Category Archives: Europe – North, Western and Central

How to take over your town: the inside story of a local revolution | Society | The Guardian

via How to take over your town: the inside story of a local revolution | Society | The Guardian

Advertisements

Όταν η Bayer αγόρασε «παρτίδες» γυναικών από το Άουσβιτς

Στη διάρκεια του ναζιστικού καθεστώτος, η Bayer, θυγατρική της χημικής κοινοπραξίας IG Farben (1), προχώρησε πράγματι σε ιατρικά πειράματα σε κρατούμενους, τους οποίους προμηθευόταν κυρίως από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Βρήκαμε στο τεύχος του Φεβρουάριου 1947 του Patriote Résistant (ο Αντιστασιακός Πατριώτης) αποσπάσματα από πέντε επιστολές που απέστειλε ο οίκος Bayer στον διοικητή του στρατοπέδου του Άουσβιτς. Είχαν δημοσιευθεί σε ένα άρθρο που μιλούσε για μερικά από τα αδικήματα της γερμανικής βιομηχανίας κάτω από το ναζισμό -ενώ γινόταν η δίκη της στο δικαστήριο της Νυρεμβέργης.

Τα γράμματα, που βρέθηκαν κατά την απελευθέρωση του Άουσβιτς από τον Κόκκινο Στρατό, φέρουν ημερομηνίες Απρίλιος – Μάιος 1943. Απαλλάσσονται από κάθε σχολιασμό.

Πρώτο γράμμα :
«Για να τεστάρουμε ένα υπνωτικό φάρμακο, θα ήταν δυνατόν να μας διαθέσετε μερικές γυναίκες; και κάτω από ποιες συνθήκες; όλες οι διατυπώσεις για τη μεταφορά αυτών των γυναικών θα γίνουν από εμάς».

Δεύτερη επιστολή :
«Σας ενημερώνουμε ότι παραλάβαμε την επιστολή σας. θεωρούμε υπερβολική την τιμή των 200 μάρκων, προσφέρουμε 170 μάρκα ανά υποκείμενο, θα χρειαστούμε 150 γυναίκες»

via Όταν η Bayer αγόρασε «παρτίδες» γυναικών από το Άουσβιτς

Opinion | Brexit, Borders, and the Bank of England (Wonkish) – The New York Times

But the BoE’s worst-case scenario shows a cost exceeding 10% of GDP, around three times what a CGE would tell you. Where’s that coming from?

You have 4 free articles remaining.
Subscribe to The Times

Part of the answer is that the BoE includes some nonstandard effects of trade: they assume that reduced trade (and foreign direct investment) will reduce productivity more than the direct impacts on resource allocation would predict. They cite some statistical evidence, but it’s important to realize that this is black-box, reduced-form stuff: there’s no explicit mechanism through which it’s supposed to happen.

However, these assumed nonstandard effects aren’t what’s driving the really bad scenarios; they only, as I understand it, contribute something like 1 percentage point of GDP to the predicted costs.

via Opinion | Brexit, Borders, and the Bank of England (Wonkish) – The New York Times

Mervyn King Says May’s Brexit Deal Is a Betrayal – Bloomberg

t saddens me to see the Bank of England unnecessarily drawn into this project. The Bank’s latest worst-case scenario shows the cost of leaving without a deal exceeding 10 percent of GDP. Two factors are responsible for the size of this effect: first, the assertion that productivity will fall because of lower trade; second, the assumption that disruption at borders — queues of lorries and interminable customs checks — will continue year after year. Neither is plausible. On this I concur with Paul Krugman. He’s no friend of Brexit and believes that Britain would be better off inside the EU — but on the claim of lower productivity, he describes the Bank’s estimates as “black box numbers” that are “dubious” and “questionable.” And on the claim of semi-permanent dislocation, he just says, “Really?” I agree: The British civil service may not be perfect, but it surely isn’t as bad as that.

via Mervyn King Says May’s Brexit Deal Is a Betrayal – Bloomberg

Brexit: An unorthodox view, Yanis Varoufakis, Srećko Horvat & Elif Shafak (full) – YouTube

Srećko Horvat, a Croat philosopher, Elif Shafak, renowned Turkish novelist, and Yanis Varoufakis, Greece’s former finance minister, bring to this conversation an intriguing perspective. As intellectuals who know Britain well, they understand first hand the perils of nationalism, disintegration, isolationism and marginalisation. They place post-Brexit Britain in a context informed by a view of Europe and Britain from the continent’s opposite ‘corner’, sharing insights from Greece’s tensions with Brussels and Berlin, Yugoslavia’s disintegration, and Turkey’s fraught relationship with a Europe that both courts and marginalises it. (A Guardian Live event with three of DiEM25’s Coordinating Collective)

via Brexit: An unorthodox view, Yanis Varoufakis, Srećko Horvat & Elif Shafak (full) – YouTube

Who is behind the push for a post-Brexit free trade deal with the US? | Felicity Lawrence | Opinion | The Guardian

All services and government procurement should be opened to international competition. While these thinktanks acknowledge that opening up the NHS might be too controversial, they think it a good idea. And protections designed to avoid workers being exploited or undercut by cheap migrant labour, which, for example, limit the number of hours people can be asked to work, or require parity of pay with local workers for those posted abroad, should be removed, says Plan A+. The same goes for environmental protections, food standards and the precautionary principle that the EU favours when assessing risk.

The US sees many of these rules as protectionist, Plan A+ explains. It says that in order to persuade the US to make concessions that would allow the UK’s services sector greater access to its markets, Britain will have to make concessions on standards the Americans find irksome, especially in food, agriculture and other goods. The things the US complains about and wants conceded include limits on pesticide residues and hormone-disrupting chemicals in food, nutritional labelling, the use of genetically modified organisms, the export of animal byproducts including some specified risk material for BSE, food additives such as flavourings that the EU has banned because of concerns over safety, hygiene rules including chlorine treatments on poultry and other meats, and animal-rearing standards such as the use of growth-promoting chemicals in pork and hormones in beef production.

via Who is behind the push for a post-Brexit free trade deal with the US? | Felicity Lawrence | Opinion | The Guardian

Percentages agreement

Churchill called it a “naughty document”.[5]

Regarding its import, Gabriel Kolko writes:

There is little significance to the memorable and dramatic passage in Churchill’s autobiography recalling how he and Stalin divided Eastern Europe … Stalin’s “tick,” translated into real words, indicated nothing whatsoever. The very next day Churchill sent Stalin a draft of the discussion, and the Russian carefully struck out phrases implying the creation of spheres of influence, a fact Churchill excluded from his memoirs. Eden assiduously avoided the term, and considered the understanding merely as a practical agreement on how problems would be worked out in each country, and the very next day he and Molotov modified the percentages in a manner which Eden assumed was general rather than precise.[8]

Geoffrey Roberts says similarly of the agreement: “It’s a good story but, like so many of Churchill’s tales, the lily was somewhat gilded.”[9]

Henry Butterfield Ryan states, however, that “Eden and Molotov haggled over these quantities as though they were bargaining over a rug in a bazaar, with Molotov trying, eventually successfully, to trim Britain’s figures.”[2]

Stalin did keep to his promise about Greece, but did not keep his promise for Romania, Bulgaria, and Hungary, which became one-party communist states with no British influence. Yugoslavia became a non-aligned communist state with very limited Soviet or British influence. Britain supported the Greek government forces in the civil war but the Soviet Union did not assist the communist guerrillas.[10]

A draft of the agreement, which was yet to be made in 1944, appeared under strange circumstances when it was supposedly intercepted in 1943 and fell into the hands of Spanish dictator Francisco Franco’s secret service. This was mentioned by General Jordana, in a famous speech he gave in April 1943 in Barcelona.[11]

via Percentages agreement

Το πόρισμα για τις Γερμανικές αποζημιώσεις: Πάνω από 300 δισ. οι αξιώσεις

το ποσό των 269 δισ. ευρώ ανέρχεται η συνολική απαίτηση της χώρας μας έναντι της Γερμανίας σύμφωνα με το πόρισμα της Κοινοβουλευτικής επιτροπής Διεκδίκησης των Γερμανικών Οφειλών, σύμφωνα με το News247, το οποίο το δημοσιεύει στο σύνολό του.

Συνολικά το ποσό φτάνει σε πάνω από 300 δις ευρώ μαζί με τους τόκους. Αφορά το κατοχικό δάνειο, οικονομικές αποζημιώσεις ιδιωτών, την εβραϊκή κοινότητα, τις πολιτιστικές καταστροφές και μια σειρά άλλων θεμάτων.

Η ψήφιση του πορίσματος θα αποτελέσει την απαρχή της επίσημης διεκδίκησης της Αθήνας προς το Βερολίνο. Να σημειωθεί ότι στο ποσό αυτό δεν περιλαμβάνονται οι απαιτήσεις για αποζημιώσεις από την απώλεια ανθρώπινων ζωών ή αναπηριών. Εν συνεχεία το πόρισμα θα συζητηθεί στο γερμανικό κοινοβούλιο και το Ευρωκοινοβούλιο, ενώ αναμένεται συνάντηση του κ. Βούτση με τον κ. Σόιμπλε.

via Το πόρισμα για τις Γερμανικές αποζημιώσεις: Πάνω από 300 δισ. οι αξιώσεις

Eddie Myers – SOE- controlled British Military Mission to occupied Greece. Wikipedia

From October 1942 to early 1944, brevetted first to Colonel and then to Brigadier, he headed the SOE- controlled British Military Mission to occupied Greece. In this capacity, he was directly involved in the coordination of the rival ELAS and EDES partisan groups for the destruction of the Gorgopotamos viaduct in November 1942 (Operation Harling), and for the British destruction of the Asopos railway bridge on 21 June 1943 as part of Operation Animals. Increasingly drawn into the brewing conflict between the Communist-dominated ELAS and the royalist EDES, as well as into British designs to restore the unpopular Greek monarchy postwar, Myers was criticised by the Foreign Office for what they believed to be favourable treatment towards ELAS and he was removed from his post. He was succeeded as head of the British mission by his deputy, Chris “Monty” Woodhouse.

via Eddie Myers – Wikipedia

Γιατί οι Ναζί παρέμειναν στην Κρήτη ακόμα 8 μήνες μετά την απελευθέρωση

Μάιος 1945. Μοιάζει απίστευτο αλλά 8 ολόκληρους μήνες μετά την αναχώρηση των γερμανικών στρατευμάτων από την ηπειρωτική Ελλάδα, 1 μήνα από την άνευ όρων παράδοση της Γερμανίας στους συμμάχους, οι Γερμανοί στην Κρήτη βομβαρδίζουν χωριά, εκδίδουν διαταγές και εκτελούν αιχμάλωτους.

9 Μαΐου 1945. Οι Γερμανοί υπογράφουν συμφωνία παράδοσης της Κρήτης, όχι με την ελληνική Κυβέρνηση, αλλά με τους Άγγλους. Στη συμφωνία που είχε συνταχθεί στα αγγλικά προβλέπεται ότι, μέχρι να παραλάβουν το νησί οι βρετανικές δυνάμεις, οι Γερμανοί θα διατηρούν τον οπλισμό τους και θα εκτελούν τις διαταγές τους.

Έτσι οι Γερμανοί έμειναν στην Κρήτη, κατά παγκόσμια πρωτοτυπία, “ένοπλοι αιχμάλωτοι”.

Πώς όμως εξηγούνται όλα αυτά ;

Οι Άγγλοι ήρθαν σε συμφωνία και χρησιμοποίησαν τα γερμανικά στρατεύματα που είχαν εγκλωβιστεί στην Κρήτη περιμένοντας την κατάληξη της εμφύλιας σύρραξης στην ηπειρωτική Ελλάδα. Αν επικρατούσε το ΕΑΜ, οι Βρετανοί δεν θα επέτρεπαν την ενσωμάτωση της Κρήτης σε μια κομμουνιστική Ελλάδα.

Πολλές μαρτυρίες επιβεβαιώνουν ότι οι Άγγλοι προωθούσαν σχέδια πολιτικής αυτονομίας του νησιού που ευτυχώς δεν χρειάστηκε να πραγματοποιηθούν.

«Όσο πλησίαζε το τέλος της γερμανικής κατοχής στην Κρήτη, ιδιαίτερα στον νομό Ρεθύμνου άρχισε μια αγγλοκίνητη κίνηση γι’ «αυτονομία» της Κρήτης με επικεφαλής κάποιο Παπαδογιάννη «. ( Δ. Βλαντάς )
Ο Εμμανουήλ Μπαντουβάς αναφέρει ότι του προτάθηκε από τον πράκτορα της SOE Γουντχάουζ να ηγηθεί αυτονομιστικής κίνησης με την οικονομική στήριξη της Αγγλίας. Σε αντάλλαγμα ο Μπαντουβάς θα χριζόταν πρώτος πρόεδρος της αυτόνομης Κρήτης.

via Γιατί οι Ναζί παρέμειναν στην Κρήτη ακόμα 8 μήνες μετά την απελευθέρωση

Στο 18,9% η παιδική φτώχεια στην Ελλάδα – ThePressProject

Η έκθεση του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ), με τίτλο «Φτωχά παιδιά σε πλούσιες οικονομίες», παρουσιάζει αύξηση της παιδικής φτώχειας από το 2007 ως το 2014 στα 2/3 των χωρών – μελών του ΟΟΣΑ. Η παιδική φτώχεια στην Ελλάδα βρίσκεται στο 18,9%, με το ποσοστό στον συνολικό πληθυσμό βρίσκεται στο 13,7%. Το 80% των φτωχών παιδιών στην Ελλάδα είχαν εργαζόμενο πατέρα το 2007, ενώ το 2014 το ποσοστό αυτό είχε υποχωρήσει στο 66% το 2014.

via Στο 18,9% η παιδική φτώχεια στην Ελλάδα – ThePressProject

«Το 85% των υποθέσεων δωσιλογισμού αρχειοθετήθηκαν» – ThePressProject

Όπως εξηγεί μιλώντας στην Deutsche Welle ο διαπρεπής ιστορικός που δημοσίευσε το 2014 ένα βιβλίο με τον τίτλο «Δίκες των δοσιλόγων 1944 – 1949. Δικαιοσύνη, συνέχεια του κράτους και εθνική μνήμη», ο όρος «δωσίλογος» προϋπήρχε της Κατοχής, και σήμαινε αυτός που οφείλει να λογοδοτήσει για τις πράξεις του. Κατά την περίοδο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, οι Έλληνες που συνεργάστηκαν με τις ιταλικές και γερμανικές δυνάμεις κατοχής, με τις μορφές συνεργασίας να διακρίνονται σε πολιτικό, οικονομικό και στρατιωτικό επίπεδο. Ο δωσιλογισμός ήταν «πρακτικά κάθε μορφή συνδιαλλαγής κατά την οποία οι εμπλεκόμενοι αποκόμιζαν όφελος οι ίδιοι με τον α ή β τρόπο και ζημίωναν την Ελλάδα ή τον εθνικό αγώνα με βάση τους τότε νόμους».

Ο Δημήτρης Κουσουρής σημειώνει πως το φαινόμενο του δωσιλογισμού «ήταν μεν μειοψηφικό, είχε ωστόσο μαζικά χαρακτηριστικά…Οι μηχανισμοί του παλαιού καθεστώτος, του προκατοχικού κράτους συγκροτήθηκαν ούτως ώστε να αποφύγουν την ολοκλήρωση μιας διαδικασίας κοινωνικής επανάστασης και την κατάληψη της εξουσίας από τους κομμουνιστές, όταν θα έφευγαν οι δυνάμεις κατοχής».

Στο πλαίσιο αυτό, ο ιστορικός αμφισβητεί την παγιωμένη αντίληψη που λέει πως «οι δωσίλογοι ήταν λίγοι και ασήμαντοι ενώ η μεγάλη πλειονότητα του πληθυσμού ήταν αντιστασιακοί ή τέλος πάντων διαπνεόμενοι από αντιφασιστικές πεποιθήσεις». Κατά τον Δ. Κουσουρή, η αντίληψη αυτή αποκρύπτει πως ένα «ένα κομμάτι της πολιτικής, οικονομικής και πνευματικής ελίτ συνεργάστηκε με τους Γερμανούς, ενίοτε δε με πολιτική και ιδεολογική ταύτιση. Όχι πάντα αλλά συχνά».

via «Το 85% των υποθέσεων δωσιλογισμού αρχειοθετήθηκαν» – ThePressProject

Monika Ertl… η ξεχασμένη επαναστάτρια!

Κι ο “Inti” είχε την ίδια “τύχη” με τον Che. Δολοφονείται κι αυτός από τον βασανιστή Quintanilla Pereira, που φωτογραφίζεται άνετος με το τσιγάρο του δίπλα στο πτώμα του “Inti”.
Τότε η Monika πήρε όρκο με τον εαυτό της να εκδικηθεί τον Che και τον Inti.
Το 1971 περνάει τον Ατλαντικό κι επιστρέφει στη Γερμανία. Εκεί, στο Αμβούργο, έστειλε η χούντα τον βασανιστή και δολοφόνο του Che και του Inti, τον συνταγματάρχη Roberto Quintanilla Pereira για να τον προστατεύσει από την οργή του Φιδέλ που είχε πει: “Τους δολοφόνους του Τσε, τους θέλουν όλοι νεκρούς”.
Κι ενώ έπαιρναν μέτρα προστασίας των δολοφόνων βασανιστών φοβούμενοι τα κομάντο της Κουβανέζικης υπηρεσίας ασφαλείας, η Monika πήρε την εκδίκηση.
Από τον Απρίλη του 1971, μετά την εκτέλεση του δολοφόνου ξεκίνησε ένα ανθρωποκυνηγητό σε όλες τις χώρες του κόσμου για τη σύλληψη της Monika. Κι όμως χωρίς αποτέλεσμα. Ο Régis Debray, ο Γάλλος φίλος του Che και του Μιτεράν, ο Ιταλός Giangiacomo Feltrinelli, τα διεθνή δίκτυα αλληλεγγύης των εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων δεν επέτρεψαν να εντοπιστεί η “άγγελος της εκδίκησης”.

via Monika Ertl… η ξεχασμένη επαναστάτρια! – PRESS-GR Η δύναμη στην ενημέρωση

Wolfgang Streeck, Ben Jackson | Interview: capitalism, neo-liberalism and democracy

Remember that ‘learning from Germany’ has been a topic of British political-economic discourse since the nineteenth century – think, for example, of vocational training or industrial trade unionism. But Britain had been on a different path for a long time, and beginning in the 1980s was much more than Germany receptive to the lures of ‘financialisation’. I seem to remember that it was Robert Putnam who, when asked how one could build the same kind of manufacturing communities that had in their time made Northern Italy so competitive, suggested that one should try to ‘get a different history’. I do not want to be overly fatalistic. But I am convinced that competitive advantage in global capitalism, and in particular the capacity of a national economy to carve out for itself a niche of more or less durable prosperity in the world economy, are of very long making.

via Renewal | Wolfgang Streeck, Ben Jackson | Interview: capitalism, neo-liberalism and democracy

Against Supranationalism: A Defence of National Sovereignty and Brexit

As the academic and author John Laughland recounts in his enlightening 1997 book, The Tainted Source: The Undemocratic Origins of the European Idea, the standard view of the Nazis as hysterical nationalists that exalted the nation-state is grossly mistaken. ‘[F]ar from exalting the nation-state, fascists generally hated it’, Laughland writes. ‘[T]he rejection of the sovereign nation-state as a viable political and economic entity on its own was explicit in Nazi and fascist thought’.[5] Even more interesting (and unsettling) is the fact that they rejected national sovereignty for the very same reasons that contemporary thinkers and commentators reject national sovereignty – for being ‘out of date’. Much like contemporary supranationalists, fascists were obsessed with modern technology and economic interdependence:

One of the main reasons why fascists were convinced that the nation-state was at an end was because of technological development. They felt that notions of national sovereignty were simply anachronistic in a modern world with an interdependent economy, international transport, and electronic telecommunications.[6]

Camillo Pellizzi, a leading fascist intellectual of the time, for instance, argued: ‘No single European nation can hope even now, still less in the future, to compete in military, economic or cultural matters with the great forces that are coming to birth or are already in being outside Europe’.[7] For this reason, the Nazis believed that ‘the development towards larger units’ was economically inevitable.[8] To that end, they proposed the creation of a new European economic order to do away with ‘the economic Balkanisation of Europe’.[9] Here the similarities between Nazi thought and the pro-Europeanism of our own day are the most striking. In 1940, Hermann Göring, president of the Reichstag, laid out a detailed plan for ‘the large-scale economic unification of Europe’.[10] This included the creation of a customs union, a single European market, a European clearing system and the establishment of fixed exchange rates between countries, ‘looking towards a European currency union’.[11] But Nazi plans for European integration were as political as they were economic. As Heinrich Hunke, president of the Berlin Union of Businessmen and Industrialists, said: ‘The necessity of a political order for the economic co-operation of peoples is recognised’.[12] The ultimate aim, according to Hunke, was the establishment of ‘political union in Europe’.[13]

via Against Supranationalism: A Defence of National Sovereignty and Brexit

Το φιάσκο του Τσόρτσιλ στα Δωδεκάνησα και ο λιμός στην Ινδία – του Μιχάλη Γιαννεσκή

Το 1915, κατά τη διάρκεια του 1ου Παγκοσμίου Πολέμου, ο Τσόρτσιλ ήταν ο ιθύνων νους της απόβασης συμμαχικών δυνάμεων στα Δαρδανέλια. Η απόβαση απέτυχε παταγωδώς: 45.000 στρατιώτες των Συμμάχων σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια των μαχών στα Δαρδανέλια. Οι μάχες αποτέλεσαν τη μοναδική νίκη της Τουρκίας στον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο, προσωπικό θρίαμβο για έναν από τους διοικητές των τουρκικών δυνάμεων, τον Κεμάλ Ατατούρκ, και εξευτελισμό του Τσόρτσιλ, ο οποίος παραιτήθηκε από το αξίωμα του Υπουργού Πολεμικού Ναυτικού.

Τρία χρόνια αργότερα, ο Τσόρτσιλ, αρχικά ως Υπουργός Πολεμοφοδίων και μετέπειτα ως Υπουργός Άμυνας της Βρετανίας, ήταν ένας από τους πρωτεργάτες της «πιο κακοσχεδιασμένης και ανεπαρκώς προγραμματισμένης στρατιωτικής επιχείρησης του 20ου αιώνα», της επέμβασης βρετανικών δυνάμεων στην βόρεια Ρωσία κατά των Μπολσεβίκων. Η επέμβαση στέφτηκε με πλήρη αποτυχία.

Περίπου 25 χρόνια αργότερα, ο Τσόρτσιλ ήταν πρωθυπουργός και Υπουργός Άμυνας της Βρετανίας και σχεδίασε μόνος του μια στρατιωτική επέμβαση στο Αιγαίο. Όπως αναφέρει στο ημερολόγιό του ο Άλαν Μπρουκ, ο τότε αρχηγός των βρετανικών δυνάμεων και στρατιωτικός σύμβουλος του Βρετανού πρωθυπουργού, ο Τσόρτσιλ «είχε καταληφθεί από μια φρενίτιδα ενθουσιασμού για την επίθεση [στο Αιγαίο]». Προς υποστήριξη του σχεδίου του, ο Τσόρτσιλ είχε κάνει μακροχρόνιες – αλλά αποτυχημένες – προσπάθειες να πείσει την Τουρκία να συμμετάσχει στον πόλεμο με την μεριά των Συμμάχων.

via Το φιάσκο του Τσόρτσιλ στα Δωδεκάνησα και ο λιμός στην Ινδία – του Μιχάλη Γιαννεσκή

The Real Cause of the Italian Bank Bailouts and Euro Banking Troubles

The clear winner of the banking union has been the German banking system: All German banks, but especially the small and medium ones, who benefitted from the establishment of a 30 billion euro balance sheet floor for banks to be subjected to ECB supervision. To obtain such condition as part of the first pillar, German minister of Finance Wolfgang Schäuble threatened to veto the banking union project as a whole, and it is no mystery that he was thinking precisely about banks such as the relative small Sparkassen (savings banks).

Of the 417 Sparkassen, only one is under the supervision of the ECB today; we are talking about banks that count for the 22.3% of the loans in that country for a total of 1000 billion euro.

But this is not the only way these public banks, traditionally tied to the German ruling party CDU, were protected. At least two other ways deserve mention.

The first is how the so-called Institutional Protection Schemes (IPS) were kept outside the European regulation. IPS are systems of mutual protection and guarantees of the associate banks, regulated via a contract. They exist in Germany (Sparkassen and Volksbanken), Austria (Raiffeisen banks) and Spain (saving banks). IPS aren‘t banking groups, nor banks networks. Hence, they are not directly under the European discipline—the European Directive on capital requirements [CRD IV] does not even mention them—nor the Basel Accords. This is how Thomas Stern, expert for banking regulation at the Austrian Financial Markets Authorities, characterized the situation: “The decision of the European legislator to not extend the regulation about capital and liquidity to the IPS is remarkable and hard to understand from a prudential point of view.” Stern wrote these lines in 2014, but the situation is hardly improved since then.

via The Real Cause of the Italian Bank Bailouts and Euro Banking Troubles

Σπαν: «Δεν θέλω να ανοίξουν σαμπάνιες στον Αλ.Τσίπρα»

Παραμένουν οι «βασικές αρχές» της πολιτικής Σόιμπλε

Σε αυτές τις ανησυχίες που εκφράζονται από πολλούς στο CDU αναφέρεται στην κυριακάτικη Welt ο υπουργός Καγκελαρίας και έμπιστος της Άγγελα Μέρκελ Πέτερ Αλτμάιερ. Ενώ αναγνωρίζει πως τα χριστιανικά κόμματα αντιλαμβάνονταν το υπουργείο Οικονομικών ως «κομμάτι της δικής τους ταυτότητα», διαβεβαιώνει παράλληλα πως στη συμφωνία για το σχηματισμό κυβέρνησης συνασπισμού με τους σοσιαλδημοκράτες «προστέθηκαν όλες οι αναγκαίες ασφαλιστικές δικλείδες για να συνεχιστεί η πολιτική του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε. Για το κάθε ευρώ που θα ξοδεύεται, την κάθε απόφαση που θα λαμβάνεται στις Βρυξέλλες θα πρέπει να αποφασίζει το σύνολο της κυβέρνησης», επισημαίνει. Και «γι αυτόν τον λόγο» καταλήγει ο κ. Άλτμάιερ «το CDU εγγυάται, πως οι βασικές αρχές μας θα τηρούνται και μελλοντικά».

via Σπαν: «Δεν θέλω να ανοίξουν σαμπάνιες στον Αλ.Τσίπρα»

The Crisis Of (Nordic) Social Democracy

It is therefore not only the crisis of social democracy we are experiencing but that of the compromise-based post-war political model in Europe. In the first phase of this political crisis, new far right parties emerged – viz. Front National in France, the so-called freedom parties in Austria and the Netherlands, and the Progress Party in Norway. The lack of any alternative policy from social democratic and left-wing parties means they must take their share of responsibility for this development. They had no policy to take on the neoliberalist attacks on the social gains that had been won through the welfare state. In recent years, however, we have seen that new political alternatives have started to grow also on the left (Syriza in Greece, Podemos in Spain, Momentum in the UK, and the newly established Power to the People in Italy). These are young and incomplete initiatives, which can fail (like Syriza) or succeed, but in any case will further develop through struggles and experiences, victories and defeats.

via The Crisis Of (Nordic) Social Democracy

Iceland Alone and Latvia Captured

Valdis Dombrovskis (then prime minister of Latvia) co-authored a 2011 book entitled ‘How Latvia Came Through the Financial Crisis’. As the book documents, the rescue package for Latvia was not put together in Latvia’s capital Riga or in a neutral third country. Rather “Swedish Minister of Finance Anders Borg called the closest friends of Latvia to an emergency meeting at Arlanda airport.” They did not even bother to go to downtown Stockholm.

In his book Dombrovskis describes this meeting as “a kind of auction.” This was a rescue package for foreign banks more than the Latvian public. General Government Debt as percentage of GDP was very small in the Baltics when the crisis hit but during the bank rescue they increased in all the Baltic States; according to the IMF, in Latvia from 7 percent in 2007 to 40 percent in 2010.

via Iceland Alone and Latvia Captured