Category Archives: Διακυβέρνηση (ΕΕ & παγκόσμια)

Έρευνα του ΟΗΕ: Η λιτότητα παραβιάζει βασικά ανθρώπινα δικαιώματα και οργανισμοί όπως το ΔΝΤ θα πρέπει να είναι υπόλογοι – The Press Project – Ειδήσεις, Αναλύσεις, Ραδιόφωνο, Τηλεόραση

Τα μέτρα λιτότητας που επιβάλλονται από διεθνείς οικονομικούς οργανισμούς όπως το Διεθνές Νομισματικό προκαλούν συχνές παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αναφέρει έρευνα του ΟΗΕ από τον ανεξάρτητο ερευνητή του Οργανισμού σε θέματα εξωτερικού χρέους και ανθρωπίνων δικαιωμάτων. «Δεν υπάρχει απόδειξη ότι η δημοσιονομική προσαρμογή βοηθάει την ανάκαμψη, αντιθέτως υπάρχουν πολύ πιο ξεκάθαρες αποδείξεις για τον αρνητικό αντίκτυπο των προγραμμάτων στην ανάπτυξη, τις θέσεις εργασίας, τη βιωσιμότητα του χρέους και την ισότητα» τονίζεται επίσης, στην έκθεση που θα παρουσιαστεί τον Οκτώβριο στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ στη Γενεύη.

via Έρευνα του ΟΗΕ: Η λιτότητα παραβιάζει βασικά ανθρώπινα δικαιώματα και οργανισμοί όπως το ΔΝΤ θα πρέπει να είναι υπόλογοι – The Press Project – Ειδήσεις, Αναλύσεις, Ραδιόφωνο, Τηλεόραση

Advertisements

Ο Γιάνης Βαρουφάκης στο Newsit.gr – YouTube

Δυνατη συνεντευξη του ΓΒ με λεπτομέρειες για Ευρωπαικη Κεντρικη Τραπεζα, Ντραγκι, Σόιμπλε, Μέρκελ και διαπραγμάτευση. Ελλάδα – μοντέλο Λετονίας.

via Ο Γιάνης Βαρουφάκης στο Newsit.gr – YouTube

Γιάνης Βαρουφάκης: «Ό,τι κάνουμε μέχρι το 2025, μετά χαθήκαμε» | ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ

Λέω «ωραία, εντάξει. Κάτσε γράψε μου κάποιες βασικές θέσεις που εσύ νομίζεις ότι είναι δικές μας αδιαπραγμάτευτες, άλλες διαπραγματεύσιμες, να κάτσω να το δουλέψω εγώ, μετά». Μου γράφει ένα κείμενο, μου το στέλνει. Έκανα «έτσι» που το είδα, ήταν σαν να το έχει γράψει τροϊκανός, αλλά λέω εντάξει, το παιδί έτσι σκέφτεται, τι να κάνουμε. Και το δουλεύω δύο μερόνυχτα και είναι αυτό που έστειλε τελικά στην τρόικα. Κι έρχεται ο Κώστας Εφήμερος, ο μακαρίτης από το thepressproject, και κάνει κάτι πολύ απλό: ψάχνει να βρει στο ορίτζιναλ κείμενο pdf ποιος το είχε δημιουργήσει.

Δεν είχα σκεφτεί να το κάνω. Και ήταν ο Ντέκλαν Κόστελο, ο αρχιμαφιόζος της τρόικας. Και λέω τότε στον Χουλιαράκη, «ρε συ, μου έδωσες κείμενο που σου έδωσε ο Κόστελο;». Κι όταν εγώ πήγα στον Κόστελο και του λέω «τι ήταν αυτά που μου λες ότι έχουμε διορία μέχρι τη Δευτέρα και σήμερα είναι Παρασκευή; Εγώ δεν το ήξερα, δεν μου το είχες πει ποτέ, θα σε καταγγείλω». Μου στέλνει τότε το e-mail που είχε στείλει στον Δραγασάκη και στον Χουλιαράκη για να μου το μεταφέρουν. Κι αυτοί δεν μου το είχαν μεταφέρει ποτέ.

via Γιάνης Βαρουφάκης: «Ό,τι κάνουμε μέχρι το 2025, μετά χαθήκαμε» | ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ

Το μυστικό Σχέδιο Β΄για το Grexit

Τρίτο βήμα θα ήταν ότι η ΕΚΤ θα απαγόρευε σε προμηθευτές να στέλνουν στην Ελλάδα τα απαραίτητα υλικά για την παραγωγή ευρώ. Τέταρτο βήμα θα ήταν αυτή η ειδική ομάδα να εντοπίσει και να διασφαλίσει ότι τα υλικά που χρησιμοποιούνται για την παραγωγή χαρτονομισμάτων (χαρτί, μελάνι, πλάκες και φιλμ) «θα καταστρέφονταν αμέσως», ενώ τα εναπομείναντα ευρώ θα επέστρεφαν στις υπόλοιπες χώρες της Ευρωζώνης. «Δεν μπορεί να αποκλειστεί το ενδεχόμενο ότι η Τράπεζα της Ελλάδος θα μπορούσε να αρνηθεί την πρόσβαση [της ομάδας της ΕΚΤ] ή στη χειρότερη περίπτωση να χρησιμοποιήσει τα περισσευούμενα ευρώ για πληρωμές.

via Kathimerini.gr | Το μυστικό Σχέδιο Β΄για το Grexit

Who is behind the push for a post-Brexit free trade deal with the US? | Felicity Lawrence | Opinion | The Guardian

All services and government procurement should be opened to international competition. While these thinktanks acknowledge that opening up the NHS might be too controversial, they think it a good idea. And protections designed to avoid workers being exploited or undercut by cheap migrant labour, which, for example, limit the number of hours people can be asked to work, or require parity of pay with local workers for those posted abroad, should be removed, says Plan A+. The same goes for environmental protections, food standards and the precautionary principle that the EU favours when assessing risk.

The US sees many of these rules as protectionist, Plan A+ explains. It says that in order to persuade the US to make concessions that would allow the UK’s services sector greater access to its markets, Britain will have to make concessions on standards the Americans find irksome, especially in food, agriculture and other goods. The things the US complains about and wants conceded include limits on pesticide residues and hormone-disrupting chemicals in food, nutritional labelling, the use of genetically modified organisms, the export of animal byproducts including some specified risk material for BSE, food additives such as flavourings that the EU has banned because of concerns over safety, hygiene rules including chlorine treatments on poultry and other meats, and animal-rearing standards such as the use of growth-promoting chemicals in pork and hormones in beef production.

via Who is behind the push for a post-Brexit free trade deal with the US? | Felicity Lawrence | Opinion | The Guardian

Σκάνδαλο φοροδιαφυγής «cum-ex»: H κομπίνα με τις επιστροφές φόρων

Σύμφωνα με τα νέα στοιχεία της έρευνας, τουλάχιστον ακόμη δέκα χώρες εκτός από τη Γερμανία (Γαλλία, Βέλγιο, Ισπανία, Ελβετία, Δανία, Αυστρία, Φιλανδία, Νορβηγία, Ιταλία, Ολλανδία) επηρεάζονται από τις ίδιες πρακτικές φορολογικής απάτης, ενώ η ζημιά στα κρατικά ταμεία υπολογίζεται στα 55,2 δισεκατομμύρια ευρώ.

Η τράπεζα Santander είναι ο μεγαλύτερος πιστωτής που εμπλέκεται στο σκάνδαλο και όπως προκύπτει από εμπιστευτικά έγγραφα που έχουν στη διάθεσή τους τα εν λόγω ΜΜΕ, οι εισαγγελείς της Κολονίας ερευνούν από τον περασμένο Ιούνιο τον ρόλο της τράπεζας και έχουν διαπιστώσει ήδη ότι εμπλέκεται στην υπόθεση. Σύμφωνα με επιστολή της Εισαγγελίας στους δικηγόρους της Santander, υπάρχουν υποψίες ότι η τράπεζα «σχεδίασε και εκτέλεσε συναλλαγές, οι οποίες διευκόλυναν σοβαρή φοροδιαφυγή» από το 2007 έως και το 2011.

via Σκάνδαλο φοροδιαφυγής «cum-ex»: H κομπίνα με τις επιστροφές φόρων

Dependency Theory – YouTube

A description of global associated with neo-Marxist theory, particularly in Central and South America. The theory describes how economic elites across states collude to promote their own economic and political interests.

via Dependency Theory – YouTube

Wolfgang Streeck, Ben Jackson | Interview: capitalism, neo-liberalism and democracy

Remember that ‘learning from Germany’ has been a topic of British political-economic discourse since the nineteenth century – think, for example, of vocational training or industrial trade unionism. But Britain had been on a different path for a long time, and beginning in the 1980s was much more than Germany receptive to the lures of ‘financialisation’. I seem to remember that it was Robert Putnam who, when asked how one could build the same kind of manufacturing communities that had in their time made Northern Italy so competitive, suggested that one should try to ‘get a different history’. I do not want to be overly fatalistic. But I am convinced that competitive advantage in global capitalism, and in particular the capacity of a national economy to carve out for itself a niche of more or less durable prosperity in the world economy, are of very long making.

via Renewal | Wolfgang Streeck, Ben Jackson | Interview: capitalism, neo-liberalism and democracy

Against Supranationalism: A Defence of National Sovereignty and Brexit

As the academic and author John Laughland recounts in his enlightening 1997 book, The Tainted Source: The Undemocratic Origins of the European Idea, the standard view of the Nazis as hysterical nationalists that exalted the nation-state is grossly mistaken. ‘[F]ar from exalting the nation-state, fascists generally hated it’, Laughland writes. ‘[T]he rejection of the sovereign nation-state as a viable political and economic entity on its own was explicit in Nazi and fascist thought’.[5] Even more interesting (and unsettling) is the fact that they rejected national sovereignty for the very same reasons that contemporary thinkers and commentators reject national sovereignty – for being ‘out of date’. Much like contemporary supranationalists, fascists were obsessed with modern technology and economic interdependence:

One of the main reasons why fascists were convinced that the nation-state was at an end was because of technological development. They felt that notions of national sovereignty were simply anachronistic in a modern world with an interdependent economy, international transport, and electronic telecommunications.[6]

Camillo Pellizzi, a leading fascist intellectual of the time, for instance, argued: ‘No single European nation can hope even now, still less in the future, to compete in military, economic or cultural matters with the great forces that are coming to birth or are already in being outside Europe’.[7] For this reason, the Nazis believed that ‘the development towards larger units’ was economically inevitable.[8] To that end, they proposed the creation of a new European economic order to do away with ‘the economic Balkanisation of Europe’.[9] Here the similarities between Nazi thought and the pro-Europeanism of our own day are the most striking. In 1940, Hermann Göring, president of the Reichstag, laid out a detailed plan for ‘the large-scale economic unification of Europe’.[10] This included the creation of a customs union, a single European market, a European clearing system and the establishment of fixed exchange rates between countries, ‘looking towards a European currency union’.[11] But Nazi plans for European integration were as political as they were economic. As Heinrich Hunke, president of the Berlin Union of Businessmen and Industrialists, said: ‘The necessity of a political order for the economic co-operation of peoples is recognised’.[12] The ultimate aim, according to Hunke, was the establishment of ‘political union in Europe’.[13]

via Against Supranationalism: A Defence of National Sovereignty and Brexit

Μια σχεδόν άγνωστη συνθήκη καθιστά την ενεργειακή πολιτική όμηρο των πολυεθνικών – του Μιχάλη Γιαννεσκή

Η ενεργειακή πολιτική πολλών κρατών τελεί υπό την ομηρία των πολυεθνικών εδώ και 20 χρόνια. Διότι στην ουσία αυτό εξασφαλίζει η Συνθήκη του «Ενεργειακού Χάρτη», η οποία έχει διαφύγει της προσοχής του κοινού. Όταν απειλούνται οι επενδύσεις ή τα κέρδη των πολυεθνικών που δραστηριοποιούνται στον τομέα της ενέργειας σε μια χώρα που δεσμεύεται από τη Συνθήκη, η κυβέρνησή της αναγκάζεται να αποζημιώσει τις εταιρείες ή να τροποποιήσει την πολιτική της. Μέχρι σήμερα, διάφορες εταιρείες έχουν εισπράξει συνολικά ως αποζημιώσεις 51 δισεκατομμύρια δολάρια από κρατικά κονδύλια.

via Μια σχεδόν άγνωστη συνθήκη καθιστά την ενεργειακή πολιτική όμηρο των πολυεθνικών – του Μιχάλη Γιαννεσκή

The European Stability Mechanism (ESM): no democracy at the bailout fund | Corporate Europe Observatory

Yet up until now it seems that the ESM has followed its Managing Director Klaus Regling’s personal stance on transparency, expressed at a conference on the IMF over a decade ago: “there is a trade-off between transparency and efficiency[…] In an emergency, the fund has to be able to act quickly even if that reduced the understanding of outsiders.” The ESM seems to suffer from a permanent state of emergency, as the complete lack of transparency is ongoing.

via The European Stability Mechanism (ESM): no democracy at the bailout fund | Corporate Europe Observatory

ΣΠΥΡΟΣ ΛΑΒΔΙΩΤΗΣ | Essays on the Economy

2018

June 24 Μέρος 8ο: Το SWAP 2001 της Goldman Sachs

June 15 Επεξηγηματική Ανασκόπηση: Το Έτος της Στατιστικής Αλχημείας 2009

June 1 Μέρος 7ο: Το Έτος της Στατιστικής Αλχημείας 2009

May 31 Μέρος 6ο: Το Πρόβλημα του Ελληνικού Δημοσίου Χρέους

May 27 Μέρος 5ο: Το Πρόβλημα του Ελληνικού Δημοσίου Χρέους

May 24 Μέρος 4ο: Το Πρόβλημα του Ελληνικού Δημοσίου Χρέους

May 6 Μέρος 3ο: Το Πρόβλημα του Ελληνικού Δημοσίου Χρέους

May 1 Μέρος 2ο: Το Πρόβλημα του Ελληνικού Δημοσίου Χρέους

Apr 24 Το Πρόβλημα του Ελληνικού Δημοσίου Χρέους

Apr 16 Είναι ρεαλιστική η «καθαρή έξοδος» από τα Μνημόνια;

Mar 10 Υπάρχει Έξοδος από την Κρίση;

Feb 13 Χρήσιμες Επισημάνσεις επί των Τραπεζών και Δημοσίου Χρέους

Feb 8 Μάαστριχτ και τα Παρεπόμενα

via Spiros | Essays on the Economy

Meet the Economist Behind the One Percent’s Stealth Takeover of America

To put the success into perspective, MacLean points to the fact that Henry Manne, whom Buchanan was instrumental in hiring, created legal programs for law professors and federal judges which could boast that by 1990 two of every five sitting federal judges had participated. “40 percent of the U.S. federal judiciary,” writes MacLean, “had been treated to a Koch-backed curriculum.”

MacLean illustrates that in South America, Buchanan was able to first truly set his ideas in motion by helping a bare-knuckles dictatorship ensure the permanence of much of the radical transformation it inflicted on a country that had been a beacon of social progress. The historian emphasizes that Buchanan’s role in the disastrous Pinochet government of Chile has been underestimated partly because unlike Milton Friedman, who advertised his activities, Buchanan had the shrewdness to keep his involvement quiet. With his guidance, the military junta deployed public choice economics in the creation of a new constitution, which required balanced budgets and thereby prevented the government from spending to meet public needs.

via Meet the Economist Behind the One Percent’s Stealth Takeover of America

The Real Cause of the Italian Bank Bailouts and Euro Banking Troubles

The clear winner of the banking union has been the German banking system: All German banks, but especially the small and medium ones, who benefitted from the establishment of a 30 billion euro balance sheet floor for banks to be subjected to ECB supervision. To obtain such condition as part of the first pillar, German minister of Finance Wolfgang Schäuble threatened to veto the banking union project as a whole, and it is no mystery that he was thinking precisely about banks such as the relative small Sparkassen (savings banks).

Of the 417 Sparkassen, only one is under the supervision of the ECB today; we are talking about banks that count for the 22.3% of the loans in that country for a total of 1000 billion euro.

But this is not the only way these public banks, traditionally tied to the German ruling party CDU, were protected. At least two other ways deserve mention.

The first is how the so-called Institutional Protection Schemes (IPS) were kept outside the European regulation. IPS are systems of mutual protection and guarantees of the associate banks, regulated via a contract. They exist in Germany (Sparkassen and Volksbanken), Austria (Raiffeisen banks) and Spain (saving banks). IPS aren‘t banking groups, nor banks networks. Hence, they are not directly under the European discipline—the European Directive on capital requirements [CRD IV] does not even mention them—nor the Basel Accords. This is how Thomas Stern, expert for banking regulation at the Austrian Financial Markets Authorities, characterized the situation: “The decision of the European legislator to not extend the regulation about capital and liquidity to the IPS is remarkable and hard to understand from a prudential point of view.” Stern wrote these lines in 2014, but the situation is hardly improved since then.

via The Real Cause of the Italian Bank Bailouts and Euro Banking Troubles

DERIVATIVES — Suhail Malik and Ulf Martin (September 2016) – Pseudorational Control and the Magma of Reality – The Ontology of Finance: Price, Power, and the Arkhéderivative – YouTube

Martin, Ulf. 2016. Pseudorational Control and the Magma of Reality. Unpublished paper presented at the Department of Political Science, York University, September 27: 1-37.

 

The Ontology of Finance: Price, Power, and the Arkhéderivative

 

via DERIVATIVES — Suhail Malik and Ulf Martin (September 2016) – YouTube

Μια αποκαλυπτική συνέντευξη της Μαρίας Εφίμοβα που λογοκρίθηκε

Όλο εκείνο το διάστημα, η Identity Malta δεν είχε εκδώσει την κάρτα παραμονής μου και η τράπεζα εξακολουθούσε να τo χρησιμοποιεί αυτό.

Στα τέλη του Φεβρουαρίου του 2016, όταν ήμουν ήδη εκεί για 6 βδομάδες, η Pilatus Bank έλαβε επίσημη ειδοποίηση από τη Μονάδα Οικονομικών Αναλύσεων (Financial Intelligence Analysis Unit), που έλεγε ότι οι ερευνητές της θα επισκέπτονταν την τράπεζα για ελεγκτικούς σκοπούς. Μετά από μια-δυο μέρες αφού είχε έρθει αυτό το γράμμα, η υπεύθυνη της τράπεζας για τις προετοιμασίες γνωριμίας με τους πελάτες, τη συνέπεια και τις συναλλαγές, ξαφνικά παραιτήθηκε και έφυγε, χωρίς καν να ενημερώσει. Θεώρησα πως αυτό ήταν ένα κακό σημάδι.

Ο κ. Ghanbari μου ζήτησε να αναλάβω το πόστο της μέχρι η τράπεζα να βρει αντικαταστάτη. Του είπα πως αυτό ήταν αδύνατο, καθώς το συμβόλαιό μου ήταν αυτό ενός εκτελεστικού βοηθού και ένας εκτελεστικός βοηθός δεν θα μπορούσε να γίνει υπεύθυνος για τη θέση της προετοιμασίας γνωριμιών των πελατών, της συνέπειας και της παρακολούθησης των συναλλαγών. Ακόμα δεν είχα πληρωθεί – μου χρωστούσαν μισθό 6 εβδομάδων – και ο κ. Ghanbari μου είπε πως αν ήθελα να δω τα λεφτά μου θα έπρεπε να συμφωνήσω. Ανησύχησα πολύ με αυτή την εξέλιξη.

via Μια αποκαλυπτική συνέντευξη της Μαρίας Εφίμοβα που λογοκρίθηκε

Σπαν: «Δεν θέλω να ανοίξουν σαμπάνιες στον Αλ.Τσίπρα»

Παραμένουν οι «βασικές αρχές» της πολιτικής Σόιμπλε

Σε αυτές τις ανησυχίες που εκφράζονται από πολλούς στο CDU αναφέρεται στην κυριακάτικη Welt ο υπουργός Καγκελαρίας και έμπιστος της Άγγελα Μέρκελ Πέτερ Αλτμάιερ. Ενώ αναγνωρίζει πως τα χριστιανικά κόμματα αντιλαμβάνονταν το υπουργείο Οικονομικών ως «κομμάτι της δικής τους ταυτότητα», διαβεβαιώνει παράλληλα πως στη συμφωνία για το σχηματισμό κυβέρνησης συνασπισμού με τους σοσιαλδημοκράτες «προστέθηκαν όλες οι αναγκαίες ασφαλιστικές δικλείδες για να συνεχιστεί η πολιτική του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε. Για το κάθε ευρώ που θα ξοδεύεται, την κάθε απόφαση που θα λαμβάνεται στις Βρυξέλλες θα πρέπει να αποφασίζει το σύνολο της κυβέρνησης», επισημαίνει. Και «γι αυτόν τον λόγο» καταλήγει ο κ. Άλτμάιερ «το CDU εγγυάται, πως οι βασικές αρχές μας θα τηρούνται και μελλοντικά».

via Σπαν: «Δεν θέλω να ανοίξουν σαμπάνιες στον Αλ.Τσίπρα»

Financial Secrecy Index 2018

Financial Secrecy Index 2018

via Financial Secrecy Index 2018 – Tax Justice Network

The Future Of Europe – A Space For The Social Policy Avant-Garde

The goals via this new course must be:

A well-balanced welfare-orientated economic policy geared to correcting the inequities of distribution, the eradication of (youth) unemployment and the creation of quality jobs, social and ecologically sustainable investments and protection of the welfare state. Its central element is boosting domestic demand through a productivity-driven wages policy as well as an adequate co-ordination of fiscal policy;
Introduction of a ‘golden rule of fiscal policy’ whereby member states win room for public investments for the future; coupled with an investment offensive (cf DGB-Marshall Plan for Europe) as well as the ETUC Investment Plan for Sustainable Growth and Quality Jobs);
Embedding a ‘protocol for social progress’ within EU primary law which prevents the deregulation of the fundamental freedoms in the area of labour and social law along with the principle “equal pay and equal working conditions for the same work at the same place of work”;
Expanding the social dialogue, extending co-determination, in particular, a directive on the protection of co-determination in cross-border headquarter relocations and the restoration, stablisation and strengthening of free collective bargaining.

via The Future Of Europe – A Space For The Social Policy Avant-Garde

Retooling Social Europe Via Charters Of Rights

The power of accession

The EU could accede to the European Social Charter on the basis of Article 216 (1) TFEU. The idea of accession was also mentioned in 1984, when the European Parliament adopted the Draft Treaty Establishing the European Union, widely referred to as the “Spinelli Treaty”. Chapter 1 (Article 4. 2) refers to “economic social and cultural rights derived from the Constitutions of the Member States and from the European Social Charter”. Initiatives taken during the political run-up to embracing accession may play positively within European public opinion, as these would undoubtedly indicate that the EU is equally committed to the establishment of the internal market, and the creation of an area of freedom, security and justice, including social justice, where egalitarianism prevails in terms of civil, political, economic and social rights.
Window of opportunity

The incomplete project of constitutionalisation of social rights should come to a final conclusion. The European commitment to social rights is essentially rhetorical in nature, being through the years the Achilles heel of “Social Europe”. On that basis, the political and economic conditions may be propitious to reversing the downturn of the social rights. Given that the ultra-critical UK is no longer an “antagonist” of Social Europe owing to the recent Brexit vote, concrete measures via the ESPR could erode the economic and social divergences between Member States that have put Europe’s political cohesion at risk. Finally, this and the threat posed by the rise of extreme-right parties should motivate Europe to rethink its geopolitical role – and, indeed, its very nature.

via Retooling Social Europe Via Charters Of Rights