Category Archives: Το ζήτημα του εθνους

Έρευνα: Οι ναζί και η νεολαία τους

Κοντινά πλάνα από τον Θρίαμβο της Θέλησης της Ρίφενσταλ δείχνουν νέους, με λαμπερά μάτια, Άρειους να γεμίζουν στάδια με απόλυτη τάξη και πειθαρχία, υπακούοντας στον υπέρτατο ‘Νόμο’ που στο ναζιστικό ολοκληρωτικό κράτος ήταν ‘ο Αρχηγός’. Η θέληση και η κρίση του ατόμου, ως υπεύθυνου/ης απέναντι στον άλλον άνθρωπο και στο σύνολο, είχαν συντριφτεί. «Τελικά, αν κάτι μπορούμε να συνάξουμε ως συμπέρασμα από τα ‘Στρατόπεδα του Θανάτου’», όπως έγραψε ο Ντιούιτ ΜακΝτόναλντ όταν η ανθρωποθυσία έφτασε στο τέλος της τον Γενάρη του 44, «είναι πως όσοι εφαρμόζουν απρόσκοπτα τον ‘νόμο’ μπορεί να είναι πιο επικίνδυνη από εκείνους που τον παραβιάζουν’.

via Έρευνα: Οι ναζί και η νεολαία τους

Advertisements

Η έλευση της Αλίς Μπεκέρ-Χο στην Ελλάδα, της τελευταίας συντρόφου του ριζοσπάστη διανοητή Γκι Ντεμπόρ, είναι κορυφαίας σημασίας. – Στο κόκκινο

Πες μας με ποιους τρόπους ο Ντεμπόρ κατάφερε να υπερβεί τον μηδενισμό των Λετριστών.

Μπορούμε να πούμε ότι οι Λεττριστές έκαναν ό,τι τους κατέβαινε. Τρελή αποκοτιά και αλκοόλ σε θηριώδεις ποσότητες, θεοπάλαβα σχέδια και εμπρηστικός αυθορμητισμός ήταν τα κυριότερα χαρακτηριστικά μιας χούφτας νέων που συνάζονταν σε ένα, δύο καταγώγια που θα θεωρούσαν στρατηγεία. Ένας από αυτούς σχεδίαζε να ανατινάξει τον Πύργο του Άιφελ, ένας άλλος περιπλανιόταν στο Λονδίνο με χάρτες του Βερολίνου ή του Παρισιού, οι περισσότεροι έκαναν απανωτές απόπειρες αυτοκτονίες, και όλοι μπαινόβγαιναν στα αναμορφωτήρια και τις φυλακές. Πάντως, όλοι διατηρούσαν καλές σχέσεις με το σκάκι και με τη φιλοσοφία, όσο κι αν ακούγεται παράξενο αυτό. Μάλιστα στον ευρύτερο κύκλο τους, υπήρχε μια πόρνη η οποία αρνιόταν να πλαγιάσει με όποιον δεν είχε αφομοιώσει επαρκώς τη διαλεκτική και αγνοούσε τα βασικά κείμενα του Hegel.
Ο Ντεμπόρ μπόρεσε να διακρίνει έναν σπουδαίο πλούτο σ᾽ όλο αυτό το συνονθύλευμα, να ξεχωρίσει τους πιο ενδιαφέροντες συνενόχους, και να προχωρήσει στην υπέρβαση του μηδενισμού και στη διπλή όψη του έργου του: την υπέρβαση της Τέχνης και την πραγμάτωση της Φιλοσοφίας μέσα στην καθημερινή ζωή.

9. Μέσα από τόσες απαραίτητες διαγραφές και αναθεωρήσεις, ποια πρόσωπα θεωρείς ότι συνέβαλλαν αποφασιστικά στην διαμόρφωση των εκρηκτικών Happy few, εκτός του Ντεμπόρ.   

Με χρονολογική σειρά, ο Isidor Isou (ιδρυτής του Λεττρισμιού), ο Gil Joseph Wolman (μεγάλη μορφή του λεττριστικού κινήματος), η Michèle Bernstein (συγγραφέας και πρώτη σύζυγος του Ντεμπόρ), ο Asger Jorn (σπουδαίος Δανός εικαστικός και θεωρητικός), ο Constant (Ολλανδός ουτοπιστής αρχιτέκτονας), ο κορυφαίος φιλόσοφος Henri Lefebvre (που έστρεψε τη φιλοσοφία στην κριτική της καθημερινής ζωής), ο Raoul Vaneigem (Βέλγος καταστασιακός και στοχαστής), ο Gianfranco Sanguinetti (απαστράπτον Ιταλός καταστασιακός), ο εκδότης Gérard Lebovici, και βεβαίως η Αλίς.

10. Ποιες θεωρείς τις κορυφαίες κειμενικές και κινηματογραφικές εκφράσεις των Καταστασιακών;

Τα δύο κλασικά πια βιβλία Η Κοινωνία του Θεάματος, του Ντεμπόρ, και η Επανάσταση της Καθημερινής Ζωής, του Ραούλ Βανεγκέμ, και το φιλμ In girum imus nocte et consumimur igni, του Ντεμπόρ είναι σπουδαίες στιγμές του δεύτερου μισού του 20ού αιώνα. Πιστεύω ότι θα μας απασχολήσουν πολύ και στο πρώτο μισό του 21ου αιώνα. Και ήδη μας απασχολούν.

via Η έλευση της Αλίς Μπεκέρ-Χο στην Ελλάδα, της τελευταίας συντρόφου του ριζοσπάστη διανοητή Γκι Ντεμπόρ, είναι κορυφαίας σημασίας. – Στο κόκκινο

History of the Paris Commune of 1871 by Lissagaray

Lissagaray 1876
History of the Paris Commune
of 1871
Translated from the French by Eleanor Marx

via History of the Paris Commune of 1871 by Lissagaray

(2) (18-5-2013) Εκδ. “Ελεύθερος Τύπος” [Μια Νέα Συζήτηση Με Τον Γ. Γαρμπή] – YouTube

via (2) (18-5-2013) Εκδ. “Ελεύθερος Τύπος” [Μια Νέα Συζήτηση Με Τον Γ. Γαρμπή] – YouTube

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ: Σε τι μας χρειάζονται τα σύνορα;

Ο κοσμοπολιτισμός δεν ήταν ποτέ το αντίδοτο στον εθνικισμό. Αντίθετα η προέκτασή του. Εθνικισμός είναι η ταύτιση του έθνους με τα συμφέροντα μιας κρατούσας τάξης, μιας ολιγαρχίας που θέλει να επιβάλει την απολυταρχία της εντός και εκτός συνόρων. Παρά και ενάντια στον λαό. Ο εθνικισμός με τη μορφή του σωβινισμού και του τζινγκοϊσμού υπήρξε το λίκνο του ιμπεριαλισμού, της κατάκτησης και της αποικιοκρατίας.
Ο εθνικισμός ισοδυναμεί με τον επεκτατισμό των συμφερόντων της κρατούσας τάξης ενός έθνους σε βάρος του λαού εντός της χώρας και σε βάρος των άλλων εθνών. Κι επομένως ο εθνικισμός είναι η άρνηση του έθνους, η κατάλυση του έθνους, δηλαδή του κοινού δικαιώματος όλων και κυρίως της μεγάλης πλειοψηφίας των πολιτών να διαμορφώνουν το κράτος εντός της εθνικής επικράτειας με βάση τα πιο θεμελιώδη και ζωτικά συμφέροντά τους.
Κοσμοπολιτισμός είναι η άρνηση του δικαιώματος της αυτοδιάθεσης των εθνών, της αυτοδιάθεσης των πολιτών εντός της εθνικής τους επικράτειας. Είναι στην ουσία και στην πράξη το alter ego, η άλλη όψη του εθνικισμού, του σωβινισμού, του τζινγκοϊσμού. Υπήρξε εξαρχής η ιδεολογία ή το πρόσχημα του ιμπεριαλισμού και της αποικιοκρατίας. Το δικαίωμα του πολιτισμένου να εκπολιτίσει – όπως αυτός ορίζει τον πολιτισμό – με τη βία, την ανοιχτή ή συγκεκαλυμμένη επέμβαση και τον πόλεμο τα βάρβαρα έθνη.

via ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ: Σε τι μας χρειάζονται τα σύνορα;

Γ. Κοντογιώργης – Οι Ολιγάρχες – YouTube

Γ. Κοντογιώργης

via Γ. Κοντογιώργης – Οι Ολιγάρχες – YouTube

Προσφυγικό: Ένα ακόμη αδιέξοδο της υποταγής και οι ρήξεις που απαιτούνται | TVXS – TV Χωρίς Σύνορα

Υστερόγραφο για τη συμφωνία της 18ης Μαρτίου
Ενώ η κυβέρνηση απελπισμένα προσπαθεί να παρουσιάσει τη συμφωνία ως επιτυχία, η Διεθνής Αμνηστία την χαρακτηρίζει «μαύρη μέρα για την ανθρωπότητα», μνημείο «διγλωσσίας» και φύλο συκής που «δεν καταφέρνει να κρύψει την επίμονη αποφασιστικότητα τη ΕΕ να γυρίσει την πλάτη της σε μια προσφυγική κρίση που είναι παγκόσμια». Οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα, από την πλευρά τους, την καταδικάζουν τονίζοντας ότι έχει ως «κύριο στόχο να αποτρέψει ανθρώπους να αναζητήσουν την προστασία και την ασφάλεια που δικαιούνται».

via Προσφυγικό: Ένα ακόμη αδιέξοδο της υποταγής και οι ρήξεις που απαιτούνται | TVXS – TV Χωρίς Σύνορα.

Δεν ταπείνωσαν την ζητιάνα, ηλίθιε | TVXS – TV Χωρίς Σύνορα

Τις τελευταίες μέρες παρακολουθούμε με αποτροπιασμό οπαδούς διαφόρων ποδοσφαιρικών ομάδων, να κακοποιούν ομαδόν και δημοσίως τσιγγάνες, ζητιάνες, ακόμα και ανάπηρους. Και μόνο ένας ή δύο περαστικοί αντέδρασαν σ’ αυτές τις -κλασσικά- άνανδρες, χυδαίες και απάνθρωπες κακοποιήσεις αρένας αγρίων. Μόνο ένας, βαριά δύο – τρεις. Και στην περίπτωση της ζητιάνας και του ανάπηρου, απ’ ότι είδα, κανένας! Και σε όλες τις περιπτώσεις ουδείς δεν κάλεσε την αστυνομία! Ουδείς. Τι ξεφτίλα. Τι ανείπωτη φρίκη. Τι Μεσαίωνας.

Και μιλάω για ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΕΙΣ, διότι σήμερα, τώρα, χτες, χρειάζεται να αλλάξουμε τον τρόπο που μιλάμε, όσο και τις λέξεις που χρησιμοποιούμε, όταν αναφερόμαστε σε διεστραμμένους θύτες οποιασδήποτε μορφής μπούλινγκ.

via Δεν ταπείνωσαν την ζητιάνα, ηλίθιε | TVXS – TV Χωρίς Σύνορα.

Αποτελέσματα αναζήτησης | Telos | Π.Κονδυλης (Kondylis)

Human Rights: Conceptual Confusion and Political Exploitation

P. Kondylis

Journal ArticleTelos2014(166)161-165(2014)

Human rights do not exist. To be more precise, in the year 1998 human rights do not exist and no one can know if they will exist in the future. This ascertainment is inescapable if we wish to strictly define the concept of “right” and “human right” without taking into consideration political-ideological expediencies. A “right” is not something that exists merely as a phantom in the minds of philosophers or that flourishes on the lips of propagandists. The very essence of a right entails by definition that it can be demanded and imposed, and a “human right” can only be one that is enjoyed by all humans purely and simply because they are humans, i.e., without the mediation of ruling authorities and collective subjects (e.g., nations and states), which, from a conceptual and physical viewpoint, are narrower than humanity as a whole.

via Αποτελέσματα αναζήτησης | Telos | Π.Κονδυλης (Kondylis).

Π. Κονδύλης – Κ. Καστοριάδης: Μιὰ σύγκριση

Ὁ Κ.Κ. ἀντιπαραθέτει τὸν ἑκάστοτε «δικτάτορα», ποὺ καταλαβαίνει μόνο τὴ βία κι ὄχι τὴν ἰδέα τῆς ἰσότιμης ἀνταλλαγῆς ἐπιχειρημάτων, στὸν ἀντίθετο ἀνθρωπολογικὸ τύπο, ποὺ δέχεται τὴν παραπάνω ἰδέα τῆς ἰσότητας çè διαλόγου. Ὁ Π.Κ. κάνει μιὰ διάκριση μεταξὺ τῶν «ἀνορθολογιστῶν»: Μόνο ὁ ἀνορθολογιστὴς ποὺ προγραμματικὰ ἀρνεῖται τὴν ἐκλογίκευση τῆς θεμελιώδους κοσμοθεωρητικῆς στάσης ἐναντιώνεται πραγματικὰ στὸν διάλογο – καὶ τέτοιοι δὲν εἶναι ἀπαραίτητα μόνο οἱ δικτάτορες. Ὁ ἀνορθολογιστὴς ποὺ προθυμοποιεῖται νὰ συζητήσει καὶ νὰ ἐκλογικεύσει τὴ θεμελιώδη στάση του δὲν διαφέρει ἀπὸ τὸν ὀρθολογιστή: «Ὀρθολογιστὲς καὶ ἀνορθολογιστὲς εἶναι ἐξ ἴσου ἀναγκασμένοι νὰ ξεκινήσουν ἀπὸ ἀνορθολογικὲς θέσεις μὲ τὴ μυστικὴ ἔννοια τοῦ ὅρου, δηλαδὴ ἀπὸ τὴν πίστη στὴ ratio ἢ ἀπὸ τὴν καταδίκη της»[13], κι ἔτσι, ἀντίθετα ἀπὸ τὸν Κ.Κ.[14], δὲν θὰ ἔβλεπε ἀντίφαση λ.χ. μεταξὺ τοῦ μυστικισμοῦ καὶ τῆς ἐνασχόλησης μὲ τὴν ἐπιστήμη. Ἐπιπλέον, ἀρνεῖται ὅτι ὑπάρχουν σαφῆ ὅρια μεταξὺ τοῦ κανονιστικοῦ καὶ τοῦ ἐργαλειακοῦ Λόγου, γιατὶ οἱ ἠθικὲς καὶ κανονιστικὲς ἀρχὲς ἀποδεδειγμένα δύνανται νὰ χρησιμοποιοῦνται ὡς ἐργαλεῖα γιὰ τὴν ἐπίτευξη τῶν σκοπῶν τῆς ἰσχύος[15].

via Π. Κονδύλης – Κ. Καστοριάδης: Μιὰ σύγκριση.

New Left Project | Articles | The State and the Making of Global Capitalism

The central theme of our book, The Making of Global Capitalism, is the role of states in the making of global capitalism, and especially the role of the American state as an informal empire in that making—and in superintending it to this day.

The question of the state’s relationship with capital remains an important—and still highly contested—one for scholars as well as activists. In the work of most economists, capitalism is seen as virtually synonymous with markets. Globalisation in this framework is essentially the geographic extension of competitive markets, a process dependent on the removal of state barriers to this, and the overcoming of distance through technology. Political scientists, for their part, have usually understood that markets are not natural and had to be made, and that states are fundamental actors in this process, but they rarely probe deeply into the ways this process has been shaped by the intersections of capitalist social relations and the dynamics of capital accumulation.

via New Left Project | Articles | The State and the Making of Global Capitalism.

Μια νέα συνεργασία για την εθνική κυριαρχία

Η φιλοσοφία του δημοκρατικού πλουραλισμού αναγνωρίζει την αντιδημοκρατική φύση του συγκεντρωτικού έθνους-κράτους, πάνω στην οποία βασίστηκε η παρωχημένη εκδοχή του προστατευτισμού. Αλλά ταυτόχρονα, βλέπει ότι ο κύριος αντίπαλος στη ζωή των πολιτών και την δημοκρατία είναι η πλανητική επιχειρηματική εξουσία. Από αυτή την άποψη, ενάντια στις νέες μορφές αποικιοποίησης θα πρέπει να εφευρεθεί ένα νέο περιεχόμενο της εθνικής κυριαρχίας, το οποίο θα διατηρεί στο εσωτερικό του δημοκρατικότερες δομές, που θα είναι σε θέση να συντονίσουν τα εθνικά συστήματα με τις τοπικές κοινότητες, στον αγώνα για τη διαφύλαξη του φυσικού πλούτου, της πνευματικής και διανοητικής κληρονομιάς, αλλά και των μέσων επιβίωσης των πολιτών της χώρας.

via Περιοδικό Άρδην – Εφημερίδα Ρήξη – Μια νέα συνεργασία για την εθνική κυριαρχία.

Λαγκάρντ: «Η δημοκρατία δεν αρέσει πάντα στις αγορές» | Πολιτική | Ελευθεροτυπία

Επεσήμανε ειδικότερα ότι «οι ευρωπαϊκές χώρες τηρούν τις δεσμεύσεις τους, αλλά αυτό παίρνει τον καιρό που χρειάζεται στη δημοκρατία, κάτι που δεν αρέσει πάντα στις αγορές» και κάλεσε τους Ευρωπαίους «να ακολουθήσουν πιστά το σενάριο» για το νέο σχέδιο διάσωσης της Ελλάδας.

ΣΧΟΛΙΟ: Απελοφιλοσοφίες της ιέριας του ΔΝΤ

via Λαγκάρντ: «Η δημοκρατία δεν αρέσει πάντα στις αγορές» | Πολιτική | Ελευθεροτυπία.

Η E.E. και η νέα «ευγενής μας τύφλωσις» | Σχολιαστές Χωρίς Σύνορα

Η εισαγωγή του ευρώ υποχρέωσε όλες τις άρχουσες τάξεις της Ε.Ε. σε αγώνα «προς τα κάτω» όσο αφορά μισθούς και κοινωνικές δαπάνες ως το μόνο μέσο για την αύξηση της ανταγωνιστικότητάς τους και του «εκσυγχρονισμού» του παραγωγικού τους μηχανισμού. Η πολιτική αυτή αποτέλεσε την κοινή ταξική βάση όλων των επιμέρους εθνικών καπιταλισμών της Ευρώπης για την «οικονομική ολοκλήρωση» στην Ε.Ε. και όχι κάποια υποτιθέμενη παράδοση «εθνικών δικαίων» στη Γερμανία. Στον ταξικό ανταγωνισμό συμπίεσης των εργατικών μισθών βγήκε πρωταθλήτρια η Γερμανία, όχι σε κάποιου είδους αγώνα «εθνικής κυριαρχίας» επί των άλλων εθνικών καπιταλισμών.

via Η E.E. και η νέα «ευγενής μας τύφλωσις» | Σχολιαστές Χωρίς Σύνορα.

Μια τάξη που αρνείται να υπερασπίσει τον τόπο της, είναι ανάξια να διεκδικήσει εξουσία | ‘Αρδην – Ρήξη

Πάντα η μαρξιστική παράδοση και το αναρχικό κίνημα είχαν μπερδεμένες και περίπλοκες σχέσεις με το εθνικό ζήτημα. Ο δεδομένος διεθνισμός τους σκόνταφτε πάντα σε ζητήματα που έμεναν άλυτα για τη θεωρία.

via Μια τάξη που αρνείται να υπερασπίσει τον τόπο της, είναι ανάξια να διεκδικήσει εξουσία | ‘Αρδην – Ρήξη.