Category Archives: – Περι Εξουσιας (Power and Authority)

Η έλευση της Αλίς Μπεκέρ-Χο στην Ελλάδα, της τελευταίας συντρόφου του ριζοσπάστη διανοητή Γκι Ντεμπόρ, είναι κορυφαίας σημασίας. – Στο κόκκινο

Πες μας με ποιους τρόπους ο Ντεμπόρ κατάφερε να υπερβεί τον μηδενισμό των Λετριστών.

Μπορούμε να πούμε ότι οι Λεττριστές έκαναν ό,τι τους κατέβαινε. Τρελή αποκοτιά και αλκοόλ σε θηριώδεις ποσότητες, θεοπάλαβα σχέδια και εμπρηστικός αυθορμητισμός ήταν τα κυριότερα χαρακτηριστικά μιας χούφτας νέων που συνάζονταν σε ένα, δύο καταγώγια που θα θεωρούσαν στρατηγεία. Ένας από αυτούς σχεδίαζε να ανατινάξει τον Πύργο του Άιφελ, ένας άλλος περιπλανιόταν στο Λονδίνο με χάρτες του Βερολίνου ή του Παρισιού, οι περισσότεροι έκαναν απανωτές απόπειρες αυτοκτονίες, και όλοι μπαινόβγαιναν στα αναμορφωτήρια και τις φυλακές. Πάντως, όλοι διατηρούσαν καλές σχέσεις με το σκάκι και με τη φιλοσοφία, όσο κι αν ακούγεται παράξενο αυτό. Μάλιστα στον ευρύτερο κύκλο τους, υπήρχε μια πόρνη η οποία αρνιόταν να πλαγιάσει με όποιον δεν είχε αφομοιώσει επαρκώς τη διαλεκτική και αγνοούσε τα βασικά κείμενα του Hegel.
Ο Ντεμπόρ μπόρεσε να διακρίνει έναν σπουδαίο πλούτο σ᾽ όλο αυτό το συνονθύλευμα, να ξεχωρίσει τους πιο ενδιαφέροντες συνενόχους, και να προχωρήσει στην υπέρβαση του μηδενισμού και στη διπλή όψη του έργου του: την υπέρβαση της Τέχνης και την πραγμάτωση της Φιλοσοφίας μέσα στην καθημερινή ζωή.

9. Μέσα από τόσες απαραίτητες διαγραφές και αναθεωρήσεις, ποια πρόσωπα θεωρείς ότι συνέβαλλαν αποφασιστικά στην διαμόρφωση των εκρηκτικών Happy few, εκτός του Ντεμπόρ.   

Με χρονολογική σειρά, ο Isidor Isou (ιδρυτής του Λεττρισμιού), ο Gil Joseph Wolman (μεγάλη μορφή του λεττριστικού κινήματος), η Michèle Bernstein (συγγραφέας και πρώτη σύζυγος του Ντεμπόρ), ο Asger Jorn (σπουδαίος Δανός εικαστικός και θεωρητικός), ο Constant (Ολλανδός ουτοπιστής αρχιτέκτονας), ο κορυφαίος φιλόσοφος Henri Lefebvre (που έστρεψε τη φιλοσοφία στην κριτική της καθημερινής ζωής), ο Raoul Vaneigem (Βέλγος καταστασιακός και στοχαστής), ο Gianfranco Sanguinetti (απαστράπτον Ιταλός καταστασιακός), ο εκδότης Gérard Lebovici, και βεβαίως η Αλίς.

10. Ποιες θεωρείς τις κορυφαίες κειμενικές και κινηματογραφικές εκφράσεις των Καταστασιακών;

Τα δύο κλασικά πια βιβλία Η Κοινωνία του Θεάματος, του Ντεμπόρ, και η Επανάσταση της Καθημερινής Ζωής, του Ραούλ Βανεγκέμ, και το φιλμ In girum imus nocte et consumimur igni, του Ντεμπόρ είναι σπουδαίες στιγμές του δεύτερου μισού του 20ού αιώνα. Πιστεύω ότι θα μας απασχολήσουν πολύ και στο πρώτο μισό του 21ου αιώνα. Και ήδη μας απασχολούν.

via Η έλευση της Αλίς Μπεκέρ-Χο στην Ελλάδα, της τελευταίας συντρόφου του ριζοσπάστη διανοητή Γκι Ντεμπόρ, είναι κορυφαίας σημασίας. – Στο κόκκινο

Advertisements

History of the Paris Commune of 1871 by Lissagaray

Lissagaray 1876
History of the Paris Commune
of 1871
Translated from the French by Eleanor Marx

via History of the Paris Commune of 1871 by Lissagaray

Ελευθερία ή Τίποτα

Τα τσιτάτα λοιπόν του στυλ “είμαι στον «χώρο» από το…” ή
“είχα λάβει μέρος στο…” ή “όταν εγώ ήμουν στο… εσύ δεν είχες γεννηθεί καν” είναι καλό να μάς βάζουν σε σκέψεις και για το ποιόν έχουμε απέναντί μας και για το πού θέλουμε να πάμε.
Γιατί η παλαιότητα ως άτυπη ιεραρχία και η επίκληση ενός καταρχήν σεβασμού, που στηρίζεται κυρίως στον χρόνο παρουσίας, λειτουργεί στον στρατό και στο σχολείο κι όχι σε χώρους που θέλουν να λέγονται ελευθεριακοί και αυτόνομοι.
Αν και κάποιας ηλικίας πλέον ποτέ δεν σεβάστηκα κάποιον λόγω των ετών του στον λεγόμενο χώρο, παρά μόνο λόγω των έργων του και του ήθους του απέναντι σε ισότιμους συντρόφους.

via Ελευθερία ή Τίποτα

(2) (18-5-2013) Εκδ. “Ελεύθερος Τύπος” [Μια Νέα Συζήτηση Με Τον Γ. Γαρμπή] – YouTube

via (2) (18-5-2013) Εκδ. “Ελεύθερος Τύπος” [Μια Νέα Συζήτηση Με Τον Γ. Γαρμπή] – YouTube

Γ. Κοντογιώργης – Οι Ολιγάρχες – YouTube

Γ. Κοντογιώργης

via Γ. Κοντογιώργης – Οι Ολιγάρχες – YouTube

Πώς βεβαιώνεται κάποιος για τη δύναμή του πάνω σ’ έναν άλλον; | TVXS – TV Χωρίς Σύνορα

Ένας κόσμος καταπιεστών και καταπιεζόμενων, ένας κόσμος που, όσο τελειοποιείται, θα γίνεται ολοένα περισσότερο ανελέητος. Η πρόοδος στο δικό μας κόσμο θα σημαίνει πρόοδο προς περισσότερο πόνο. Οι παλαιότεροι πολιτισμοί ισχυρίζονταν πως ήταν θεμελιωμένοι στην αγάπη και τη δικαιοσύνη. Ο δικός μας είναι θεμελιωμένος στο μίσος.

Στο δικό μας κόσμο δε θα υπάρχουν άλλα συναισθήματα εκτός από τον φόβο, την οργή, τη θριαμβολογία και την ταπείνωση. Όλα τ’ άλλα θα τα καταπνίξουμε – όλα.

Ήδη καταστρέφουμε τις συνήθειες της σκέψης που έχουν επιζήσει από την προεπαναστατική εποχή. Σπάσαμε τους δεσμούς που ένωναν τους γονείς με τα παιδιά, τους άντρες με τους άντρες, τον άντρα με τη γυναίκα. Κανένας δεν τολμά πια να εμπιστευτεί τη γυναίκα του, το παιδί του ή το φίλο του.

Στο μέλλον δε θα υπάρχουν ούτε γυναίκες ούτε φίλοι. Τα παιδιά, θα τα παίρνουμε από τη μητέρα τους μόλις γεννιούνται, όπως παίρνει κανείς τ’ αυγά από την κότα. Το σεξουαλικό ένστικτο θα ξεριζωθεί.

Η αναπαραγωγή θα είναι μια ετήσια τυπική διαδικασία, όπως η ανανέωση του δελτίου τροφίμων. Θα εξαλείψουμε τον οργασμό. Οι νευρολόγοι εργάζονται πάνω σ’ αυτό τώρα.

via Πώς βεβαιώνεται κάποιος για τη δύναμή του πάνω σ’ έναν άλλον; | TVXS – TV Χωρίς Σύνορα.

Porta Aurea, index

Παρακάτω ὑπάρχουν ἄρθρα γιὰ τὰ ἑξῆς θέματα:

(τὰ πιὸ πρόσφατα νέα θέματα ἔχουν τὶς ἡμερομηνίες τους σημαδεμένες μὲ κίτρινο χρῶμα. Οἱ πιὸ πρόσφατες ἀνανεώσεις προϋπάρχοντων θεμάτων ἔχουν τὴν ἡμερομηνία μὲ κόκκινους πλαγιαστοὺς αριθμούς)

Πάτησε τὸ θέμα στὸ ὁποῖο θέλεις νὰ μεταβεῖς

1ο Μέρος

Ἀγάπη (25/2/2007)

Ἀγνωστικισμὸς θεολογικὸς καὶ ἀγνωστικισμὸς θύραθεν (25/2/2007)

Αἰτιότητα καὶ ἀπροσδιοριστία (4/1/2007)

Ἀλλοτρίωση (28/8/2006)

Ἀνθρώπινα δικαιώματα (6/1/2007)

Ἀνοιχτὴ κοινωνία (25/2/2007)

Ἀνορθολογισμὸς καὶ ὀρθολογισμός (22/4/2006)

Ἀρχαιότητα, Μεσαίωνας Ἀναγέννηση (15/12/2009)

Αὐτογνωσία καὶ αὐθορμητικότητα (27/12/2006)

“Αὐτονομία” καὶ “Ἑτερονομία” τῆς κοινωνίας (17/8/2010)

Βία – Ἐπιθετικότητα – Ἰσχύς (22/1/2009)

Δεξιά-Αριστερά (19-6-2012)

Δέον καὶ Εἶναι, Ἐξουσιασμός, Ἐπιθυμία (21/9/2008)

 

 

2ο Μέρος

Δημοκρατία (ἄμεση-ἔμμεση) (10-12-2011)

Διάλογος (18/5/2009)

Διαφωτισμός (6/10/2008)

Δογματικὸς καὶ διαλλακτικός (15/7/2006)

Ἰσχὺς καὶ αὐτοσυντήρηση (30/12/2006)

Δίκαιο τοῦ δυνατότερου (10/8/2007)

Δύση (21/4/2007)

Ἐγώ, Ἄτομο, Πρόσωπο, Ταυτότητα (29/1/2009)

Ἔθνος, Ἐθνικισμός, Ἀντιεθνικιστές (6/11/2011)

 

 

3ο Μέρος

(συνέχεια τοῦ προηγούμενου) (18-11-2012)

Εἰρήνη καὶ ἐμπόριο (27/12/2006)

Ἐλευθερία (29/9/2015)

Ἐμφύλιος (8/6/2007)

Ἐξουσία (9/1/2007)

(Ἄμεση) δημοκρατία, (ἀντι)εξουσιασμὸς καὶ ἀντιεξουσιαστές (27/2/2007) 

Ἐπανάσταση καὶ ἀπελευθέρωση (27/6/2007)

Ἐπιστήμη (12/4/2009)

Ἐχθρός, Φίλος, Μισαλλοδοξία καὶ “Ἀποθεολογικοποίηση” (18/6/2010)

Θάνατος (28/4/2007)

Θεός (27/3/2009)

Θρησκεία (17/8/2010)

Ἰδεαλισμὸς καὶ ὑλισμός (28/4/2007)

Ἰδεολογία (28/6/2007)

Ἰσότητα- διαφορετικότητα (18/8/2010)

Ἡ Ἱστορία τῶν ἡττημένων εἶναι ἀντικειμενικότερη; (11/10/2005)

Κακό (24/7/2008)

Καπιταλισμός, οἱ ἐπιτυχημένοι καὶ ὁ “κι ἂν σοῦ κάτσει;” οὐδέποτε ἀποκτώμενος πλοῦτος τῶν ὑπόλοιπων (11/10/2005)

 

 

4ο Μέρος

Κομμουνισμός (10/6/2014)

Στὴ στάση- στὸ λεωφορεῖο (11/10/2005)

Λαὸς καὶ ἐλίτ (8/4/2008)

Μετανάστες (3/12/2010)

Μηδενισμός (18-10-2013)

Νεορθόδοξοι  (17/7/2010)

Νεοφιλελεύθερα (5/5/2011)

Οἰκολογικά (7/9/2008)

 

 

5ο Μέρος

Πνεῦμα, Γλώσσα, Νοηματοδότηση (15-2-2012)

Ποίηση (29/4/2006)

Τὸ Πολιτικό (17/6/2010)

Πολιτισμός (4-12-2011)

Πολυτονικό (25/5/2008)

Ρατσισμός (1/8/2014)

Σὲξ (11-10-2015)

Σκεπτικισμός (12/3/2007)

Συγγνώμη-Συγχώρεση-Ἐκδίκηση-Ἐνοχές (2/7/2007)

Σχετικισμός (5/12/2007)

Τέχνη (1/9/2006)

Φιλοσοφία (11/1/2009)

via Porta Aurea, index.

Αποτελέσματα αναζήτησης | Telos | Π.Κονδυλης (Kondylis)

Human Rights: Conceptual Confusion and Political Exploitation

P. Kondylis

Journal ArticleTelos2014(166)161-165(2014)

Human rights do not exist. To be more precise, in the year 1998 human rights do not exist and no one can know if they will exist in the future. This ascertainment is inescapable if we wish to strictly define the concept of “right” and “human right” without taking into consideration political-ideological expediencies. A “right” is not something that exists merely as a phantom in the minds of philosophers or that flourishes on the lips of propagandists. The very essence of a right entails by definition that it can be demanded and imposed, and a “human right” can only be one that is enjoyed by all humans purely and simply because they are humans, i.e., without the mediation of ruling authorities and collective subjects (e.g., nations and states), which, from a conceptual and physical viewpoint, are narrower than humanity as a whole.

via Αποτελέσματα αναζήτησης | Telos | Π.Κονδυλης (Kondylis).

Π. Κονδύλης – Κ. Καστοριάδης: Μιὰ σύγκριση

Ὁ Κ.Κ. ἀντιπαραθέτει τὸν ἑκάστοτε «δικτάτορα», ποὺ καταλαβαίνει μόνο τὴ βία κι ὄχι τὴν ἰδέα τῆς ἰσότιμης ἀνταλλαγῆς ἐπιχειρημάτων, στὸν ἀντίθετο ἀνθρωπολογικὸ τύπο, ποὺ δέχεται τὴν παραπάνω ἰδέα τῆς ἰσότητας çè διαλόγου. Ὁ Π.Κ. κάνει μιὰ διάκριση μεταξὺ τῶν «ἀνορθολογιστῶν»: Μόνο ὁ ἀνορθολογιστὴς ποὺ προγραμματικὰ ἀρνεῖται τὴν ἐκλογίκευση τῆς θεμελιώδους κοσμοθεωρητικῆς στάσης ἐναντιώνεται πραγματικὰ στὸν διάλογο – καὶ τέτοιοι δὲν εἶναι ἀπαραίτητα μόνο οἱ δικτάτορες. Ὁ ἀνορθολογιστὴς ποὺ προθυμοποιεῖται νὰ συζητήσει καὶ νὰ ἐκλογικεύσει τὴ θεμελιώδη στάση του δὲν διαφέρει ἀπὸ τὸν ὀρθολογιστή: «Ὀρθολογιστὲς καὶ ἀνορθολογιστὲς εἶναι ἐξ ἴσου ἀναγκασμένοι νὰ ξεκινήσουν ἀπὸ ἀνορθολογικὲς θέσεις μὲ τὴ μυστικὴ ἔννοια τοῦ ὅρου, δηλαδὴ ἀπὸ τὴν πίστη στὴ ratio ἢ ἀπὸ τὴν καταδίκη της»[13], κι ἔτσι, ἀντίθετα ἀπὸ τὸν Κ.Κ.[14], δὲν θὰ ἔβλεπε ἀντίφαση λ.χ. μεταξὺ τοῦ μυστικισμοῦ καὶ τῆς ἐνασχόλησης μὲ τὴν ἐπιστήμη. Ἐπιπλέον, ἀρνεῖται ὅτι ὑπάρχουν σαφῆ ὅρια μεταξὺ τοῦ κανονιστικοῦ καὶ τοῦ ἐργαλειακοῦ Λόγου, γιατὶ οἱ ἠθικὲς καὶ κανονιστικὲς ἀρχὲς ἀποδεδειγμένα δύνανται νὰ χρησιμοποιοῦνται ὡς ἐργαλεῖα γιὰ τὴν ἐπίτευξη τῶν σκοπῶν τῆς ἰσχύος[15].

via Π. Κονδύλης – Κ. Καστοριάδης: Μιὰ σύγκριση.

ROAR Magazine

SYRIZA took power through elections—not so much on the basis of a movement that could embolden or depose it. Now it is back to fighting power for many Greeks. But beyond the taking and fighting of power, there is the question of building power.How do we build lasting relations and infrastructures for struggle and change? How can can we think of building power—in social networks, in the everyday, in organizations, in institutions—in the midst of the ongoing European debt crisis? It starts with the question of social reproduction, of how to gather forces and generate resistance constructively and sustainably.The context of crisis and generalized vulnerability opens onto a myriad of struggles around social rights, resources and survival, all of which put life at their center. Everyday life, bodily survival, collective life: the problem of human needs touches most in the crisis, and colors any form of engagement—and not just the employed workers who can still go on strike.All of this goes to the heart not only of the crisis, but of the long-term tendencies towards precarity, welfare retrenchment, structural unemployment and surplus population. The politics of reproduction addresses this issue and makes it a site for the construction of collective power.To build social or collective power sustainably and concretely, we must clear some pathways for thinking approaches and strategies within this domain. And we must ask: how do struggles around reproduction relate to the politics of representation, particularly in view to contemporary electoral openings within the crisis?Social reproduction in the crisisThe viewpoint of social reproduction is central to the question of building power today. Social reproduction is a broad term for the domain where lives are sustained and reproduced. It relates to the ways we satisfy our needs and to the often hidden material basis for pursuing our desires.Now the problem of reproduction touches the lives of millions with urgency. The breakdown of the integrating mechanisms of welfare and neoliberal management has opened the way for new approaches to thinking about how we sustain our lives, individually and collectively. It involves the crisis of certain institutions and structures—state, market, family, waged labour—as well as singular modes of community and relations of interdependence.

Source: ROAR Magazine

Surplus Population, Social Reproduction, and the Problem of Class Formation

f communism is to be thought again as a real movement we must accept that it cannot be a unitary process, but only the combination of manifold desires and needs of more or less separated proletarians, uniting for selfish reasons, but producing a telos in excess of their selfishness, a transindividual sublation of their individuality. Marx saw this clearly when he participated in the Parisian proletarians’ conviviality. He noted that the means to create communism is communism itself: that is, communism practiced produces itself as a need and an aim in itself.69 Communism is not an abstract Kantian “ideal” nor a plan, nor a universal and global horizon from which to judge all struggles or find hope. Communism, instead, is best described as a possible emergent telos in processes of combination, when they fold back on themselves and become self-reproducing, self-organized and capable of defending themselves. Such deseparation can only be effective when it involves the world of things and begins to abolish property as a form of separation.

Source: Surplus Population, Social Reproduction, and the Problem of Class Formation

Endnotes: Bring out your dead

The two parties to the exchange we are publishing, Troploin and Théorie Communiste, both emerged from a tendency in the early 1970s that, on the basis of new characteristics of the class struggle, critically appropriated the historical ultra-left in both its German / Dutch (council communist) and Italian (Bordigist) varieties as well the more recent work of the Situationist International and Socialisme ou Barbarie. Before we can introduce the texts themselves we must therefore introduce this common background.From the Refusal of Work to “Communisation”When Guy Debord wrote “never work” on the wall of a left-bank alleyway in 1954, the slogan, appropriated from Rimbaud3, was still heavily indebted to surrealism and its avant-garde progeny. That is to say, it evoked at least in part a romanticised vision of late nineteenth century bohemia — a world of déclassé artists and intellectuals who had become caught between the traditional relations of patronage and the new cultural marketplace in which they were obliged to vend their wares. The bohemians’ negative attitude towards work had been both a revolt against, and an expression of, this polarized condition: caught between an aristocratic disdain for the “professional”, and a petit-bourgeois resentment of all other social classes, they came to see all work, their own included, as debased. This posture of refusal was rendered political by the surrealists, who transformed the nihilistic gestures of Rimbaud, Lautréamont, and the dadaists, into the revolutionary call for a “war on work”

Source: Endnotes: Bring out your dead

Τα άκυρα επιχειρήματα και η οικονομία της σκέψης | ResPublica

Argumentum ad hominem (επιχείρημα κατά του προσώπου, homo = άνθρωπος στα λατινικά, αιτιατική hominem). Το επιχείρημα αυτό περιγράφει την περίπτωση κατά την οποία απορρίπτουμε ή δεχόμαστε το περιεχόμενο μιας πρότασης με βάση το ποιος το λέει, π.χ. αν ο Γιάννης μας λέει πως ο μπρούτζος είναι κράμα χαλκού με κασσίτερο, αυτό το δεχόμαστε ή το απορρίπτουμε με βάση το αν συμπαθούμε τον Γιάννη, με βάση τη διαγωγή του Γιάννη σε άλλα θέματα, την οικογένεια του Γιάννη, τον χαρακτήρα του, τις πολιτικές του πεποιθήσεις, προηγούμενες ορθές ή εσφαλμένες κρίσεις του Γιάννη σε άλλα θέματα κτλ. Ωστόσο τίποτε από όλα αυτά πραγματικά δεν σχετίζεται με την αλήθεια ή μη του περιεχομένου της πρότασης: ο μπρούτζος είναι κράμα χαλκού με κασσίτερο. Η πρόταση αυτή είναι αληθής ή ψευδής με βάση το περιεχόμενό της, τη σημασία των λέξεων που τη συναποτελούν και την αντικειμενική πραγματικότητα. Όχι με βάση τον εκφωνητή της.2. Argumentum ad temperantiam (επιχείρημα του συμβιβασμού ή της χρυσής τομής, temperantia = αυτοσυγκράτηση, εγκράτεια). Το επιχείρημα αυτό περιγράφει την περίπτωση κατά την οποία δεχόμαστε ως σωστή τη θέση που βρίσκεται στο μέσον δύο ακραίων τοποθετήσεων. Θεωρούμε δηλαδή με το ad temperantiam ότι η αλήθεια βρίσκεται στο μέσον δύο ακραίων θέσεων. Η αλήθεια όμως είναι αυτονόητο πως βρίσκεται εκεί που βρίσκεται η αλήθεια και δεν μπορεί κάποιος μηχανισμός εξοικονόμησης σκέψης να μας τη δώσει ή να μας απαλλάξει από την τοποθέτηση των άκρων ή τον κόπο της προσωπικής εξέτασης των πραγμάτων. Για παράδειγμα, αν έχουμε από κάποιον την πληροφορία ότι ο Γιάννης είναι πολύ λιτοδίαιτος και από κάποιον άλλον την πληροφορία ότι ο Γιάννης είναι ιδιαίτερα φαγανός (μιλώντας πάντα για τον ίδιο Γιάννη κατά το ίδιο χρονικό διάστημα), δεν μπορούμε να συμπεράνουμε ορθά ότι ο Γιάννης τρέφεται φυσιολογικά (η μέση θέση), που θα μας υποδείκνυε το argumentum ad temperantiam. Σε πολλές περιπτώσεις μάλιστα δεν υπάρχει μέση θέση. Για παράδειγμα η πρόταση: ο Γιάννης έκλεψε το βάζο με το γλυκό, μπορεί να είναι ή αληθής ή ψευδής. Δεν υπάρχει μέση θέση.

Source: Τα άκυρα επιχειρήματα και η οικονομία της σκέψης | ResPublica

Were we wrong? – Murray Bookchin

To develop more fully the contrast between status societies and class societies, it is necessary to reject altogether the idea that capitalism as a society of classes could have emerged organically within the “womb” of feudalism, a society of orders. Capitalism’s uniqueness must be seen in the light that traditional society as a whole — oriented around family and status — sheds upon it. No precapitalist world was equipped to deal with the formidable social and cultural irresponsibility that an uncontrolled market economy would foster. One does not have to accept the canons of laissez-faire to recognize that a market lacking any ethical, cultural, and institutional constraints would have horrified people even in the commercial world of the Renaissance, with its nuanced standards for commerce. The identification of the market with capitalism, in fact, results only from a highly specious reworking of historical fact. Markets existed for ages in many different forms, but they were carefully integrated into larger, more demanding, and socially more legitimate communities that structured life around orders, largely united by kinship and craft ties. These elements of early tribalism and village societies never disappeared completely from the precapitalist world. It was precisely capitalism, the uncontrolled market, that became society, or, more precisely, began to eat away at society as a cancer, a malignancy that threatened the very existence of the social bond itself. It is only in the 20th century, especially in post-WWII America that capitalism emerged from its position as a predominant force in society to become a substitute for society, corroding all familial and kinship ties — and reducing the population as a whole to buyers and sellers in a universal, ever-expanding marketplace.

[…]

In any case, this much is clear: We must acknowledge the permanent, retrogressive nature of capitalism from its very inception. We must see it as a saprophytic system that is by definition asocial, and recognize it as a mechanism that will die on its own only like a cancer that destroys its host. We have to understand that the economic interpretation of history and society is the extension of the bourgeois spirit into the totality of the hum an condition. Capitalism will not decay. It will either destroy society as we have known it, and possibly much of the biosphere along with it, or it will be corroded, weakened, and hollowed out by libertarian traditions. It would be difficult to explain why the “ Fourth World” has offered such massive resistance to the “ blessings” of industrialism unless we invoke the power of strong traditions, entrenched lifeways, deeply held values, beliefs and custom s. It would be difficult to explain why the Barcelona proletarian-peasants burned money and disdained every lure of opulence after the city fell into their hands without invoking the moral power of their libertarian beliefs — a sensibility that was to often stand in sharp contrast to the pragmatic mentality of their leaders.

The only revolutionary era on which we can premise any future for radical change is the one that lies behind us. No cycle of socialist or anarchist revolution will follow the so-called “bourgeois” cycle initiated some three centuries ago. The arsenal of our time has developed so far beyond the classical insurrectionary models on which traditional radical theory has been fixated as to make unthinkable the recurrence of another Spain or Russia. Indeed, no creative discussion of a radical politics can even begin without acknowledging the change this simple technical fact has introduced into the “art of insurrection” — to use Trotsky’s words.

By the same token, the only agent on which we can premise future radical change emerges from the melding of traditional groups into a public sphere, a body politic, a community imbued with a sense of cultural and spiritual continuity and renewal. This community, however, is constituted only in the ever-present act of an ever-dynamic effort of public and self-assertion that yields a sharp sense of selfhood. Collectivity thus melds with individuality to produce rounded hum an beings in a rounded society. Direct action assumes the form of direct democracy: the participatory form s of freedom that rest on face-to-face assemblies, rotation of public functions, and, where possible, consensus.

Source: Were we wrong? – Murray Bookchin

An Introduction to Christian Anarchism | The Mormon Worker

Many people wonder how a society could exist in which there are no courts, police, or other coercive authority (in other words, who would stop the rapists from rampaging about?). As a result, do you feel that Christian Anarchism could be practiced on a large scale? Or can Christian Anarchism only be practiced on an individual basis? For example, by people like Ammon Hennacy who try to be a “One-Man (or Woman) Revolution.”This is obviously a difficult question. It should be noted, however, that much would already be different in a Christian (anarchist) society in the first place. People would love one another, care for one another, and so those who turn to criminality today may well not do so in a more loving context. Adin Ballou has a wonderful quote that implicitly makes that point. A systematically loving comportment would presumably reduce the chances of being confronted with hatred and evil in the first place. But there is no guarantee: one may well be confronted with unspeakable evil. The loving – Christian – attitude, though, is precisely to be accepting of this, to try to forgive another human being’s desperate turn to evil. That said, such an attitude cannot be demanded of others. Jesus calls us (or rather: calls me) to it, and we cannot force others to be loving. We cannot force others to expose themselves to evil. It’s a personal choice which requires a lot of courage and determination.

Source: An Introduction to Christian Anarchism | The Mormon Worker

Ο Αριστοτέλης και η γέννηση της πόλης | TVXS – TV Χωρίς Σύνορα

Μια πόλη που τελικά προσφέρει στους πολίτες τη δυστυχία είναι μια στρεβλή πόλη ή – αντιμετωπίζοντας το θέμα υπό το πρίσμα της αριστοτελικής τελεολογίας – δεν είναι πόλη, αφού κάθε πράγμα ορίζεται μονάχα από την επίτευξη ή όχι του σκοπού του. Το κομμένο χέρι δεν είναι χέρι, ακριβώς επειδή δεν μπορεί να επιτελέσει τις λειτουργίες για το οποίο είναι φτιαγμένο. Το ονομάζουμε χέρι, απλώς γιατί πρέπει να του δώσουμε ένα όνομα. Όπως ένα πέτρινο χέρι. Ομοίως μια στρεβλή πόλη, μια πόλη ανομίας, δυστυχίας και ανασφάλειας δεν είναι πόλη.

via Ο Αριστοτέλης και η γέννηση της πόλης | TVXS – TV Χωρίς Σύνορα.

Understanding power for social change | the powercube | IDS, Sussex University

Understanding power for social change | the powercube | IDS, Sussex University.