Most Progressives are Neoliberals in Disguise Professor Bill Mitchell – YouTube

Most Progressives are Neoliberals in Disguise Professor Bill Mitchell

via Most Progressives are Neoliberals in Disguise Professor Bill Mitchell – YouTube


Bill Mitchell in Helsinki: The Euro Crisis and Austerity – YouTube

Professor William F. Mitchell discusses the theoretical and political background of the austerity policy. Helsinki University 9th October 2015. Mitchell works as a professor of economics at the University of Newcastle, Australia and as a director of the Centre for Full Employment and Equity. Mitchell’s latest book Eurozone Dystopia (2015) traces the origin of the flawed macroeconomic framework that rendered the Eurozone dysfunctional by design. In the book Mitchell lays bare the foundations of neoliberal “groupthink” that has locked the Eurozone into a destructive path towards persistent stagnation and rising social instability.

via Bill Mitchell in Helsinki: The Euro Crisis and Austerity – YouTube

Bourdieu’s Class Theory

Before delving into the analysis, it is necessary to introduce Bourdieu’s basic terminology. Although it may seem abstract, it is, unfortunately, indispensable for understanding his work. There are four central concepts in Bourdieu’s sociology: capital, habitus, fields, and symbolic power.

Capital refers to resources. Bourdieu identifies three main varieties: economic (understood basically as income and ownership), social (basically understood as connections), and cultural (informal education, cultural objects, and credentials). These can be measured in two dimensions: quantity and structure. Thus, particular agents may possess more or less total amounts of capital, and this capital may be structured in different proportions. Accordingly, although two “agents” may have the same total overall amount of capital, one might have a greater proportion of cultural capital and the other of economic capital.6 Generally, the volume and structure of capital determines one’s “position in social space” or class position.

via Bourdieu’s Class Theory

Ζίγκμουντ Μπάουμαν: δεν είναι κρίση, είναι αναδιανομή πλούτου

Εννοείτε ότι η πολιτική είναι τοπική, ενώ η εξουσία παγκόσμια…

Ακριβώς. Και ο πιο αδύναμος κρίκος δεν είναι η κοινότητα, η πόλη ή οποιαδήποτε άλλη μορφή τοπικότητας, αλλά το ίδιο το κράτος, που είναι παγιδευμένο μεταξύ δύο πυρών, του έθνους από τη μια και των αγορών από την άλλη.

Και οι πρωτοβουλίες που αναφέρατε γεννιούνται στο υπο-εθνικό επίπεδο. Οι θεσμοί του εθνικού επιπέδου (κόμματα, κυβέρνηση, βουλή κλπ.) δε μπορούν να αντεπεξέλθουν στη διπλή αυτή πίεση.

Οι πολίτες στην προσπάθεια τους να προστατευθούν από τις επιπτώσεις αυτών των ανώνυμων δυνάμεων της αγοράς, αντιδρούν με τον παραδοσιακό τρόπο, δηλαδή οργανώνονται με γνωστούς τους, γείτονες, με όλους αυτούς με τους οποίους αντιλαμβάνονται από κοινού πως η βελτίωση του τόπου τους θα έχει θετικό αντίκτυπο σε όλους και δεν είναι ανταγωνιστικό παιχνίδι με νικητές και ηττημένους.

via Ζίγκμουντ Μπάουμαν: δεν είναι κρίση, είναι αναδιανομή πλούτου

The End of Progressive Neoliberalism | Dissent Magazine

I, for one, shed no tears for the defeat of progressive neoliberalism. Certainly, there is much to fear from a racist, anti-immigrant, anti-ecological Trump administration. But we should mourn neither the implosion of neoliberal hegemony nor the shattering of Clintonism’s iron grip on the Democratic Party. Trump’s victory marked a defeat for the alliance of emancipation and financialization. But his presidency offers no resolution of the present crisis, no promise of a new regime, no secure hegemony. What we face, rather, is an interregnum, an open and unstable situation in which hearts and minds are up for grabs. In this situation, there is not only danger but also opportunity: the chance to build a new new left.

via The End of Progressive Neoliberalism | Dissent Magazine

Trump And Decline Of The US Superpower

Noam Chomsky spoke at the 20th anniversary of Democracy Now!, the independent global radio news show, at a celebratory meeting on December 6 in Riverside, Manhattan, recalling memories of the spread of fascism under Hitler and Mussolini across Europe in the 1930s.

via Trump And Decline Of The US Superpower

Συζήτηση με τον Κορνήλιο Καστοριάδη (1985) (μέρος 1) – YouTube

Αυτό το σπάνιο οπτικό ντοκουμέντο της συζήτησης του Καστοριάδη με τους τρεις Έλληνες πανεπιστημιακούς θα ήταν σήμερα κυριολεκτικά ανύπαρκτο, εάν ο εκδότης Γιάννης Καραπαπάς (εκδόσεις «Τροπή») δεν είχε το 1985 την προνοητικότητα να βιντεοσκοπήσει την εκπομπή της ΕΡΤ. Έτσι, έχουμε τώρα την ευκαιρία να απολαύσουμε τον φιλοσοφικό λόγο εν δράσει ενός επαναστάτη διανοητή και ενός από τα τελευταία καθολικά πνεύματα του ευρωπαϊκού πολιτισμού.

via Συζήτηση με τον Κορνήλιο Καστοριάδη (1985) (μέρος 1) – YouTube

(1) Εκδ. “Ελεύθερος Τύπος” [Μια Συζήτηση Με Τον Γ. Γαρμπή) – YouTube

(1) Εκδ. “Ελεύθερος Τύπος” [Μια Συζήτηση Με Τον Γ. Γαρμπή)

via (1) Εκδ. “Ελεύθερος Τύπος” [Μια Συζήτηση Με Τον Γ. Γαρμπή) – YouTube

(2) (18-5-2013) Εκδ. “Ελεύθερος Τύπος” [Μια Νέα Συζήτηση Με Τον Γ. Γαρμπή] – YouTube

via (2) (18-5-2013) Εκδ. “Ελεύθερος Τύπος” [Μια Νέα Συζήτηση Με Τον Γ. Γαρμπή] – YouTube

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ: Σε τι μας χρειάζονται τα σύνορα;

Ο κοσμοπολιτισμός δεν ήταν ποτέ το αντίδοτο στον εθνικισμό. Αντίθετα η προέκτασή του. Εθνικισμός είναι η ταύτιση του έθνους με τα συμφέροντα μιας κρατούσας τάξης, μιας ολιγαρχίας που θέλει να επιβάλει την απολυταρχία της εντός και εκτός συνόρων. Παρά και ενάντια στον λαό. Ο εθνικισμός με τη μορφή του σωβινισμού και του τζινγκοϊσμού υπήρξε το λίκνο του ιμπεριαλισμού, της κατάκτησης και της αποικιοκρατίας.
Ο εθνικισμός ισοδυναμεί με τον επεκτατισμό των συμφερόντων της κρατούσας τάξης ενός έθνους σε βάρος του λαού εντός της χώρας και σε βάρος των άλλων εθνών. Κι επομένως ο εθνικισμός είναι η άρνηση του έθνους, η κατάλυση του έθνους, δηλαδή του κοινού δικαιώματος όλων και κυρίως της μεγάλης πλειοψηφίας των πολιτών να διαμορφώνουν το κράτος εντός της εθνικής επικράτειας με βάση τα πιο θεμελιώδη και ζωτικά συμφέροντά τους.
Κοσμοπολιτισμός είναι η άρνηση του δικαιώματος της αυτοδιάθεσης των εθνών, της αυτοδιάθεσης των πολιτών εντός της εθνικής τους επικράτειας. Είναι στην ουσία και στην πράξη το alter ego, η άλλη όψη του εθνικισμού, του σωβινισμού, του τζινγκοϊσμού. Υπήρξε εξαρχής η ιδεολογία ή το πρόσχημα του ιμπεριαλισμού και της αποικιοκρατίας. Το δικαίωμα του πολιτισμένου να εκπολιτίσει – όπως αυτός ορίζει τον πολιτισμό – με τη βία, την ανοιχτή ή συγκεκαλυμμένη επέμβαση και τον πόλεμο τα βάρβαρα έθνη.

via ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ: Σε τι μας χρειάζονται τα σύνορα;

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ: Μπορεί να γίνει βιώσιμο το δημόσιο χρέος της Ελλάδας;

Ο Πίνακας που παραθέτουμε δείχνει το % των καθαρών αποταμιεύσεων (δηλαδή του περισσεύματος) επί του διαθέσιμου εισοδήματος των νοικοκυριών στην Ελλάδα σε σύγκριση με τον μέσο όρο της Ζώνης του Ευρώ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το συμπέρασμα είναι εξαιρετικά απλό. Όχι μόνο δεν περισσεύει τίποτε από το εισόδημα των νοικοκυριών στην Ελλάδα, αλλά αντίθετα ο οικογενειακός προϋπολογισμός παρουσιάζει ένα διαρκώς διευρυνόμενο έλλειμμα.

via ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ: Μπορεί να γίνει βιώσιμο το δημόσιο χρέος της Ελλάδας;

“Ανακεφαλαιοποίηση τραπεζών – Η μεγάλη απάτη”. «Στο Μικρόφωνο» με τον Δ. Καζάκη και τον Δ. Καρούσο στις ‎18 ‎Μαρτίου ‎2016. – YouTube

«Στο Μικρόφωνο» με τον Δημ. Καζάκη, οικονομολόγο και γενικό γραμματέα του Ε.ΠΑ.Μ. Μαζί του σήμερα ο οικονομολόγος και μέλος του Ε.ΠΑ.Μ. Δημήτρης Καρούσος, σε μια συζήτηση/ανάλυση με θέμα: “Ανακεφαλαιοποίηση τραπεζών – Η μεγάλη απάτη”. Παρασκευή, ‎18 ‎Μαρτίου ‎2016.

via «Στο Μικρόφωνο» με τον Δ. Καζάκη και τον Δ. Καρούσο στις ‎18 ‎Μαρτίου ‎2016. – YouTube.

Ο Βλαντιμίρ Λένιν γράφει για τον Καρλ Μαρξ | TVXS – TV Χωρίς Σύνορα

Την «ιστορική τάση της καπιταλιστικής συσσώρευσης» ο Μαρξ την χαρακτηρίζει με τα παρακάτω βαρυσήμαντα λόγια: «Η απαλλοτρίωση των άμεσων παραγωγών συντελείται με τον πιο αμείλικτο βανδαλισμό και με κίνητρο τα πιο άνομα, τα πιο βρομερά, τα πιο μικροπρεπή μισητά πάθη. Η ατομική ιδιοκτησία, που αποκτήθηκε με τη δουλειά του ιδιοκτήτη» (του αγρότη και του βιοτέχνη) και «που στηρίζεται, μπορεί να πει κανείς, στη σύμφυση του χωριστού ανεξάρτητου εργαζόμενου ατόμου με τους όρους της δουλειάς του, εκτοπίζεται από την καπιταλιστική ατομική ιδιοκτησία που στηρίζεται στην εκμετάλλευση ξένης, μα τυπικά ελεύθερης εργασίας… Εκείνος που πρέπει να απαλλοτριωθεί τώρα δεν είναι πια ο εργάτης που διευθύνει μόνος το νοικοκυριό του, αλλά ο καπιταλιστής που εκμεταλλεύεται πολλούς εργάτες. Αυτή η απαλλοτρίωση συντελείται με το παιχνίδι των εσωτερικών νόμων της ίδιας της καπιταλιστικής παραγωγής, με τη συγκεντροποίηση των κεφαλαίων. Ο κάθε καπιταλιστής ξεκάνει πολλούς άλλους καπιταλιστές. Χέρι με χέρι μ’ αυτή τη συγκεντροποίηση ή με την απαλλοτρίωση πολλών καπιταλιστών από λίγους αναπτύσσεται, σε διαρκώς αυξανόμενη κλίμακα, η συνεργατική μορφή του προτσές εργασίας, η συνειδητή τεχνική εφαρμογή της επιστήμης, η σχεδιασμένη εκμετάλλευση της γης, η μετατροπή των μέσων εργασίας σε μέσα εργασίας τέτοια, που μπορούν να χρησιμοποιηθούν μόνο από κοινού, η πραγματοποίηση οικονομιών σε όλα τα μέσα παραγωγής με τη χρησιμοποίηση τους σαν μέσων παραγωγής συνδυασμένης κοινωνικής εργασίας, το μπλέξιμο όλων των λαών στο δίχτυ της παγκόσμιας αγοράς και μαζί μ’ αυτό ο διεθνής χαρακτήρας του καπιταλιστικού καθεστώτος.

via Ο Βλαντιμίρ Λένιν γράφει για τον Καρλ Μαρξ | TVXS – TV Χωρίς Σύνορα.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ: Η ευρωζώνη υπό συνθήκες κλιμακούμενης κατάρρευσης

Μπορεί να επιβιώσει το ευρώ; Ας θυμηθούμε τι έλεγε η ίδια η ΕΚΤ όταν μιλούσε για “τον ορισμό της σταθερότητας των τιμών” ( Δηλαδή για την αποστολή εξ ιδρύσεως της να κρατά τον πληθωρισμό στην ευρωζώνη μόλις κάτω από 2%: Ο στόχος αυτός, έγραφε, “παρέχει ένα επαρκές περιθώριο για την αποφυγή των κινδύνων του αποπληθωρισμού. Έχοντας ένα τέτοιο περιθώριο ασφαλείας έναντι του αποπληθωρισμού είναι σημαντικό επειδή τα ονομαστικά επιτόκια δεν μπορούν να πέσουν κάτω από το μηδέν. Σε ένα περιβάλλον αποπληθωρισμού η νομισματική πολιτική μπορεί έτσι να μην είναι σε θέση να τονώσει επαρκώς τη συνολική ζήτηση, χρησιμοποιώντας τα επιτόκια της. Αυτό καθιστά πιο δύσκολο για τη νομισματική πολιτική να καταπολεμήσει τον αποπληθωρισμό από ό, τι να καταπολεμήσει τον πληθωρισμό”.

via ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΚΗΣ: Η ευρωζώνη υπό συνθήκες κλιμακούμενης κατάρρευσης.

Porta Aurea, index

Παρακάτω ὑπάρχουν ἄρθρα γιὰ τὰ ἑξῆς θέματα:

(τὰ πιὸ πρόσφατα νέα θέματα ἔχουν τὶς ἡμερομηνίες τους σημαδεμένες μὲ κίτρινο χρῶμα. Οἱ πιὸ πρόσφατες ἀνανεώσεις προϋπάρχοντων θεμάτων ἔχουν τὴν ἡμερομηνία μὲ κόκκινους πλαγιαστοὺς αριθμούς)

Πάτησε τὸ θέμα στὸ ὁποῖο θέλεις νὰ μεταβεῖς

1ο Μέρος

Ἀγάπη (25/2/2007)

Ἀγνωστικισμὸς θεολογικὸς καὶ ἀγνωστικισμὸς θύραθεν (25/2/2007)

Αἰτιότητα καὶ ἀπροσδιοριστία (4/1/2007)

Ἀλλοτρίωση (28/8/2006)

Ἀνθρώπινα δικαιώματα (6/1/2007)

Ἀνοιχτὴ κοινωνία (25/2/2007)

Ἀνορθολογισμὸς καὶ ὀρθολογισμός (22/4/2006)

Ἀρχαιότητα, Μεσαίωνας Ἀναγέννηση (15/12/2009)

Αὐτογνωσία καὶ αὐθορμητικότητα (27/12/2006)

“Αὐτονομία” καὶ “Ἑτερονομία” τῆς κοινωνίας (17/8/2010)

Βία – Ἐπιθετικότητα – Ἰσχύς (22/1/2009)

Δεξιά-Αριστερά (19-6-2012)

Δέον καὶ Εἶναι, Ἐξουσιασμός, Ἐπιθυμία (21/9/2008)



2ο Μέρος

Δημοκρατία (ἄμεση-ἔμμεση) (10-12-2011)

Διάλογος (18/5/2009)

Διαφωτισμός (6/10/2008)

Δογματικὸς καὶ διαλλακτικός (15/7/2006)

Ἰσχὺς καὶ αὐτοσυντήρηση (30/12/2006)

Δίκαιο τοῦ δυνατότερου (10/8/2007)

Δύση (21/4/2007)

Ἐγώ, Ἄτομο, Πρόσωπο, Ταυτότητα (29/1/2009)

Ἔθνος, Ἐθνικισμός, Ἀντιεθνικιστές (6/11/2011)



3ο Μέρος

(συνέχεια τοῦ προηγούμενου) (18-11-2012)

Εἰρήνη καὶ ἐμπόριο (27/12/2006)

Ἐλευθερία (29/9/2015)

Ἐμφύλιος (8/6/2007)

Ἐξουσία (9/1/2007)

(Ἄμεση) δημοκρατία, (ἀντι)εξουσιασμὸς καὶ ἀντιεξουσιαστές (27/2/2007) 

Ἐπανάσταση καὶ ἀπελευθέρωση (27/6/2007)

Ἐπιστήμη (12/4/2009)

Ἐχθρός, Φίλος, Μισαλλοδοξία καὶ “Ἀποθεολογικοποίηση” (18/6/2010)

Θάνατος (28/4/2007)

Θεός (27/3/2009)

Θρησκεία (17/8/2010)

Ἰδεαλισμὸς καὶ ὑλισμός (28/4/2007)

Ἰδεολογία (28/6/2007)

Ἰσότητα- διαφορετικότητα (18/8/2010)

Ἡ Ἱστορία τῶν ἡττημένων εἶναι ἀντικειμενικότερη; (11/10/2005)

Κακό (24/7/2008)

Καπιταλισμός, οἱ ἐπιτυχημένοι καὶ ὁ “κι ἂν σοῦ κάτσει;” οὐδέποτε ἀποκτώμενος πλοῦτος τῶν ὑπόλοιπων (11/10/2005)



4ο Μέρος

Κομμουνισμός (10/6/2014)

Στὴ στάση- στὸ λεωφορεῖο (11/10/2005)

Λαὸς καὶ ἐλίτ (8/4/2008)

Μετανάστες (3/12/2010)

Μηδενισμός (18-10-2013)

Νεορθόδοξοι  (17/7/2010)

Νεοφιλελεύθερα (5/5/2011)

Οἰκολογικά (7/9/2008)



5ο Μέρος

Πνεῦμα, Γλώσσα, Νοηματοδότηση (15-2-2012)

Ποίηση (29/4/2006)

Τὸ Πολιτικό (17/6/2010)

Πολιτισμός (4-12-2011)

Πολυτονικό (25/5/2008)

Ρατσισμός (1/8/2014)

Σὲξ (11-10-2015)

Σκεπτικισμός (12/3/2007)

Συγγνώμη-Συγχώρεση-Ἐκδίκηση-Ἐνοχές (2/7/2007)

Σχετικισμός (5/12/2007)

Τέχνη (1/9/2006)

Φιλοσοφία (11/1/2009)

via Porta Aurea, index.

Αποτελέσματα αναζήτησης | Telos | Π.Κονδυλης (Kondylis)

Human Rights: Conceptual Confusion and Political Exploitation

P. Kondylis

Journal ArticleTelos2014(166)161-165(2014)

Human rights do not exist. To be more precise, in the year 1998 human rights do not exist and no one can know if they will exist in the future. This ascertainment is inescapable if we wish to strictly define the concept of “right” and “human right” without taking into consideration political-ideological expediencies. A “right” is not something that exists merely as a phantom in the minds of philosophers or that flourishes on the lips of propagandists. The very essence of a right entails by definition that it can be demanded and imposed, and a “human right” can only be one that is enjoyed by all humans purely and simply because they are humans, i.e., without the mediation of ruling authorities and collective subjects (e.g., nations and states), which, from a conceptual and physical viewpoint, are narrower than humanity as a whole.

via Αποτελέσματα αναζήτησης | Telos | Π.Κονδυλης (Kondylis).

Η Ελλάδα έθνος που φθίνει ή δυσαρμονική κοινωνία με αποτυχημένο πολιτικό σύστημα; | Π.Κονδυλης (Kondylis)

Η Ελλάδα έθνος που φθίνει ή δυσαρμονική κοινωνία με αποτυχημένο πολιτικό σύστημα;

Οκτωβρίου 10, 2014 § Σχολιάστε

Ο Γ. Ριτζουλης μετριαζει την εμβελεια (ή επιδιωκει να αποφυγει τις παρερμηνειες) ρήσεων του Π. Κονδύλη για την νεοελληνική παρακμή. Αποσπάσματα:

Η Ελλάδα έθνος που φθίνει ή δυσαρμονική κοινωνία με αποτυχημένο πολιτικό σύστημα;

Στο πολύ σημαντικό κείμενο του Παναγιώτη Κονδύλη «Προϋποθέσεις, παράμετροι και ψευδαισθήσεις της ελληνικής εθνικής πολιτικής», που αποτελεί το επίμετρο του βιβλίου του “Πλανητική πολιτική μετά τον ψυχρό πόλεμο” (1992), ένα βασικό συμπέρασμα ήταν ότι το ελληνικό κοινωνικό και πολιτικό σώμα στο σύνολο του επωφελήθηκε από τη μεταπολεμική ανάπτυξη της διεθνούς οικονομίας, αντλώντας βραχυπρόθεσμα ωφελήματα. Κατά τον Κονδύλη, η όλη διαδικασία, χωρίς να επηρεάζεται από μεταβολές στην πολιτική ηγεσία (“δεξιά”, “φιλελεύθερη” ή “σοσιαλιστική”, κοινοβουλευτική ή δικτατορική), πήρε τη μορφή ενός “σιωπηρού, αλλά διαρκούς και συνειδητού κοινωνικού συμβολαίου”, με κύριο χαρακτηριστικό τον “παρασιτικό καταναλωτισμό”. Έτσι φθάσαμε στη σημερινή Ελλάδα της κρίσης, η οποία φαίνεται σαν να επαληθεύει την προφητική διαπίστωση του Κονδύλη, ήδη στις αρχές της δεκαετίας του ’90, ότι αποτελεί “περίπτωση φθίνοντος έθνους”.
Ωστόσο, το γραπτό εκείνο είχε κρίσιμα σημεία που μπορούν να αμφισβητηθούν ή να απορριφθούν εντελώς με πολύ ισχυρά επιχειρήματα:
2. Το πιο σημαντικό σφάλμα αφορά την εικόνα του για την ελληνική κοινωνία και τη μεταβολή της διάρθρωσής της μέσα στο χρόνο. Η γνώμη του Κονδύλη, ότι “η συντριπτική πλειοψηφία του Ελληνικού λαού όλων των κοινωνικών στρωμάτων” συν-διαμόρφωσε τον παρασιτικό καταναλωτισμό, και πολύ περισσότερο, επωφελήθηκε από αυτόν, θυμίζει το διαβόητο “μαζί τα φάγαμε” του κ. Θ. Πάγκαλου, αν και ειπωμένο με άλλο ύφος και ήθος. Έχει όμως την αξία της και πρέπει να συνεκτιμάται.

Ωστόσο, η αξία αυτή μετριάζεται πολύ από τα γεγονότα, τα διαπιστωμένα εμπειρικά και οχυρωμένα με σκληρούς αριθμούς.
Στη φάση της ανάπτυξης και της φούσκας, η κοινωνική ανισότητα στην Ελλάδα ως προς την κατανομή των περιουσιακών στοιχείων (δηλαδή του αποθησαυρισμένου πλούτου), όχι μόνον δεν μειώθηκε, αλλά σαφώς αυξήθηκε και μάλιστα έντονα. Παρόλο που αυξήθηκε το διαθέσιμο εισόδημα των φτωχότερων στρωμάτων και το μερίδιό τους στην κατανάλωση μεγάλωσε, η κατανομή του συσσωρευμένου ιδιωτικού πλούτου δεν έγινε δημοκρατικότερη. Οι αριθμοί δεν μπορούν να πουν ψέμματα, εκτός αν είναι “πειραγμένοι”. Και όταν μιλούν καθαρά οι αριθμοί, τα ιδεολογήματα πρέπει να σωπαίνουν. Η αλήθεια είναι, ότι από την ελληνική φούσκα 1990 – 2008 επωφελήθηκε ένα μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας, όχι μόνο καταναλώνοντας αλλά και με αποθησαύριση ιδιωτικού πλούτου. Μεγάλο μέρος μέν, μειοψηφικό δέ. Από τους λοιπούς, οι περισσότεροι αναλογικά έμειναν ακόμη πιο πίσω, η οικονομική και κοινωνική υστέρησή τους από το μεγαλομεσαίο κοινωνικό σύμπλοκο μεγάλωσε ακριβώς στη φάση της φούσκας. Όλα τα στοιχεία δείχνουν ότι για τους μεν μεγαλομεσαίους ήταν και φάση μεγάλης αποθησαύρισης, για τους δε φτωχότερους ήταν εποχή σχετικής ανακούφισης ως προς την αγοραστική δύναμη, αλλά χωρίς αποθησαύριση που θα μείωνε ή θα συγκρατούσε μέσα σε όρια την πραγματική ανισότητα. Ένας συνδυσμός δεδομένων που προέρχονται από την Τράπεζα της Ελλάδος (2009 – εδώ ανάλυση σε pdf), την EKT, από την Eurostat και από άλλες μελέτες και πρόσφατες πηγές, δείχνει ότι η αναλογία των περιουσιακών στοιχείων (κινητών και ακίνητων) που κατείχε το πλουσιότερο 20 % της ελληνικής κοινωνίας σε σχέση με τα περιουσιακά στοιχεία που κατείχε το φτωχότερο 20 %, το 2009 είχε γίνει σημαντικά πιο άνιση σε σύγκριση με το 1990, δηλαδή η διαρκής άνοδος του ΑΕΠ επέφερε μεταβολή δυσμενή για τους ασθενέστερους.

Ανάλογη είναι η μεταβολή για όλες τις χώρες του Ευρωπαϊκού Μεσογειακού Νότου. Στον αντίποδα, στις Σκανδιναβικές χώρες (χώρες με την μεγαλύτερη κοινωνική συνοχή στην Ευρώπη), η αναλογία περιουσιακών στοιχείων του πλουσιότερου 20 % σε σχέση με τις περιουσίες του φτωχότερου 20 % παρουσίαζε την μισή περίπου ανισότητα σε σχέση με το Νότο, και έμεινε σχεδόν αμετάβλητη από το 1990 έως το 2009.
4. Τέλος, όπως ήδη είπαμε, όλα τα ποσοτικά στοιχεία που αφορούν την κατοχή περιουσιακών στοιχείων, κινητών και ακίνητων, στην Ελλάδα (και στις λοιπές χώρες της Νότιας Ευρώπης), δείχνουν ότι τα χρόνια της ανόδου των οικονομικών μεγεθών δεν ήταν μόνο χρόνια κατανάλωσης. Για το μεγαλομεσαίο, μειοψηφικό αλλά υπολογίσιμο μέρος της κοινωνίας, εκτός από χρόνια κατανάλωσης, ήταν επίσης (και κυρίως) χρόνια άτακτης συσσώρευσης. Αυτό ακριβώς είναι το κύριο χαρακτηριστικό της περιόδου, και λιγότερο η παράλληλη καταναλωτική έκρηξη. Αυτό είναι που μεγέθυνε και συνεχίζει να μεγεθύνει την ανισότητα στη Μεσογειακή Ευρώπη.

Παρόλα αυτά, ο Κονδύλης του 1992 επαληθεύθηκε ως προς την εξέλιξη του βασικού “σεναρίου”: Το μοντέλο των ετών 1980 – 2008 ήταν πελατειακός πλουτισμός και καταναλωτισμός με δανεικά, με πολύ έντονη ανισότητα, με αδιαφορία για την πραγματική οικονομία, ιδίως την παραγωγική, με κατευθυνόμενη από το κράτος αποβιομηχάνιση και στροφή στον τριτογενή τομέα.

ΠΗΓΗ: ιστολόγιο «Μετά την κρίση» (03.10.2014)

Σημείωση: Οι σχετικές ρήσεις του ΠΚ είναι: «Η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού όλων των κοινωνικών στρωμάτων έχει εν τω μεταξύ συνυφάνει, κατά τρόπους κλασσικά απλούς ή απείρως ευρηματικούς, την ύπαρξη και τις απασχολήσεις της με τη νοοτροπία και με την πρακτική του παρασιτικού καταναλωτισμού και του κοινωνικού παρασιτισμού».
«Οι πρωταρχικοί λόγοι, πού έθεσαν σε κίνηση τη διαδικασία της εθνικής εκποίησης και της συναφούς πολιτικής αποδυνάμωσης της Ελλάδας σε διεθνές επίπεδο, είναι ενδογενείς και ανάγονται στη λειτουργία του πολιτικού της συστήματος και στη συμπεριφορά όλων των υποκειμενικών του παραγόντων. Με άλλα λόγια: το ελληνικό κοινωνικό και πολιτικό σώμα στο σύνολο του επωφελήθηκε από τη μεταπολεμική πρωτοφανή ανάπτυξη της διεθνούς οικονομίας και άντλησε βραχυπρόθεσμα ωφελήματα απ’ αυτή με αντάλλαγμα τον μακροπρόθεσμο υποβιβασμό της Ελλάδας στην κλίμακα του διεθνούς καταμερισμού της εργασίας και συνάμα τη γενική εθνική της υποβάθμιση. Αυτό έγινε με τη μορφή ενός σιωπηρού, αλλά διαρκούς και κατά μέγα μέρος συνειδητού και επαίσχυντου κοινωνικού συμβολαίου, στο πλαίσιο του οποίου η εκάστοτε πολιτική ηγεσία — «δεξιά», «φιλελεύθερη» ή «σοσιαλιστική», κοινοβουλευτική ή δικτατορική: στο κρίσιμο τούτο σημείο οι αποκλίσεις υπήρξαν ελάχιστες — ανέλαβε τη λειτουργία να ενισχύει γρήγορα και παρασιτικά τις καταναλωτικές δυνατότητες του «λαού» με αντίτιμο την πολιτική του εύνοια ή ανοχή»

via Η Ελλάδα έθνος που φθίνει ή δυσαρμονική κοινωνία με αποτυχημένο πολιτικό σύστημα; | Π.Κονδυλης (Kondylis).

Order and Change in Global Politics: Assessing the “Return of Geopolitics”

The economic crisis of 2008-2009 has signalled severe imbalances in the global economy between areas of the planet of great capital accumulation (particularly East Asia), rampant deindustrialisation masked by unsustainable levels of debt to finance private consumption in Western countries, and a large grey area substantially marginalised from any meaningful industrial development. The loss of confidence in an excessively financialised economy and in a monetary system exclusively based on fiat currency is also prompting a shift towards the acquisition of material assets and commodities which are of course physically located somewhere. This is particularly visible in one of the most important, yet little emphasised geopolitical developments of these years, namely the mass purchases of land (so called “land grab”) for agricultural purpose taking places virtually in every continent. Such development will be likely to test the effectiveness of informal control tactics, and possibly prompt the re-introduction of less informal control mechanisms in areas of limited or absent statehood.

The importance of geopolitical control in terms of economic re-organisation of the planet also appears prominent in the face of the risks inherent to an extremely complex, and equally fragile, web of economic interdependence. There are in essence two phenomena which are likely to emerge from this situation. First, the most powerful sovereign actors will intensify efforts to assert their grasp over land, seas and even populations which will enable them to defend their current status, to bargain from a stronger stance in the process of economic planetary re-organisation, and to have access to resources when scarcity will become acute, even if in decades from now.

via Order and Change in Global Politics: Assessing the “Return of Geopolitics”.

Panagiotis Kondylis

Apart from giving readers a basic understanding of how the international system operates (on the basis of small, middle and major, great and planetary (or world) Powers with the interspersed (between these just mentioned main groups of Powers) subgroups of subordinate, local, regional or supraregional, colonial, economic and or military, and or leading Powers, even though at the time of writing the book only one great or leading Power, the USA, was also a planetary Power in the full sense of the term), including with regard to these Powers’ relations with one another as (sovereign) states (e.g. as subjects and objects of planetary politics) and with regard to the (possible) formation of large spaces or spheres of influence, i.e. various forms of unfolding spaces and correlations of forces), Planetary Politics after the Cold War also gives readers an understanding of the potential advent of planetary or at least regional anomie (where it does not already exist) because of the planetarisation of, and many variations on, Western mass democracy, with its hedonistic mass consumption flowing from mass production, the advanced division of labour and distinctly mass-democratic material interpretation of the formal legal rights characteristic of the bourgeois liberal and European colonialistic era. Kondylis never shies away from drawing ultimate conclusions from the driving forces at work, no matter how nightmarish possible future scenarios might turn out to be: as in the case of the biologisation of the political and the pitting of man against man in conditions of generalised anomie arising from the population explosion, a possible breakdown of sovereign statehood and the uncontrolled migrations of the peoples.

via Panagiotis Kondylis.

Π. Κονδύλης – Κ. Καστοριάδης: Μιὰ σύγκριση

Ὁ Κ.Κ. ἀντιπαραθέτει τὸν ἑκάστοτε «δικτάτορα», ποὺ καταλαβαίνει μόνο τὴ βία κι ὄχι τὴν ἰδέα τῆς ἰσότιμης ἀνταλλαγῆς ἐπιχειρημάτων, στὸν ἀντίθετο ἀνθρωπολογικὸ τύπο, ποὺ δέχεται τὴν παραπάνω ἰδέα τῆς ἰσότητας çè διαλόγου. Ὁ Π.Κ. κάνει μιὰ διάκριση μεταξὺ τῶν «ἀνορθολογιστῶν»: Μόνο ὁ ἀνορθολογιστὴς ποὺ προγραμματικὰ ἀρνεῖται τὴν ἐκλογίκευση τῆς θεμελιώδους κοσμοθεωρητικῆς στάσης ἐναντιώνεται πραγματικὰ στὸν διάλογο – καὶ τέτοιοι δὲν εἶναι ἀπαραίτητα μόνο οἱ δικτάτορες. Ὁ ἀνορθολογιστὴς ποὺ προθυμοποιεῖται νὰ συζητήσει καὶ νὰ ἐκλογικεύσει τὴ θεμελιώδη στάση του δὲν διαφέρει ἀπὸ τὸν ὀρθολογιστή: «Ὀρθολογιστὲς καὶ ἀνορθολογιστὲς εἶναι ἐξ ἴσου ἀναγκασμένοι νὰ ξεκινήσουν ἀπὸ ἀνορθολογικὲς θέσεις μὲ τὴ μυστικὴ ἔννοια τοῦ ὅρου, δηλαδὴ ἀπὸ τὴν πίστη στὴ ratio ἢ ἀπὸ τὴν καταδίκη της»[13], κι ἔτσι, ἀντίθετα ἀπὸ τὸν Κ.Κ.[14], δὲν θὰ ἔβλεπε ἀντίφαση λ.χ. μεταξὺ τοῦ μυστικισμοῦ καὶ τῆς ἐνασχόλησης μὲ τὴν ἐπιστήμη. Ἐπιπλέον, ἀρνεῖται ὅτι ὑπάρχουν σαφῆ ὅρια μεταξὺ τοῦ κανονιστικοῦ καὶ τοῦ ἐργαλειακοῦ Λόγου, γιατὶ οἱ ἠθικὲς καὶ κανονιστικὲς ἀρχὲς ἀποδεδειγμένα δύνανται νὰ χρησιμοποιοῦνται ὡς ἐργαλεῖα γιὰ τὴν ἐπίτευξη τῶν σκοπῶν τῆς ἰσχύος[15].

via Π. Κονδύλης – Κ. Καστοριάδης: Μιὰ σύγκριση.