευξη του ΓΒ με λεπτομέρειες για Ευρωπαικη Κεντρικη Τραπεζα, Ντραγκι, Σόιμπλε, Μέρκελ και διαπραγμάτευση. Ελλάδα – μοντέλο Λετονίας.

via Ο Γιάνης Βαρουφάκης στο – YouTube

Γιάνης Βαρουφάκης: «Ό,τι κάνουμε μέχρι το 2025, μετά χαθήκαμε» | ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ

Λέω «ωραία, εντάξει. Κάτσε γράψε μου κάποιες βασικές θέσεις που εσύ νομίζεις ότι είναι δικές μας αδιαπραγμάτευτες, άλλες διαπραγματεύσιμες, να κάτσω να το δουλέψω εγώ, μετά». Μου γράφει ένα κείμενο, μου το στέλνει. Έκανα «έτσι» που το είδα, ήταν σαν να το έχει γράψει τροϊκανός, αλλά λέω εντάξει, το παιδί έτσι σκέφτεται, τι να κάνουμε. Και το δουλεύω δύο μερόνυχτα και είναι αυτό που έστειλε τελικά στην τρόικα. Κι έρχεται ο Κώστας Εφήμερος, ο μακαρίτης από το thepressproject, και κάνει κάτι πολύ απλό: ψάχνει να βρει στο ορίτζιναλ κείμενο pdf ποιος το είχε δημιουργήσει.

Δεν είχα σκεφτεί να το κάνω. Και ήταν ο Ντέκλαν Κόστελο, ο αρχιμαφιόζος της τρόικας. Και λέω τότε στον Χουλιαράκη, «ρε συ, μου έδωσες κείμενο που σου έδωσε ο Κόστελο;». Κι όταν εγώ πήγα στον Κόστελο και του λέω «τι ήταν αυτά που μου λες ότι έχουμε διορία μέχρι τη Δευτέρα και σήμερα είναι Παρασκευή; Εγώ δεν το ήξερα, δεν μου το είχες πει ποτέ, θα σε καταγγείλω». Μου στέλνει τότε το e-mail που είχε στείλει στον Δραγασάκη και στον Χουλιαράκη για να μου το μεταφέρουν. Κι αυτοί δεν μου το είχαν μεταφέρει ποτέ.

via Γιάνης Βαρουφάκης: «Ό,τι κάνουμε μέχρι το 2025, μετά χαθήκαμε» | ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ

Το μυστικό Σχέδιο Β΄για το Grexit

Τρίτο βήμα θα ήταν ότι η ΕΚΤ θα απαγόρευε σε προμηθευτές να στέλνουν στην Ελλάδα τα απαραίτητα υλικά για την παραγωγή ευρώ. Τέταρτο βήμα θα ήταν αυτή η ειδική ομάδα να εντοπίσει και να διασφαλίσει ότι τα υλικά που χρησιμοποιούνται για την παραγωγή χαρτονομισμάτων (χαρτί, μελάνι, πλάκες και φιλμ) «θα καταστρέφονταν αμέσως», ενώ τα εναπομείναντα ευρώ θα επέστρεφαν στις υπόλοιπες χώρες της Ευρωζώνης. «Δεν μπορεί να αποκλειστεί το ενδεχόμενο ότι η Τράπεζα της Ελλάδος θα μπορούσε να αρνηθεί την πρόσβαση [της ομάδας της ΕΚΤ] ή στη χειρότερη περίπτωση να χρησιμοποιήσει τα περισσευούμενα ευρώ για πληρωμές.

via | Το μυστικό Σχέδιο Β΄για το Grexit

ΕΕ και «κρατικές ενισχύσεις» ή όταν τα πάντα γίνονται αγορά… –

Βέβαια, η COSCO δεν είναι μόνη της: έχει στο πλάι της την ελληνική κυβέρνηση, που επίσης διαστρέβλωσε τα πράγματα με τρόπο ώστε να παρουσιάσει το έργο ως «δημόσιας ωφέλειας» και «κοινής χρήσης» (η ιδιωτική προβλήτα της COSCO!) έργο απαραίτητο για όλη την Αττική. Έχει στο πλάι της και την Περιφέρεια Αττικής, που έσπευσε στις 31/12/2018 (!) να υπογράψει πράξη ένταξης για ένα έργο που δεν έχει καν εγκεκριμένη περιβαλλοντική μελέτη! Επιπλέον, για να δικαιολογήσουν την «δημόσια ωφέλεια» γράφουν: «τονίζεται ότι οι τελικοί χρήστες της νέας υποδομής, θα απολαμβάνουν ισότιμης και αμερόληπτης πρόσβασης σε αυτή». Μα τελικός χρήστης θα είναι μόνο η COSCO! Ποιος κοροϊδεύει ποιον, και πάλι;

via ΕΕ και «κρατικές ενισχύσεις» ή όταν τα πάντα γίνονται αγορά… –

Έρευνα: Φτώχεια, ανασφάλεια και αδυναμία αποταμίευσης μαστίζουν τα νοικοκυριά – ThePressProject

Αποκαλυπτική για την οικονομική κατάσταση των νοικοκυριών είναι η έρευνα του ΙΜΕ ΓΣΕΒΕΕ για το εισόδημα και τις δαπάνες διαβίωσης τους. Τρία στα δέκα νοικοκυριά διαβιούν με ετήσιο εισόδημα κάτω των 10.000 ευρώ, 9 στα 10 δεν μπορούν να αποταμιεύσουν, το 43,9% δήλωσε μείωση των εισοδημάτων του το 2018 ενώ πάνω από τα μισά έχουν αρνητικές προσδοκίες για το 2019.

via Έρευνα: Φτώχεια, ανασφάλεια και αδυναμία αποταμίευσης μαστίζουν τα νοικοκυριά – ThePressProject

Συρρικνώθηκαν κατά 2,4 δισ. τα εισοδήματα σε 4 χρόνια – ThePressProject

Σύμφωνα με την «Εφημερίδα των Συντακτών» που επικαλείται τα στοιχεία της ΑΑΔΕ, τα συνολικά εισοδήματα που δηλώθηκαν το 2018 ανήλθαν σε 73,6 δισ. ευρώ, μειωμένα σχεδόν κατά 1 δισ. ευρώ σε σχέση με αυτά του 2017. Συγκρίνοντάς τα με το 2014, οι απώλειες είναι πολύ μεγαλύτερες, αφού φτάνουν τα 2,4 δισ. ευρώ.

Συνολικά κατά τη μνημονιακή περίοδο 2010-2018, τα εισοδήματα συρρικνώθηαν κατά 26,7 δισ. ευρώ, με τη μεγαλύτερη μείωση να παρουσιάζεται στους τομείς των ελεύθερων επαγγελματιών και των αυτοαπασχολούμενων.

Επίσης, σχεδόν 4 εκατ. φορολογούμενοι εμφανίζουν ετήσιο εισόδημα κάτω από 10.000 ευρώ.

via Συρρικνώθηκαν κατά 2,4 δισ. τα εισοδήματα σε 4 χρόνια – ThePressProject

Ανδρέας Παπανδρέου ο Οικονομολόγος – YouTube

Συνέντευξη με τον συγγραφέα Νίκο Παπανδρέου για τις λιγότερο φωτισμένες πτυχές του Ανδρέα Παπανδρέου #krititvnadeis #antitheseisKrititv

via Ανδρέας Παπανδρέου ο Οικονομολόγος – YouTube

Καζίνο Ελληνικού: Όλη η αλήθεια για τον διαγωνισμό – Τι συμβαίνει στο παρασκήνιο – mononews

Η στάση αυτή της Lamda ερμηνεύεται από το στόχο της για υψηλές αποδόσεις, αλλά και από τη μεγάλη πίεση που δέχεται, εξασφαλίζοντας σημαντικές αποδόσεις, για να κάνει το Project ελκυστικό και να καταφέρει να συγκεντρώσει νέους επενδυτές. Ωστόσο, ταυτόχρονα, θέλει να πετύχει και ο διαγωνισμός για το καζίνο γιατί χωρίς αυτόν, όλο το project δεν ξεκινά και γνωρίζει, ότι στην όποια πρότασή της πρέπει να συναινέσουν οι υποψήφιοι επενδυτές του καζίνου, και το Δημόσιο. Αλλά δεν βιάζεται προκειμένου να πετύχει τις αποδόσεις που θέλει.

Το ύψος των μισθωμάτων αποδεικνύει γιατί η επιτυχία του διαγωνισμού για το καζίνο αποτελεί προϋπόθεση για την επιτυχία του επενδυτικού του Ελληνικού.

Υπενθυμίζεται ότι για το σύνολο της έκτασης του Ελληνικού για παραχώρηση για 99 χρόνια το σχήμα υπό τη Lamda Develοpment πρόσφερε τίμημα που κυμαίνεται μεταξύ 577.000.000 και 712.000.000 ευρώ (ανάλογα με το επιτόκιο προεξόφλησης που χρησιμοποιείται), ενώ με την αναγωγή στη δεκαετία διαμορφώνεται σε 915.000.000 ευρώ, τα οποία θα καταβληθούν σε δόσεις.

via Καζίνο Ελληνικού: Όλη η αλήθεια για τον διαγωνισμό – Τι συμβαίνει στο παρασκήνιο – mononews