Category Archives: Πολιτικά blogs/ιστοσελίδες

thecurrentmoment | On the politics and economics of the present

Yanis Varoufakis’s fantasy politics

via thecurrentmoment | On the politics and economics of the present

Advertisements

The Disorder Of Things | For the Relentless Criticism of All Existing Conditions Since 2010

via The Disorder Of Things | For the Relentless Criticism of All Existing Conditions Since 2010

Jacobin | Reason in Revolt

via Jacobin | Reason in Revolt

Ελευθερία ή Τίποτα

Τα τσιτάτα λοιπόν του στυλ “είμαι στον «χώρο» από το…” ή
“είχα λάβει μέρος στο…” ή “όταν εγώ ήμουν στο… εσύ δεν είχες γεννηθεί καν” είναι καλό να μάς βάζουν σε σκέψεις και για το ποιόν έχουμε απέναντί μας και για το πού θέλουμε να πάμε.
Γιατί η παλαιότητα ως άτυπη ιεραρχία και η επίκληση ενός καταρχήν σεβασμού, που στηρίζεται κυρίως στον χρόνο παρουσίας, λειτουργεί στον στρατό και στο σχολείο κι όχι σε χώρους που θέλουν να λέγονται ελευθεριακοί και αυτόνομοι.
Αν και κάποιας ηλικίας πλέον ποτέ δεν σεβάστηκα κάποιον λόγω των ετών του στον λεγόμενο χώρο, παρά μόνο λόγω των έργων του και του ήθους του απέναντι σε ισότιμους συντρόφους.

via Ελευθερία ή Τίποτα

(2) (18-5-2013) Εκδ. “Ελεύθερος Τύπος” [Μια Νέα Συζήτηση Με Τον Γ. Γαρμπή] – YouTube

via (2) (18-5-2013) Εκδ. “Ελεύθερος Τύπος” [Μια Νέα Συζήτηση Με Τον Γ. Γαρμπή] – YouTube

ΑΛΕΞΙΟΣ ΞΙΦΑΡΑΣ

Σίγουρα πάντως δεν μπορούμε να αναγνωρίσουμε καλές προθέσεις στον Κοτζιά, όχι τόσο λόγω του περιστατικού με τον νεαρό, αλλά γιατί με το όνομα αυτού του «κυρίου» έχουν συνδεθεί εθνικοί εξευτελισμού και ανθρωπιστικές τραγωδίες. Μιλάω φυσικά για τον εθνικό διασυρμό που υπέστη η Ελλάδα όταν ο εν λόγω χόρευε και τραγουδούσε το «we are the world, we are the children» με τους υπουργούς εξωτερικών του ΝΑΤΟ, του οργανισμού δηλαδή των διεθνών μακελάρηδων που δεν έχουν αφήσει τίποτα όρθιο στον πλανήτη από την Κορέα μέχρι την Αίγυπτο, από την Τυνησία και το Μαρόκο μέχρι τη Νικαράγουα, από τη Γουατεμάλα μέχρι το Κογκό κι από το Βιετνάμ μέχρι τον Παναμά. Κυρίως, όμως, αναφέρομαι στην προσφυγική τραγωδία, που θα καταγραφεί στα χρονικά ως μια κατάμαυρη σελίδα στην ανθρώπινη ιστορία και η οποία βαραίνει αποκλειστικά τα κόμματα των μνημονίων, του «μένουμε Ευρώπη» πάση θυσία ακόμη και αν η ΕΕ είναι ένα ρατσιστικό και ναζιστικό σφαγείο, των success stories της κοινωνικής γενοκτονίας και του σύγχρονου ΤΙΝΑ (There is no Alternative).

Μετά από αυτά ο συγκεκριμένος άνθρωπος, ο Κοτζιάς, είναι τόσο απαξιωμένος και μικρός στα μάτια του λαού μας, που δεν αξίζει να ασχοληθώ περαιτέρω με το διανοητικό του έργο και με τις αντιφάσεις της σκέψης του, παρότι κάτι τέτοιο θα είχε πιθανότατα ενδιαφέρον. Στο μόνο που θα σταθώ είναι στη λανθασμένη θεώρηση του Κοτζιά όσον αφορά στο έθνος και στη δημοκρατία, όταν ουσιαστικά απουσιάζει από την συλλογιστική του η έννοια της επανάστασης.

via ΑΛΕΞΙΟΣ ΞΙΦΑΡΑΣ

 Μετά την κρίση: Χωρίς περιττά σχόλια: Κοινωνική δικαιοσύνη στην Ελλάδα

via  Μετά την κρίση: Χωρίς περιττά σχόλια: Κοινωνική δικαιοσύνη στην Ελλάδα

Cosmosystème -Cosmosystem- Κοσμοσύστημα: Γλωσσάρι για την κοσμοσυστημική γνωσιολογία

via Cosmosystème -Cosmosystem- Κοσμοσύστημα: Γλωσσάρι για την κοσμοσυστημική γνωσιολογία

Γ. Κοντογιώργης – Οι Ολιγάρχες – YouTube

Γ. Κοντογιώργης

via Γ. Κοντογιώργης – Οι Ολιγάρχες – YouTube

Porta Aurea, index

Παρακάτω ὑπάρχουν ἄρθρα γιὰ τὰ ἑξῆς θέματα:

(τὰ πιὸ πρόσφατα νέα θέματα ἔχουν τὶς ἡμερομηνίες τους σημαδεμένες μὲ κίτρινο χρῶμα. Οἱ πιὸ πρόσφατες ἀνανεώσεις προϋπάρχοντων θεμάτων ἔχουν τὴν ἡμερομηνία μὲ κόκκινους πλαγιαστοὺς αριθμούς)

Πάτησε τὸ θέμα στὸ ὁποῖο θέλεις νὰ μεταβεῖς

1ο Μέρος

Ἀγάπη (25/2/2007)

Ἀγνωστικισμὸς θεολογικὸς καὶ ἀγνωστικισμὸς θύραθεν (25/2/2007)

Αἰτιότητα καὶ ἀπροσδιοριστία (4/1/2007)

Ἀλλοτρίωση (28/8/2006)

Ἀνθρώπινα δικαιώματα (6/1/2007)

Ἀνοιχτὴ κοινωνία (25/2/2007)

Ἀνορθολογισμὸς καὶ ὀρθολογισμός (22/4/2006)

Ἀρχαιότητα, Μεσαίωνας Ἀναγέννηση (15/12/2009)

Αὐτογνωσία καὶ αὐθορμητικότητα (27/12/2006)

“Αὐτονομία” καὶ “Ἑτερονομία” τῆς κοινωνίας (17/8/2010)

Βία – Ἐπιθετικότητα – Ἰσχύς (22/1/2009)

Δεξιά-Αριστερά (19-6-2012)

Δέον καὶ Εἶναι, Ἐξουσιασμός, Ἐπιθυμία (21/9/2008)

 

 

2ο Μέρος

Δημοκρατία (ἄμεση-ἔμμεση) (10-12-2011)

Διάλογος (18/5/2009)

Διαφωτισμός (6/10/2008)

Δογματικὸς καὶ διαλλακτικός (15/7/2006)

Ἰσχὺς καὶ αὐτοσυντήρηση (30/12/2006)

Δίκαιο τοῦ δυνατότερου (10/8/2007)

Δύση (21/4/2007)

Ἐγώ, Ἄτομο, Πρόσωπο, Ταυτότητα (29/1/2009)

Ἔθνος, Ἐθνικισμός, Ἀντιεθνικιστές (6/11/2011)

 

 

3ο Μέρος

(συνέχεια τοῦ προηγούμενου) (18-11-2012)

Εἰρήνη καὶ ἐμπόριο (27/12/2006)

Ἐλευθερία (29/9/2015)

Ἐμφύλιος (8/6/2007)

Ἐξουσία (9/1/2007)

(Ἄμεση) δημοκρατία, (ἀντι)εξουσιασμὸς καὶ ἀντιεξουσιαστές (27/2/2007) 

Ἐπανάσταση καὶ ἀπελευθέρωση (27/6/2007)

Ἐπιστήμη (12/4/2009)

Ἐχθρός, Φίλος, Μισαλλοδοξία καὶ “Ἀποθεολογικοποίηση” (18/6/2010)

Θάνατος (28/4/2007)

Θεός (27/3/2009)

Θρησκεία (17/8/2010)

Ἰδεαλισμὸς καὶ ὑλισμός (28/4/2007)

Ἰδεολογία (28/6/2007)

Ἰσότητα- διαφορετικότητα (18/8/2010)

Ἡ Ἱστορία τῶν ἡττημένων εἶναι ἀντικειμενικότερη; (11/10/2005)

Κακό (24/7/2008)

Καπιταλισμός, οἱ ἐπιτυχημένοι καὶ ὁ “κι ἂν σοῦ κάτσει;” οὐδέποτε ἀποκτώμενος πλοῦτος τῶν ὑπόλοιπων (11/10/2005)

 

 

4ο Μέρος

Κομμουνισμός (10/6/2014)

Στὴ στάση- στὸ λεωφορεῖο (11/10/2005)

Λαὸς καὶ ἐλίτ (8/4/2008)

Μετανάστες (3/12/2010)

Μηδενισμός (18-10-2013)

Νεορθόδοξοι  (17/7/2010)

Νεοφιλελεύθερα (5/5/2011)

Οἰκολογικά (7/9/2008)

 

 

5ο Μέρος

Πνεῦμα, Γλώσσα, Νοηματοδότηση (15-2-2012)

Ποίηση (29/4/2006)

Τὸ Πολιτικό (17/6/2010)

Πολιτισμός (4-12-2011)

Πολυτονικό (25/5/2008)

Ρατσισμός (1/8/2014)

Σὲξ (11-10-2015)

Σκεπτικισμός (12/3/2007)

Συγγνώμη-Συγχώρεση-Ἐκδίκηση-Ἐνοχές (2/7/2007)

Σχετικισμός (5/12/2007)

Τέχνη (1/9/2006)

Φιλοσοφία (11/1/2009)

via Porta Aurea, index.

Η Ελλάδα έθνος που φθίνει ή δυσαρμονική κοινωνία με αποτυχημένο πολιτικό σύστημα; | Π.Κονδυλης (Kondylis)

Η Ελλάδα έθνος που φθίνει ή δυσαρμονική κοινωνία με αποτυχημένο πολιτικό σύστημα;

Οκτωβρίου 10, 2014 § Σχολιάστε

Ο Γ. Ριτζουλης μετριαζει την εμβελεια (ή επιδιωκει να αποφυγει τις παρερμηνειες) ρήσεων του Π. Κονδύλη για την νεοελληνική παρακμή. Αποσπάσματα:

Η Ελλάδα έθνος που φθίνει ή δυσαρμονική κοινωνία με αποτυχημένο πολιτικό σύστημα;

Στο πολύ σημαντικό κείμενο του Παναγιώτη Κονδύλη «Προϋποθέσεις, παράμετροι και ψευδαισθήσεις της ελληνικής εθνικής πολιτικής», που αποτελεί το επίμετρο του βιβλίου του “Πλανητική πολιτική μετά τον ψυχρό πόλεμο” (1992), ένα βασικό συμπέρασμα ήταν ότι το ελληνικό κοινωνικό και πολιτικό σώμα στο σύνολο του επωφελήθηκε από τη μεταπολεμική ανάπτυξη της διεθνούς οικονομίας, αντλώντας βραχυπρόθεσμα ωφελήματα. Κατά τον Κονδύλη, η όλη διαδικασία, χωρίς να επηρεάζεται από μεταβολές στην πολιτική ηγεσία (“δεξιά”, “φιλελεύθερη” ή “σοσιαλιστική”, κοινοβουλευτική ή δικτατορική), πήρε τη μορφή ενός “σιωπηρού, αλλά διαρκούς και συνειδητού κοινωνικού συμβολαίου”, με κύριο χαρακτηριστικό τον “παρασιτικό καταναλωτισμό”. Έτσι φθάσαμε στη σημερινή Ελλάδα της κρίσης, η οποία φαίνεται σαν να επαληθεύει την προφητική διαπίστωση του Κονδύλη, ήδη στις αρχές της δεκαετίας του ’90, ότι αποτελεί “περίπτωση φθίνοντος έθνους”.
[…]
Ωστόσο, το γραπτό εκείνο είχε κρίσιμα σημεία που μπορούν να αμφισβητηθούν ή να απορριφθούν εντελώς με πολύ ισχυρά επιχειρήματα:
[…]
2. Το πιο σημαντικό σφάλμα αφορά την εικόνα του για την ελληνική κοινωνία και τη μεταβολή της διάρθρωσής της μέσα στο χρόνο. Η γνώμη του Κονδύλη, ότι “η συντριπτική πλειοψηφία του Ελληνικού λαού όλων των κοινωνικών στρωμάτων” συν-διαμόρφωσε τον παρασιτικό καταναλωτισμό, και πολύ περισσότερο, επωφελήθηκε από αυτόν, θυμίζει το διαβόητο “μαζί τα φάγαμε” του κ. Θ. Πάγκαλου, αν και ειπωμένο με άλλο ύφος και ήθος. Έχει όμως την αξία της και πρέπει να συνεκτιμάται.

Ωστόσο, η αξία αυτή μετριάζεται πολύ από τα γεγονότα, τα διαπιστωμένα εμπειρικά και οχυρωμένα με σκληρούς αριθμούς.
Στη φάση της ανάπτυξης και της φούσκας, η κοινωνική ανισότητα στην Ελλάδα ως προς την κατανομή των περιουσιακών στοιχείων (δηλαδή του αποθησαυρισμένου πλούτου), όχι μόνον δεν μειώθηκε, αλλά σαφώς αυξήθηκε και μάλιστα έντονα. Παρόλο που αυξήθηκε το διαθέσιμο εισόδημα των φτωχότερων στρωμάτων και το μερίδιό τους στην κατανάλωση μεγάλωσε, η κατανομή του συσσωρευμένου ιδιωτικού πλούτου δεν έγινε δημοκρατικότερη. Οι αριθμοί δεν μπορούν να πουν ψέμματα, εκτός αν είναι “πειραγμένοι”. Και όταν μιλούν καθαρά οι αριθμοί, τα ιδεολογήματα πρέπει να σωπαίνουν. Η αλήθεια είναι, ότι από την ελληνική φούσκα 1990 – 2008 επωφελήθηκε ένα μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας, όχι μόνο καταναλώνοντας αλλά και με αποθησαύριση ιδιωτικού πλούτου. Μεγάλο μέρος μέν, μειοψηφικό δέ. Από τους λοιπούς, οι περισσότεροι αναλογικά έμειναν ακόμη πιο πίσω, η οικονομική και κοινωνική υστέρησή τους από το μεγαλομεσαίο κοινωνικό σύμπλοκο μεγάλωσε ακριβώς στη φάση της φούσκας. Όλα τα στοιχεία δείχνουν ότι για τους μεν μεγαλομεσαίους ήταν και φάση μεγάλης αποθησαύρισης, για τους δε φτωχότερους ήταν εποχή σχετικής ανακούφισης ως προς την αγοραστική δύναμη, αλλά χωρίς αποθησαύριση που θα μείωνε ή θα συγκρατούσε μέσα σε όρια την πραγματική ανισότητα. Ένας συνδυσμός δεδομένων που προέρχονται από την Τράπεζα της Ελλάδος (2009 – εδώ ανάλυση σε pdf), την EKT, από την Eurostat και από άλλες μελέτες και πρόσφατες πηγές, δείχνει ότι η αναλογία των περιουσιακών στοιχείων (κινητών και ακίνητων) που κατείχε το πλουσιότερο 20 % της ελληνικής κοινωνίας σε σχέση με τα περιουσιακά στοιχεία που κατείχε το φτωχότερο 20 %, το 2009 είχε γίνει σημαντικά πιο άνιση σε σύγκριση με το 1990, δηλαδή η διαρκής άνοδος του ΑΕΠ επέφερε μεταβολή δυσμενή για τους ασθενέστερους.

Ανάλογη είναι η μεταβολή για όλες τις χώρες του Ευρωπαϊκού Μεσογειακού Νότου. Στον αντίποδα, στις Σκανδιναβικές χώρες (χώρες με την μεγαλύτερη κοινωνική συνοχή στην Ευρώπη), η αναλογία περιουσιακών στοιχείων του πλουσιότερου 20 % σε σχέση με τις περιουσίες του φτωχότερου 20 % παρουσίαζε την μισή περίπου ανισότητα σε σχέση με το Νότο, και έμεινε σχεδόν αμετάβλητη από το 1990 έως το 2009.
[…]
4. Τέλος, όπως ήδη είπαμε, όλα τα ποσοτικά στοιχεία που αφορούν την κατοχή περιουσιακών στοιχείων, κινητών και ακίνητων, στην Ελλάδα (και στις λοιπές χώρες της Νότιας Ευρώπης), δείχνουν ότι τα χρόνια της ανόδου των οικονομικών μεγεθών δεν ήταν μόνο χρόνια κατανάλωσης. Για το μεγαλομεσαίο, μειοψηφικό αλλά υπολογίσιμο μέρος της κοινωνίας, εκτός από χρόνια κατανάλωσης, ήταν επίσης (και κυρίως) χρόνια άτακτης συσσώρευσης. Αυτό ακριβώς είναι το κύριο χαρακτηριστικό της περιόδου, και λιγότερο η παράλληλη καταναλωτική έκρηξη. Αυτό είναι που μεγέθυνε και συνεχίζει να μεγεθύνει την ανισότητα στη Μεσογειακή Ευρώπη.

Παρόλα αυτά, ο Κονδύλης του 1992 επαληθεύθηκε ως προς την εξέλιξη του βασικού “σεναρίου”: Το μοντέλο των ετών 1980 – 2008 ήταν πελατειακός πλουτισμός και καταναλωτισμός με δανεικά, με πολύ έντονη ανισότητα, με αδιαφορία για την πραγματική οικονομία, ιδίως την παραγωγική, με κατευθυνόμενη από το κράτος αποβιομηχάνιση και στροφή στον τριτογενή τομέα.
[…]

ΠΗΓΗ: ιστολόγιο «Μετά την κρίση» (03.10.2014)

Σημείωση: Οι σχετικές ρήσεις του ΠΚ είναι: «Η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού όλων των κοινωνικών στρωμάτων έχει εν τω μεταξύ συνυφάνει, κατά τρόπους κλασσικά απλούς ή απείρως ευρηματικούς, την ύπαρξη και τις απασχολήσεις της με τη νοοτροπία και με την πρακτική του παρασιτικού καταναλωτισμού και του κοινωνικού παρασιτισμού».
Και:
«Οι πρωταρχικοί λόγοι, πού έθεσαν σε κίνηση τη διαδικασία της εθνικής εκποίησης και της συναφούς πολιτικής αποδυνάμωσης της Ελλάδας σε διεθνές επίπεδο, είναι ενδογενείς και ανάγονται στη λειτουργία του πολιτικού της συστήματος και στη συμπεριφορά όλων των υποκειμενικών του παραγόντων. Με άλλα λόγια: το ελληνικό κοινωνικό και πολιτικό σώμα στο σύνολο του επωφελήθηκε από τη μεταπολεμική πρωτοφανή ανάπτυξη της διεθνούς οικονομίας και άντλησε βραχυπρόθεσμα ωφελήματα απ’ αυτή με αντάλλαγμα τον μακροπρόθεσμο υποβιβασμό της Ελλάδας στην κλίμακα του διεθνούς καταμερισμού της εργασίας και συνάμα τη γενική εθνική της υποβάθμιση. Αυτό έγινε με τη μορφή ενός σιωπηρού, αλλά διαρκούς και κατά μέγα μέρος συνειδητού και επαίσχυντου κοινωνικού συμβολαίου, στο πλαίσιο του οποίου η εκάστοτε πολιτική ηγεσία — «δεξιά», «φιλελεύθερη» ή «σοσιαλιστική», κοινοβουλευτική ή δικτατορική: στο κρίσιμο τούτο σημείο οι αποκλίσεις υπήρξαν ελάχιστες — ανέλαβε τη λειτουργία να ενισχύει γρήγορα και παρασιτικά τις καταναλωτικές δυνατότητες του «λαού» με αντίτιμο την πολιτική του εύνοια ή ανοχή»

via Η Ελλάδα έθνος που φθίνει ή δυσαρμονική κοινωνία με αποτυχημένο πολιτικό σύστημα; | Π.Κονδυλης (Kondylis).

Η κινηματική «μαγιά» ζυμώνει την αλληλεγγύη το 2016 | Η Εφημερίδα των Συντακτών

Τίποτα δεν πάει χαμένο. Ο λόγος για τα κινήματα που έχουν ανθήσει μεσούσης της κρίσης, δείχνοντας πως η εξεγερσιακή αμφισβήτηση μετά τη δολοφονία Γρηγορόπουλου το 2008, αλλά και οι συγκεντρώσεις στις πλατείες το 2011, που έφεραν τα στοιχεία της αυτοοργάνωσης και της άμεσης δημοκρατίας, βρίσκουν μια μορφή έκφρασης μέσα από την πανσπερμία των ποικίλων εναλλακτικών μορφών δράσης.Την κεντρική τους ιδέα «να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας» θεωρεί ο λέκτορας στο τμήμα Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ, Κάρολος Ιωσήφ Καβουλάκος, ως την πιο ελπιδοφόρα μορφή αντίστασης -ανάταση στην ισοπέδωση που έχει επιβληθεί στην κοινωνία μέσω μιας σειράς ατελέσφορων και επαχθών πολιτικών.Τα παλιά συνθήματα «ποιος, αν όχι εμείς; – πότε, αν όχι τώρα;», δοκιμάζονται στην πράξη, προσπερνώντας τη συζήτηση για την υπανάπτυκτη κοινωνία των πολιτών στην Ελλάδα, η οποία «παραγνωρίζει τον ρόλο των κινημάτων που σημάδεψαν την Ιστορία μας.Μπορεί κανείς να φανταστεί τις μεταπολεμικές εξελίξεις της χώρας χωρίς την Αντίσταση στην Κατοχή και το Πολυτεχνείο; Είναι αδιανόητο», παρατηρεί ο συνομιλητής μας.Αναγνωρίζει ωστόσο ότι «εκείνο που έλειπε πάντοτε στην Ελλάδα ήταν ένα κομμάτι εναλλακτικό: όλες αυτές οι προσπάθειες, οι οποίες είναι μεταξύ οικονομίας, κοινωνίας και πολιτικής και προσπαθούν να εφαρμόσουν στην πράξη μια σειρά από διαφορετικές αρχές και αξίες», δηλώνει στην «Εφ.Συν.», προσθέτοντας ότι αυτό τα τελευταία χρόνια άλλαξε και ένα μεγάλο πλήθος ποικίλων πρακτικών και δράσεων ανθεί, όπως εναλλακτικά νομίσματα, τράπεζες χρόνου, κοινωνικά ιατρεία, φαρμακεία, παντοπωλεία, φροντιστήρια, αγορές χωρίς μεσάζοντες, συλλογικές κουζίνες, κοινωνικές συνεταιριστικές επιχειρήσεις (ΚοινΣΕπ), αυτοδιαχειριζόμενα ωδεία, πολιτιστικοί χώροι, αστικοί αγροί κ.ά.

Source: Η κινηματική «μαγιά» ζυμώνει την αλληλεγγύη το 2016 | Η Εφημερίδα των Συντακτών

Analyst.gr — Οικονομικές, Πολιτικές και Επιχειρηματικές Αναλύσεις

Source: Analyst.gr — Οικονομικές, Πολιτικές και Επιχειρηματικές Αναλύσεις

autonomias.net: Ελληνικά

autonomias.net: Ελληνικά.

EAGAINST.com – Demand The Impossible – Καστοριαδης Μπουκτσιν Μαμφορντ Βανεγκεμ

 

EAGAINST.com – Demand The Impossible.

About | MacroPolis

MacroPolis was launched on September 24th, 2013 with the aim of providing real insight through timely, accurate and independent analysis of the key political, economic and social developments in Greece.

Since then MacroPolis has covered all the key political and economic events in Greece, publishing hundreds of articles, systematically covering over 30 macroeconomic events through statistical releases and regularly updating close to 200 key macroeconomic indicators in chart format.

The economic crisis thrust Greece from relative obscurity to international prominence. One of the products of this sudden change has been a plethora of analysis about the country, some of which has been dictated by clichés or has not fully taken into account political, economic and societal complexities.

via About | MacroPolis.

x-pressed | an open journal

x-pressed | an open journal.

Τεος Ρομβος

Τεος Ρομβος.

η ΤΡΥΠΑ | περιοδικό περι-οπής

Τέο,
Διάβασα με τρομερό ενδιαφέρον το αυτοβιογραφικό σου και δεν βρίσκω λέξεις να σου πω πόσο το χάρηκα και πόσα πράγματα δεν ήξερα και μερικά που ήξερα, όπως ο Νίκος Μπαλής, που πέθανε τόσο νέος, ο Χρηστάκης, που δεν μπορούσα να πάω τη γνωριμία μου παραπέρα μαζί του,
παρ’ ότι με κάλεσε στο σπίτι του ένα βράδυ…
Αυτό που με ξάφνιασε ήταν το Άκου Μαρξιστή, που το έχω κάπου ή χάθηκε με τις τόσες αναχωρήσεις και επιστροφές μου.
Τον Μάρραιη Μπούκσιν, όπως τον γράφεις, τον γνώρισα.
Αρχές της δεκαετία του ’80 στον Ταξιδιωτικό Οργανισμό που εργαζόμουν, είχα συνάδελφο μια αμερικανίδα, Νταϊάνα που γίναμε κάπως φίλες. Ακούγοντάς με να μιλάω, μάλλον, κατάλαβε
τη θέση μου και με κάλεσε να τον επισκεφτούμε σπίτι του.
Πήγαμε μαζί. Έμενε σε μια πολύ φημισμένη περιοχή, στο East Village, γνωστή ως St Mark’s όπου είναι και η ομώνυμη εκκλησία, η οποία χρησιμοποιείται για στούντιο, παραστάσεις, και άλλες πολιτιστικές εκδηλώσεις.
Ήταν ένας άνθρωπος, σε προχωρημένη ηλικία, ίσως λίγο πιο πάνω από το μέτριο ύψος, με άσπρα μαλλιά, φιλικός, που μου χάρισε ο ίδιος το βιβλίο του με αφιέρωση. Τροτσκιστής.
Συνήθως λίγοι είναι που δουλεύουν σε μόνιμη βάση, η Νταϊάνα έφυγε από τη δουλειά, μετά έφυγα εγώ για την Ελλάδα, 50 χρόνια τώρα το ίδιο δρομολόγιο, βρεθήκαμε πάλι μερικές φορές
αλλά τελικά έφυγε από τη Νέα Υόρκη.
Η ίδια μου ανήγγειλε και το θανατό του.
Θαύμασα πάρα πολύ τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες της Χαράς και έγραψα σχόλιο, αλλά δεν ξέρω αν το διάβασε.
Σας ευχαριστώ και τους δυο για τις υπέροχες στιγμές που μου χαρίσατε.
Ιωάννα Καρατζαφέρη
από τη Νέα Υορκη

via η ΤΡΥΠΑ | περιοδικό περι-οπής.

Δημοσιογραφική – Ποιοτική έρευνα για την κρίση: Τί να κάνουμε; | Crystalia Patouli ————–

Δημοσιογραφική – Ποιοτική έρευνα για την κρίση: Τί να κάνουμε; | Crystalia Patouli ————–.