Category Archives: Κοινωνιολογία της οικονομίας

Modern Monetary Theory – Wikipedia

Modern Monetary Theory (MMT or Modern Money Theory, also known as Neo-Chartalism) is a macroeconomic theory that describes and analyses modern economies in which the national currency is fiat money, established and created by the government. The key insight of MMT is that “monetarily sovereign government is the monopoly supplier of its currency and can issue currency of any denomination in physical or non-physical forms. As such the government has an unlimited capacity to pay for the things it wishes to purchase and to fulfill promised future payments, and has an unlimited ability to provide funds to the other sectors. Thus, insolvency and bankruptcy of this government is not possible. It can always pay.”[1]

via Modern Monetary Theory – Wikipedia

Advertisements

What is wrong with free money?

Mainstream supporters of a Universal Basic Income want to maintain the poverty that capitalism produces, the radical left wishes to end it. Hence, in a second step, the posited unity must be denied. 30 Radical writers distance themselves from their mainstream counterparts and urge each other to caution. They insist that their successful opponents want what they want so their project is not just blue sky dreaming, but their successful opponents also do not want what they want, so they have to be careful. They want the same as Richard Nixon, Martin Wolf and Paul Krugman which is why their proposals are serious and they do not want what Nixon, Wolf and Krugman want which is why their proposals are radical.

via What is wrong with free money? |

What is P2P? And why is it important in building a commons-centric future? These are the questions we try to answer, by tying together four of its aspects:

P2P is a type of social relations in human networks;

P2P is also a technological infrastructure that makes the generalization and scaling up of such relations possible;

P2P thus enables a new mode of production and exchange;

P2P creates the potential for a transition to an economy that can be generative towards people and nature.

via ROAR Magazine

The Five Lies Of Rentier Capitalism

We live in the age of rentier capitalism. It is the crisis point of the Global Transformation, during which claims made for capitalism have been wholly undermined by a developing system that is radically different from what its advocates say. They assert a belief in ‘free markets’ and want us to believe that they are extending them. That is untrue. Today we have a most unfree market system.

How can politicians say we have a free market system when patents guarantee monopoly incomes for 20 years, preventing anyone from competing? How can they claim there are free markets when copyright rules give guaranteed income for 70 years after a person’s death? Far from trying to stop these and other negations of free markets, governments are creating rules that encourage them.

via The Five Lies Of Rentier Capitalism

State of innovation: Busting the private-sector myth | New Scientist

MAGES of tech entrepreneurs such as Mark Zuckerberg and Steve Jobs are continually thrown at us by politicians, economists and the media. The message is that innovation is best left in the hands of these individuals and the wider private sector, and that the state – bureaucratic and sluggish – should keep out. A telling 2012 article in The Economist claimed that, to be innovative, governments must “stick to the basics” such as spending on infrastructure, education and skills, leaving the rest to the revolutionary garage tinkerers.

Yet it is ideology, not evidence, that fuels this image. A quick look at the pioneering technologies of the past century points to the state, not the private sector, as the most decisive player in the game.

Whether an innovation will be a success is uncertain and it can take longer than traditional banks or venture capitalists are willing to wait. In countries such as the US, China, Singapore and Denmark the state has provided the kind of patient and long-term finance new technologies need to get off the ground. Investments of this kind have often been driven by big missions, from putting a human on the moon, to solving climate change. This has required not only funding basic research – the typical “public good” that most economists admit needs state help – but applied research and seed funding too.

via State of innovation: Busting the private-sector myth | New Scientist

Παρουσίαση: Ο Γιάνης Βαρουφάκης ως επίδοξος Θουκυδίδης της Ευρωζώνης – ThePressProject

Το ουσιώδες αυτού του δόγματος είναι ότι αν οι Η.Π.Α. δεν μπορούσαν πια να ανακυκλίζουν τα πλεονάσματά τους, καθώς έχουν ολισθήσει σε μια θέση ελλείμματος, τότε θα πρέπει να ανακυκλίζουν τα πλεονάσματα των άλλων. Αυτό θα μπορούσε να επιτευχθεί με έναν συνδυασμό υψηλών επιτοκίων στη Wall Street αλλά και την προσφορά μιας προσοδοφόρου αγοράς για επενδυτές. Το κόστος, όμως, θα ήταν μια σχετική αποβιομηχάνιση των Η.Π.Α. Αυτό, λοιπόν, που άλλαξε στα τέλη της δεκαετίας του 1970 ήταν ότι αν το συνολικό σχέδιο του Volcker σήμαινε ότι θα ήταν δυνατή μια συνεχής ροή γερμανικών κεφαλαίων προς τη Wall Street, τότε μια νομισματική ένωση με τη Γαλλία θα μπορούσε να δουλέψει. Ο λόγος είναι ότι τα όλο και πιο γιγαντιαία ελλείμματα των Η.Π.Α. θα λειτουργούσαν ως μια «ηλεκτρική σκούπα» που θα απορροφούσε τα πλεονάσματα της Γερμανίας, και το γαλλικό φράγκο θα μπορούσε έτσι να είναι συνδεδεμένο με το γερμανικό μάρκο, χωρίς να δημιουργείται πληθωρισμός. Το γεγονός αυτό βέβαια δείχνει την απόλυτη αλληλεξάρτηση των συμβαινόντων στην Ευρώπη και την Αμερική, κάτι που συνέβη και το 1944-1949 και στη δεκαετία του 1970 και σήμερα. Η σημαντική παράπλευρη συνέπεια, ωστόσο, ήταν η απόλυτη χωρίς όρια χρηματιστικοποίηση.

via Παρουσίαση: Ο Γιάνης Βαρουφάκης ως επίδοξος Θουκυδίδης της Ευρωζώνης – ThePressProject

A Country under Siege: A Brief History of Neoliberalism in Australia. – » The Australian Independent Media Network

Forget every conspiracy theory you’ve ever heard. Forget the Zionists, the Illuminati, Rothschilds, Reptilians, UFOs and the aliens who walk among us, forget HAARP and geo-engineering, nothing will prepare you for the nightmare ideology of Neoliberalism and its powerful acolytes, from the early postwar propaganda of the Walter Lippmann Colloquium to the Mont Pelerin Society (MPS), an elite clique of businessmen, bankers, statesmen and academics who’ve done more to overtly influence political thought and shape the foreign policies of governments in the last 75 years than all the great economic theorists of the last two centuries combined.

For a better historical account you could refer to Philip Mirowski’s work, or any of Adam Curtis’ great documentaries; however for the sake of this argument I find myself reaching for a Brodie’s Notes version, so here goes:

Neoliberalism stretches Adam Smith’s idea of rational self-interest and competition about as far as it can be stretched, stating that “only the mechanism by which prices are determined by the free market allows the optimal organisation of the means of production and leads to the maximal satisfaction of human needs”. In a nutshell it places individuals as consumers at the bottom of the food chain with corporations their rightful rulers. Within this paradigm the free market mechanism is sacrosanct, and the sole purpose of government to ensure that whatever money wants, money gets. This is the true blueprint for corporate statehood; a brave new world of milkshake sized lattes and 14 hour work days.

It’s fair to say that Hayek was not a huge fan of democracy, and terrified of socialism. He was similarly unimpressed by notions of altruism and the common good. By all accounts if Hayek was ever confronted by a noble savage he would probably stab him in the back and steal his purse. You might say that his was a rather pessimistic world view, or perhaps he was simply a product of his time. Markets by contrast he perceived to operate with mathematical precision, and when freed from the distortions of state intervention would be impervious to the boom-bust cycle that had plagued generations of economists.

via A Country under Siege: A Brief History of Neoliberalism in Australia. – » The Australian Independent Media Network

Ο «κόφτης» και η αυτονόμηση του «οικονομικού» από το «πολιτικό» | TVXS – TV Χωρίς Σύνορα

Με αυτό το σκεπτικό η Γερμανία συνταγματικοποίησε το εθνικό οικονομικό ισοζύγιο και το έλλειμμα και θέλει πολιτικά ακριβώς τούτο να το επιβάλλει σε όλες τις χώρες. Και βέβαια τούτο μπορεί μα αποδείχτηκε θετικό για τη Γερμανία, που ξεκίνησε την αναδιοργάνωσή του με μηδενικό έλλειμμα, ένα κράτος που εξάγει αγαθά και ανεργία στα άλλα. Δεν πρόκειται βέβαια για μία προτεσταντική λογική του γερμανικού καπιταλισμού (κατά τη βεμπεριανή οπτική), αλλά μία αμιγώς νεοφιλελεύθερη “απελευθέρωση” του κράτους. Με άλλα λόγια πρόκειται για απομάκρυνση των οικονομικών αποφάσεων από τα κοινοβούλια και αν είναι δυνατόν -αυτοματοποιημένα- από τις κυβερνήσεις

via Ο «κόφτης» και η αυτονόμηση του «οικονομικού» από το «πολιτικό» | TVXS – TV Χωρίς Σύνορα

Η εποχή των ρομπότ και το μέλλον της ανθρωπότητας | TVXS – TV Χωρίς Σύνορα

Μερικοί από τους πλουσιότερους, ευφυέστερους και ισχυρότερους ανθρώπους στον κόσμο είχαν ένα μήνυμα να μεταφέρουν καθώς συναντήθηκαν αυτή την εβδομάδα για να συζητήσουν επείγοντα παγκόσμια θέματα: «Τα ρομπότ έρχονται!».

Στην Παγκόσμιο Συνέδριο του Ιδρύματος Milken στο Μπέβερλι Χιλς της Καλιφόρνιας, τουλάχιστον τέσσερις συζητήσεις εως τώρα είχαν ως θέμα την τεχνολογία που υποκαθιστά εργασίες σε τομείς από τις αγορές έως την εξόρυξη – και, το σημαντικότερο, δουλειές.

via Η εποχή των ρομπότ και το μέλλον της ανθρωπότητας | TVXS – TV Χωρίς Σύνορα

The Money Masters – Full Documentary (1996) – YouTube

via The Money Masters – Full Documentary (1996) – YouTube

Ο Βλαντιμίρ Λένιν γράφει για τον Καρλ Μαρξ | TVXS – TV Χωρίς Σύνορα

Την «ιστορική τάση της καπιταλιστικής συσσώρευσης» ο Μαρξ την χαρακτηρίζει με τα παρακάτω βαρυσήμαντα λόγια: «Η απαλλοτρίωση των άμεσων παραγωγών συντελείται με τον πιο αμείλικτο βανδαλισμό και με κίνητρο τα πιο άνομα, τα πιο βρομερά, τα πιο μικροπρεπή μισητά πάθη. Η ατομική ιδιοκτησία, που αποκτήθηκε με τη δουλειά του ιδιοκτήτη» (του αγρότη και του βιοτέχνη) και «που στηρίζεται, μπορεί να πει κανείς, στη σύμφυση του χωριστού ανεξάρτητου εργαζόμενου ατόμου με τους όρους της δουλειάς του, εκτοπίζεται από την καπιταλιστική ατομική ιδιοκτησία που στηρίζεται στην εκμετάλλευση ξένης, μα τυπικά ελεύθερης εργασίας… Εκείνος που πρέπει να απαλλοτριωθεί τώρα δεν είναι πια ο εργάτης που διευθύνει μόνος το νοικοκυριό του, αλλά ο καπιταλιστής που εκμεταλλεύεται πολλούς εργάτες. Αυτή η απαλλοτρίωση συντελείται με το παιχνίδι των εσωτερικών νόμων της ίδιας της καπιταλιστικής παραγωγής, με τη συγκεντροποίηση των κεφαλαίων. Ο κάθε καπιταλιστής ξεκάνει πολλούς άλλους καπιταλιστές. Χέρι με χέρι μ’ αυτή τη συγκεντροποίηση ή με την απαλλοτρίωση πολλών καπιταλιστών από λίγους αναπτύσσεται, σε διαρκώς αυξανόμενη κλίμακα, η συνεργατική μορφή του προτσές εργασίας, η συνειδητή τεχνική εφαρμογή της επιστήμης, η σχεδιασμένη εκμετάλλευση της γης, η μετατροπή των μέσων εργασίας σε μέσα εργασίας τέτοια, που μπορούν να χρησιμοποιηθούν μόνο από κοινού, η πραγματοποίηση οικονομιών σε όλα τα μέσα παραγωγής με τη χρησιμοποίηση τους σαν μέσων παραγωγής συνδυασμένης κοινωνικής εργασίας, το μπλέξιμο όλων των λαών στο δίχτυ της παγκόσμιας αγοράς και μαζί μ’ αυτό ο διεθνής χαρακτήρας του καπιταλιστικού καθεστώτος.

via Ο Βλαντιμίρ Λένιν γράφει για τον Καρλ Μαρξ | TVXS – TV Χωρίς Σύνορα.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ: Η ευρωζώνη υπό συνθήκες κλιμακούμενης κατάρρευσης

Μπορεί να επιβιώσει το ευρώ; Ας θυμηθούμε τι έλεγε η ίδια η ΕΚΤ όταν μιλούσε για “τον ορισμό της σταθερότητας των τιμών” (www.ecb.europa.eu/mopo/strategy/pricestab/html/index.en.html). Δηλαδή για την αποστολή εξ ιδρύσεως της να κρατά τον πληθωρισμό στην ευρωζώνη μόλις κάτω από 2%: Ο στόχος αυτός, έγραφε, “παρέχει ένα επαρκές περιθώριο για την αποφυγή των κινδύνων του αποπληθωρισμού. Έχοντας ένα τέτοιο περιθώριο ασφαλείας έναντι του αποπληθωρισμού είναι σημαντικό επειδή τα ονομαστικά επιτόκια δεν μπορούν να πέσουν κάτω από το μηδέν. Σε ένα περιβάλλον αποπληθωρισμού η νομισματική πολιτική μπορεί έτσι να μην είναι σε θέση να τονώσει επαρκώς τη συνολική ζήτηση, χρησιμοποιώντας τα επιτόκια της. Αυτό καθιστά πιο δύσκολο για τη νομισματική πολιτική να καταπολεμήσει τον αποπληθωρισμό από ό, τι να καταπολεμήσει τον πληθωρισμό”.

via ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ: Η ευρωζώνη υπό συνθήκες κλιμακούμενης κατάρρευσης.

Κατάργηση των μετρητών: Capital controls με άλλο όνομα | TVXS – TV Χωρίς Σύνορα

Επιπλέον, η οικονομική πολιτική των κρατικών τραπεζών δεν έχει καταφέρει να χαλιναγωγήσει τις αγορές. Πολλές διεθνείς τράπεζες έχουν τεράστια «ανοίγματα» σε επισφαλή παράγωγα και ομόλογα. Περίπου 30% των κρατικών ομολόγων παγκοσμίως (αξίας 7 τρις. δολαρίων) έχουν σήμερα «αρνητικές» αποδόσεις, δηλαδή οι κάτοχοι τους (κυρίως τράπεζες και χρηματοπιστωτικά ιδρύματα) πρόκειται να πάρουν λιγότερα χρήματα στη λήξη των ομολόγων από όσα πλήρωσαν για να τα αγοράσουν. Η πρόσφατη πτώση της Deutsche Bank αποτελεί τυπικό παράδειγμα των αναμενόμενων εξελίξεων. Οι προειδοποιήσεις για ένα επερχόμενο κραχ των αγορών πολλαπλασιάζονται.

Ποια διέξοδος απομένει; Η δέσμευση του χρήματος που δεν βρίσκεται υπό τον άμεσο έλεγχο των τραπεζών, μέσω της κατάργησης των μετρητών. Ίσως η δήλωση του συν-διευθύνοντα σύμβουλου της Deutsche Bank στο Νταβός ότι «σε 10 χρόνια μάλλον δεν θα υπάρχουν μετρητά» δεν έγινε άσκοπα.

via Κατάργηση των μετρητών: Capital controls με άλλο όνομα | TVXS – TV Χωρίς Σύνορα.

Introduction to Welfare Analysis

When studying markets, economists not only want to understand how prices and quantities are determined, but they also want to be able to calculate how much value markets create for society. Economists call this topic of study welfare analysis, but, despite its name, the subject doesn’t have anything directly to do with transferring money to poor people.

Economic value created by a market accrues to a number of different parties.

It goes to

consumers when they can purchase goods and services for less than they value the use of the items
producers when they can sell goods and services for more than each item cost to produce
the government when markets provide an opportunity to collect taxes

Economic value is also either created or destroyed for society when markets cause spillover effects for parties not directly involved in a market as a producer or a consumer (known as externalities).

In order to quantify this economic value, economists simply add up the value created for all of the participants in (or onlookers to) a market.

via Introduction to Welfare Analysis.

‘China’s Bumpy New Normal’ by Joseph Stiglitz

All markets need rules and regulations. Good rules can help stabilize markets. Badly designed rules, no matter how well intentioned, can have the opposite effect.

For example, since the 1987 stock-market crash in the United States, the importance of having circuit breakers has been recognized; but if improperly designed, such reforms can increase volatility. If there are two levels of circuit breaker – a short-term and a long-term suspension of trading – and they are set too close to each other, once the first is triggered, market participants, realizing the second is likely to kick in as well, could stampede out of the market.

Moreover, what happens in markets may be only loosely coupled with the real economy. The recent Great Recession illustrates this. While the US stock market has had a robust recovery, the real economy has remained in the doldrums. Still, stock-market and exchange-rate volatility can have real effects. Uncertainty may lead to lower consumption and investment (which is why governments should aim for rules that buttress stability).

What matters more, though, are the rules governing the real economy. In China today, as in the US 35 years ago, there is a debate about whether supply-side or demand-side measures are most likely to restore growth. The US experience and many other cases provide some answers.

For starters, supply-side measures can best be undertaken when there is full employment. In the absence of sufficient demand, improving supply-side efficiency simply leads to more underutilization of resources. Moving labor from low-productivity uses to zero-productivity unemployment does not increase output. Today, deficient global aggregate demand requires governments to undertake measures that boost spending.

via ‘China’s Bumpy New Normal’ by Joseph Stiglitz.

Η οικονομική Σχολή του Φράιμπουργκ και η κυριαρχία της στην Ευρώπη | TVXS – TV Χωρίς Σύνορα

Αναφέρομαι στην κατεύθυνση και στις προτεραιότητες που τις τελευταίες δεκαετίες έχουν κυριαρρχήσει στην Ευρώπη, κάτι που εμείς εμπεδώνουμε τα τελευταία χρόνια με αφορμή την κρίση χωρίς προηγούμενο για τους πολίτες και τη χώρα μας. Ο κανονοφιλελευθερισμός (ordoliberalism), η οικονομική προσέγγιση της Οικονομικής Σχολής του Freiburg σχηματοποιήθηκ εδώ και ογδόντα περίπου χρόνια, έχοντας ως βασικό εμπνευστή της τον Έικεν (Walter Eucken). Νομίζω πως μας βοηθά αν πούμε πως ο Β. Σόϊμπλε γεννημένος στην πόλη αυτή, όπου άφησε την τελευταία του πνοή ο Καζαντζάκης, ακολουθεί και πρεσβεύει τις αρχές της Σχολής αυτής.Η Ordnungspolitik προέκυψε τη δεκαετία του ’30. Σε αντίθεση με την κλασική σχολή του laisser faire δε δέχεται την αρχή της αυτόματης λειτουργίας της αγοράς. Αντίθετα απαιτεί το κράτος να λειτουργεί ως ο παράγοντας εκείνος που θα πρέπει να διευκολύνει τη λειτουργία της. Μάλιστα είναι εκείνο που θα πρέπει με τους θεσμούς του και ένα ευνοϊκό πλαίσιο να ενισχύει και να τροφοδοτεί τον ανταγωνισμό. Για τη Σχολή αυτή οι ΚΑΝΟΝΕΣ έχουν ένα χαρακτήρα «θεϊκό».Σε πιο συντηρητικές γραμμές κινήθηκαν οι μαθητές του Έικεν, Ρέπκε και Ρουστόφ. Γι αυτούς μια «συνταγματική αντίληψη του νομίσματος» απαιτεί τον έλεγχο και τη σταθερότητα, προσβλέποντας συν τοις άλλοις σε μια «επανάσταση των ελίτ» που θα ξαναφέρει τους λαούς σε μια προδημοκρατική οργάνωση, όπως αυτή την εκφράζουν η οικογένεια, η κοινότητα, η εκκλησία, κτλ. Από τους πυρήνες αυτούς θα αντληθούν οι αρχές και οι ΚΑΝΟΝΕΣ της σύγχρονης ευρωπαϊκής οικονομίκής πολιτικής.Μετά το 1948-49 οι απόψεις τους έρχονται στο προσκήνιο και εκφράζονται από τους χώρους των χριστιανοδημοκρατικών κομμάτων. Η έκδοση του περιοδικού ORDO, και η δημιουργία ενός πανίσχυρου λόμπυ, θα αναλάβει να υποστηρίξει την πολιτική αυτή. Ο Λούτβιχ Έρχαρτ, υπουργός οικονομικών επί Αντενάουερ, θα φτάσει ως την καγκελαρία στα 1963. Είναι εκείνος που θα αναλάβει, για είκοσι περίπου χρόνια (από διάφορους ρόλους), να οργανώσει και να θέσει σε εφαρμογή τις αρχές της Σχολής του Φράιμπουργκ1. Ο ίδιος βλέπει το Κράτος ως εκείνον που θεσπίζει και επιβάλει τους κανόνες του παιχνιδιού, πάντα υπέρ της αγοράς. Δεν είναι ούτε παίκτης, ούτε διαιτητής, όπως του αρέσει να λέει. Έχει ας πούμε ένα ρόλο διευκολυντή (sic).

Source: Η οικονομική Σχολή του Φράιμπουργκ και η κυριαρχία της στην Ευρώπη | TVXS – TV Χωρίς Σύνορα

Jasper Bernes: Logistics, Counterlogistics and the Communist Prospect

The weak tactics of the present — the punctual riot, the blockade, the occupation of public space — are not the strategic product of an antagonist consciousness that has misrecognised its enemy, or failed to examine adequately the possibilities offered by present technologies. On the contrary, the tactics of our blockaders emerge from a consciousness that has already surveyed the possibilities on offer, and understood, if only intuitively, how the restructuring of capital has foreclosed an entire strategic repertoire. The supply chains which fasten these proletarians to the planetary factory are radical chains in the sense that they go to the root, and must be torn out from the root as well. The absence of opportunities for “reconfiguration” will mean that in their attempts to break from capitalism proletarians will need to find other ways of meeting their needs. The logistical problems they encounter will have to do with replacing that which is fundamentally unavailable except through linkage to these planetary networks and the baleful consequences they bring. In other words, the creation of communism will require a massive process of delinking from the planetary factory as a matter of survival. We will not have the opportunity to use all (or even many) of the technical means that we find, since so many of these will be effectively orphaned by a break with capitalist production. But what, then, of strategy?

Source: Jasper Bernes: Logistics, Counterlogistics and the Communist Prospect

ROAR Magazine

SYRIZA took power through elections—not so much on the basis of a movement that could embolden or depose it. Now it is back to fighting power for many Greeks. But beyond the taking and fighting of power, there is the question of building power.How do we build lasting relations and infrastructures for struggle and change? How can can we think of building power—in social networks, in the everyday, in organizations, in institutions—in the midst of the ongoing European debt crisis? It starts with the question of social reproduction, of how to gather forces and generate resistance constructively and sustainably.The context of crisis and generalized vulnerability opens onto a myriad of struggles around social rights, resources and survival, all of which put life at their center. Everyday life, bodily survival, collective life: the problem of human needs touches most in the crisis, and colors any form of engagement—and not just the employed workers who can still go on strike.All of this goes to the heart not only of the crisis, but of the long-term tendencies towards precarity, welfare retrenchment, structural unemployment and surplus population. The politics of reproduction addresses this issue and makes it a site for the construction of collective power.To build social or collective power sustainably and concretely, we must clear some pathways for thinking approaches and strategies within this domain. And we must ask: how do struggles around reproduction relate to the politics of representation, particularly in view to contemporary electoral openings within the crisis?Social reproduction in the crisisThe viewpoint of social reproduction is central to the question of building power today. Social reproduction is a broad term for the domain where lives are sustained and reproduced. It relates to the ways we satisfy our needs and to the often hidden material basis for pursuing our desires.Now the problem of reproduction touches the lives of millions with urgency. The breakdown of the integrating mechanisms of welfare and neoliberal management has opened the way for new approaches to thinking about how we sustain our lives, individually and collectively. It involves the crisis of certain institutions and structures—state, market, family, waged labour—as well as singular modes of community and relations of interdependence.

Source: ROAR Magazine

Surplus Population, Social Reproduction, and the Problem of Class Formation

f communism is to be thought again as a real movement we must accept that it cannot be a unitary process, but only the combination of manifold desires and needs of more or less separated proletarians, uniting for selfish reasons, but producing a telos in excess of their selfishness, a transindividual sublation of their individuality. Marx saw this clearly when he participated in the Parisian proletarians’ conviviality. He noted that the means to create communism is communism itself: that is, communism practiced produces itself as a need and an aim in itself.69 Communism is not an abstract Kantian “ideal” nor a plan, nor a universal and global horizon from which to judge all struggles or find hope. Communism, instead, is best described as a possible emergent telos in processes of combination, when they fold back on themselves and become self-reproducing, self-organized and capable of defending themselves. Such deseparation can only be effective when it involves the world of things and begins to abolish property as a form of separation.

Source: Surplus Population, Social Reproduction, and the Problem of Class Formation

Endnotes: Bring out your dead

The two parties to the exchange we are publishing, Troploin and Théorie Communiste, both emerged from a tendency in the early 1970s that, on the basis of new characteristics of the class struggle, critically appropriated the historical ultra-left in both its German / Dutch (council communist) and Italian (Bordigist) varieties as well the more recent work of the Situationist International and Socialisme ou Barbarie. Before we can introduce the texts themselves we must therefore introduce this common background.From the Refusal of Work to “Communisation”When Guy Debord wrote “never work” on the wall of a left-bank alleyway in 1954, the slogan, appropriated from Rimbaud3, was still heavily indebted to surrealism and its avant-garde progeny. That is to say, it evoked at least in part a romanticised vision of late nineteenth century bohemia — a world of déclassé artists and intellectuals who had become caught between the traditional relations of patronage and the new cultural marketplace in which they were obliged to vend their wares. The bohemians’ negative attitude towards work had been both a revolt against, and an expression of, this polarized condition: caught between an aristocratic disdain for the “professional”, and a petit-bourgeois resentment of all other social classes, they came to see all work, their own included, as debased. This posture of refusal was rendered political by the surrealists, who transformed the nihilistic gestures of Rimbaud, Lautréamont, and the dadaists, into the revolutionary call for a “war on work”

Source: Endnotes: Bring out your dead