Category Archives: Κονδύλης

Porta Aurea, index

Παρακάτω ὑπάρχουν ἄρθρα γιὰ τὰ ἑξῆς θέματα:

(τὰ πιὸ πρόσφατα νέα θέματα ἔχουν τὶς ἡμερομηνίες τους σημαδεμένες μὲ κίτρινο χρῶμα. Οἱ πιὸ πρόσφατες ἀνανεώσεις προϋπάρχοντων θεμάτων ἔχουν τὴν ἡμερομηνία μὲ κόκκινους πλαγιαστοὺς αριθμούς)

Πάτησε τὸ θέμα στὸ ὁποῖο θέλεις νὰ μεταβεῖς

1ο Μέρος

Ἀγάπη (25/2/2007)

Ἀγνωστικισμὸς θεολογικὸς καὶ ἀγνωστικισμὸς θύραθεν (25/2/2007)

Αἰτιότητα καὶ ἀπροσδιοριστία (4/1/2007)

Ἀλλοτρίωση (28/8/2006)

Ἀνθρώπινα δικαιώματα (6/1/2007)

Ἀνοιχτὴ κοινωνία (25/2/2007)

Ἀνορθολογισμὸς καὶ ὀρθολογισμός (22/4/2006)

Ἀρχαιότητα, Μεσαίωνας Ἀναγέννηση (15/12/2009)

Αὐτογνωσία καὶ αὐθορμητικότητα (27/12/2006)

“Αὐτονομία” καὶ “Ἑτερονομία” τῆς κοινωνίας (17/8/2010)

Βία – Ἐπιθετικότητα – Ἰσχύς (22/1/2009)

Δεξιά-Αριστερά (19-6-2012)

Δέον καὶ Εἶναι, Ἐξουσιασμός, Ἐπιθυμία (21/9/2008)

 

 

2ο Μέρος

Δημοκρατία (ἄμεση-ἔμμεση) (10-12-2011)

Διάλογος (18/5/2009)

Διαφωτισμός (6/10/2008)

Δογματικὸς καὶ διαλλακτικός (15/7/2006)

Ἰσχὺς καὶ αὐτοσυντήρηση (30/12/2006)

Δίκαιο τοῦ δυνατότερου (10/8/2007)

Δύση (21/4/2007)

Ἐγώ, Ἄτομο, Πρόσωπο, Ταυτότητα (29/1/2009)

Ἔθνος, Ἐθνικισμός, Ἀντιεθνικιστές (6/11/2011)

 

 

3ο Μέρος

(συνέχεια τοῦ προηγούμενου) (18-11-2012)

Εἰρήνη καὶ ἐμπόριο (27/12/2006)

Ἐλευθερία (29/9/2015)

Ἐμφύλιος (8/6/2007)

Ἐξουσία (9/1/2007)

(Ἄμεση) δημοκρατία, (ἀντι)εξουσιασμὸς καὶ ἀντιεξουσιαστές (27/2/2007) 

Ἐπανάσταση καὶ ἀπελευθέρωση (27/6/2007)

Ἐπιστήμη (12/4/2009)

Ἐχθρός, Φίλος, Μισαλλοδοξία καὶ “Ἀποθεολογικοποίηση” (18/6/2010)

Θάνατος (28/4/2007)

Θεός (27/3/2009)

Θρησκεία (17/8/2010)

Ἰδεαλισμὸς καὶ ὑλισμός (28/4/2007)

Ἰδεολογία (28/6/2007)

Ἰσότητα- διαφορετικότητα (18/8/2010)

Ἡ Ἱστορία τῶν ἡττημένων εἶναι ἀντικειμενικότερη; (11/10/2005)

Κακό (24/7/2008)

Καπιταλισμός, οἱ ἐπιτυχημένοι καὶ ὁ “κι ἂν σοῦ κάτσει;” οὐδέποτε ἀποκτώμενος πλοῦτος τῶν ὑπόλοιπων (11/10/2005)

 

 

4ο Μέρος

Κομμουνισμός (10/6/2014)

Στὴ στάση- στὸ λεωφορεῖο (11/10/2005)

Λαὸς καὶ ἐλίτ (8/4/2008)

Μετανάστες (3/12/2010)

Μηδενισμός (18-10-2013)

Νεορθόδοξοι  (17/7/2010)

Νεοφιλελεύθερα (5/5/2011)

Οἰκολογικά (7/9/2008)

 

 

5ο Μέρος

Πνεῦμα, Γλώσσα, Νοηματοδότηση (15-2-2012)

Ποίηση (29/4/2006)

Τὸ Πολιτικό (17/6/2010)

Πολιτισμός (4-12-2011)

Πολυτονικό (25/5/2008)

Ρατσισμός (1/8/2014)

Σὲξ (11-10-2015)

Σκεπτικισμός (12/3/2007)

Συγγνώμη-Συγχώρεση-Ἐκδίκηση-Ἐνοχές (2/7/2007)

Σχετικισμός (5/12/2007)

Τέχνη (1/9/2006)

Φιλοσοφία (11/1/2009)

via Porta Aurea, index.

Advertisements

Αποτελέσματα αναζήτησης | Telos | Π.Κονδυλης (Kondylis)

Human Rights: Conceptual Confusion and Political Exploitation

P. Kondylis

Journal ArticleTelos2014(166)161-165(2014)

Human rights do not exist. To be more precise, in the year 1998 human rights do not exist and no one can know if they will exist in the future. This ascertainment is inescapable if we wish to strictly define the concept of “right” and “human right” without taking into consideration political-ideological expediencies. A “right” is not something that exists merely as a phantom in the minds of philosophers or that flourishes on the lips of propagandists. The very essence of a right entails by definition that it can be demanded and imposed, and a “human right” can only be one that is enjoyed by all humans purely and simply because they are humans, i.e., without the mediation of ruling authorities and collective subjects (e.g., nations and states), which, from a conceptual and physical viewpoint, are narrower than humanity as a whole.

via Αποτελέσματα αναζήτησης | Telos | Π.Κονδυλης (Kondylis).

Η Ελλάδα έθνος που φθίνει ή δυσαρμονική κοινωνία με αποτυχημένο πολιτικό σύστημα; | Π.Κονδυλης (Kondylis)

Η Ελλάδα έθνος που φθίνει ή δυσαρμονική κοινωνία με αποτυχημένο πολιτικό σύστημα;

Οκτωβρίου 10, 2014 § Σχολιάστε

Ο Γ. Ριτζουλης μετριαζει την εμβελεια (ή επιδιωκει να αποφυγει τις παρερμηνειες) ρήσεων του Π. Κονδύλη για την νεοελληνική παρακμή. Αποσπάσματα:

Η Ελλάδα έθνος που φθίνει ή δυσαρμονική κοινωνία με αποτυχημένο πολιτικό σύστημα;

Στο πολύ σημαντικό κείμενο του Παναγιώτη Κονδύλη «Προϋποθέσεις, παράμετροι και ψευδαισθήσεις της ελληνικής εθνικής πολιτικής», που αποτελεί το επίμετρο του βιβλίου του “Πλανητική πολιτική μετά τον ψυχρό πόλεμο” (1992), ένα βασικό συμπέρασμα ήταν ότι το ελληνικό κοινωνικό και πολιτικό σώμα στο σύνολο του επωφελήθηκε από τη μεταπολεμική ανάπτυξη της διεθνούς οικονομίας, αντλώντας βραχυπρόθεσμα ωφελήματα. Κατά τον Κονδύλη, η όλη διαδικασία, χωρίς να επηρεάζεται από μεταβολές στην πολιτική ηγεσία (“δεξιά”, “φιλελεύθερη” ή “σοσιαλιστική”, κοινοβουλευτική ή δικτατορική), πήρε τη μορφή ενός “σιωπηρού, αλλά διαρκούς και συνειδητού κοινωνικού συμβολαίου”, με κύριο χαρακτηριστικό τον “παρασιτικό καταναλωτισμό”. Έτσι φθάσαμε στη σημερινή Ελλάδα της κρίσης, η οποία φαίνεται σαν να επαληθεύει την προφητική διαπίστωση του Κονδύλη, ήδη στις αρχές της δεκαετίας του ’90, ότι αποτελεί “περίπτωση φθίνοντος έθνους”.
[…]
Ωστόσο, το γραπτό εκείνο είχε κρίσιμα σημεία που μπορούν να αμφισβητηθούν ή να απορριφθούν εντελώς με πολύ ισχυρά επιχειρήματα:
[…]
2. Το πιο σημαντικό σφάλμα αφορά την εικόνα του για την ελληνική κοινωνία και τη μεταβολή της διάρθρωσής της μέσα στο χρόνο. Η γνώμη του Κονδύλη, ότι “η συντριπτική πλειοψηφία του Ελληνικού λαού όλων των κοινωνικών στρωμάτων” συν-διαμόρφωσε τον παρασιτικό καταναλωτισμό, και πολύ περισσότερο, επωφελήθηκε από αυτόν, θυμίζει το διαβόητο “μαζί τα φάγαμε” του κ. Θ. Πάγκαλου, αν και ειπωμένο με άλλο ύφος και ήθος. Έχει όμως την αξία της και πρέπει να συνεκτιμάται.

Ωστόσο, η αξία αυτή μετριάζεται πολύ από τα γεγονότα, τα διαπιστωμένα εμπειρικά και οχυρωμένα με σκληρούς αριθμούς.
Στη φάση της ανάπτυξης και της φούσκας, η κοινωνική ανισότητα στην Ελλάδα ως προς την κατανομή των περιουσιακών στοιχείων (δηλαδή του αποθησαυρισμένου πλούτου), όχι μόνον δεν μειώθηκε, αλλά σαφώς αυξήθηκε και μάλιστα έντονα. Παρόλο που αυξήθηκε το διαθέσιμο εισόδημα των φτωχότερων στρωμάτων και το μερίδιό τους στην κατανάλωση μεγάλωσε, η κατανομή του συσσωρευμένου ιδιωτικού πλούτου δεν έγινε δημοκρατικότερη. Οι αριθμοί δεν μπορούν να πουν ψέμματα, εκτός αν είναι “πειραγμένοι”. Και όταν μιλούν καθαρά οι αριθμοί, τα ιδεολογήματα πρέπει να σωπαίνουν. Η αλήθεια είναι, ότι από την ελληνική φούσκα 1990 – 2008 επωφελήθηκε ένα μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας, όχι μόνο καταναλώνοντας αλλά και με αποθησαύριση ιδιωτικού πλούτου. Μεγάλο μέρος μέν, μειοψηφικό δέ. Από τους λοιπούς, οι περισσότεροι αναλογικά έμειναν ακόμη πιο πίσω, η οικονομική και κοινωνική υστέρησή τους από το μεγαλομεσαίο κοινωνικό σύμπλοκο μεγάλωσε ακριβώς στη φάση της φούσκας. Όλα τα στοιχεία δείχνουν ότι για τους μεν μεγαλομεσαίους ήταν και φάση μεγάλης αποθησαύρισης, για τους δε φτωχότερους ήταν εποχή σχετικής ανακούφισης ως προς την αγοραστική δύναμη, αλλά χωρίς αποθησαύριση που θα μείωνε ή θα συγκρατούσε μέσα σε όρια την πραγματική ανισότητα. Ένας συνδυσμός δεδομένων που προέρχονται από την Τράπεζα της Ελλάδος (2009 – εδώ ανάλυση σε pdf), την EKT, από την Eurostat και από άλλες μελέτες και πρόσφατες πηγές, δείχνει ότι η αναλογία των περιουσιακών στοιχείων (κινητών και ακίνητων) που κατείχε το πλουσιότερο 20 % της ελληνικής κοινωνίας σε σχέση με τα περιουσιακά στοιχεία που κατείχε το φτωχότερο 20 %, το 2009 είχε γίνει σημαντικά πιο άνιση σε σύγκριση με το 1990, δηλαδή η διαρκής άνοδος του ΑΕΠ επέφερε μεταβολή δυσμενή για τους ασθενέστερους.

Ανάλογη είναι η μεταβολή για όλες τις χώρες του Ευρωπαϊκού Μεσογειακού Νότου. Στον αντίποδα, στις Σκανδιναβικές χώρες (χώρες με την μεγαλύτερη κοινωνική συνοχή στην Ευρώπη), η αναλογία περιουσιακών στοιχείων του πλουσιότερου 20 % σε σχέση με τις περιουσίες του φτωχότερου 20 % παρουσίαζε την μισή περίπου ανισότητα σε σχέση με το Νότο, και έμεινε σχεδόν αμετάβλητη από το 1990 έως το 2009.
[…]
4. Τέλος, όπως ήδη είπαμε, όλα τα ποσοτικά στοιχεία που αφορούν την κατοχή περιουσιακών στοιχείων, κινητών και ακίνητων, στην Ελλάδα (και στις λοιπές χώρες της Νότιας Ευρώπης), δείχνουν ότι τα χρόνια της ανόδου των οικονομικών μεγεθών δεν ήταν μόνο χρόνια κατανάλωσης. Για το μεγαλομεσαίο, μειοψηφικό αλλά υπολογίσιμο μέρος της κοινωνίας, εκτός από χρόνια κατανάλωσης, ήταν επίσης (και κυρίως) χρόνια άτακτης συσσώρευσης. Αυτό ακριβώς είναι το κύριο χαρακτηριστικό της περιόδου, και λιγότερο η παράλληλη καταναλωτική έκρηξη. Αυτό είναι που μεγέθυνε και συνεχίζει να μεγεθύνει την ανισότητα στη Μεσογειακή Ευρώπη.

Παρόλα αυτά, ο Κονδύλης του 1992 επαληθεύθηκε ως προς την εξέλιξη του βασικού “σεναρίου”: Το μοντέλο των ετών 1980 – 2008 ήταν πελατειακός πλουτισμός και καταναλωτισμός με δανεικά, με πολύ έντονη ανισότητα, με αδιαφορία για την πραγματική οικονομία, ιδίως την παραγωγική, με κατευθυνόμενη από το κράτος αποβιομηχάνιση και στροφή στον τριτογενή τομέα.
[…]

ΠΗΓΗ: ιστολόγιο «Μετά την κρίση» (03.10.2014)

Σημείωση: Οι σχετικές ρήσεις του ΠΚ είναι: «Η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού όλων των κοινωνικών στρωμάτων έχει εν τω μεταξύ συνυφάνει, κατά τρόπους κλασσικά απλούς ή απείρως ευρηματικούς, την ύπαρξη και τις απασχολήσεις της με τη νοοτροπία και με την πρακτική του παρασιτικού καταναλωτισμού και του κοινωνικού παρασιτισμού».
Και:
«Οι πρωταρχικοί λόγοι, πού έθεσαν σε κίνηση τη διαδικασία της εθνικής εκποίησης και της συναφούς πολιτικής αποδυνάμωσης της Ελλάδας σε διεθνές επίπεδο, είναι ενδογενείς και ανάγονται στη λειτουργία του πολιτικού της συστήματος και στη συμπεριφορά όλων των υποκειμενικών του παραγόντων. Με άλλα λόγια: το ελληνικό κοινωνικό και πολιτικό σώμα στο σύνολο του επωφελήθηκε από τη μεταπολεμική πρωτοφανή ανάπτυξη της διεθνούς οικονομίας και άντλησε βραχυπρόθεσμα ωφελήματα απ’ αυτή με αντάλλαγμα τον μακροπρόθεσμο υποβιβασμό της Ελλάδας στην κλίμακα του διεθνούς καταμερισμού της εργασίας και συνάμα τη γενική εθνική της υποβάθμιση. Αυτό έγινε με τη μορφή ενός σιωπηρού, αλλά διαρκούς και κατά μέγα μέρος συνειδητού και επαίσχυντου κοινωνικού συμβολαίου, στο πλαίσιο του οποίου η εκάστοτε πολιτική ηγεσία — «δεξιά», «φιλελεύθερη» ή «σοσιαλιστική», κοινοβουλευτική ή δικτατορική: στο κρίσιμο τούτο σημείο οι αποκλίσεις υπήρξαν ελάχιστες — ανέλαβε τη λειτουργία να ενισχύει γρήγορα και παρασιτικά τις καταναλωτικές δυνατότητες του «λαού» με αντίτιμο την πολιτική του εύνοια ή ανοχή»

via Η Ελλάδα έθνος που φθίνει ή δυσαρμονική κοινωνία με αποτυχημένο πολιτικό σύστημα; | Π.Κονδυλης (Kondylis).

Order and Change in Global Politics: Assessing the “Return of Geopolitics”

The economic crisis of 2008-2009 has signalled severe imbalances in the global economy between areas of the planet of great capital accumulation (particularly East Asia), rampant deindustrialisation masked by unsustainable levels of debt to finance private consumption in Western countries, and a large grey area substantially marginalised from any meaningful industrial development. The loss of confidence in an excessively financialised economy and in a monetary system exclusively based on fiat currency is also prompting a shift towards the acquisition of material assets and commodities which are of course physically located somewhere. This is particularly visible in one of the most important, yet little emphasised geopolitical developments of these years, namely the mass purchases of land (so called “land grab”) for agricultural purpose taking places virtually in every continent. Such development will be likely to test the effectiveness of informal control tactics, and possibly prompt the re-introduction of less informal control mechanisms in areas of limited or absent statehood.

The importance of geopolitical control in terms of economic re-organisation of the planet also appears prominent in the face of the risks inherent to an extremely complex, and equally fragile, web of economic interdependence. There are in essence two phenomena which are likely to emerge from this situation. First, the most powerful sovereign actors will intensify efforts to assert their grasp over land, seas and even populations which will enable them to defend their current status, to bargain from a stronger stance in the process of economic planetary re-organisation, and to have access to resources when scarcity will become acute, even if in decades from now.

via Order and Change in Global Politics: Assessing the “Return of Geopolitics”.

Panagiotis Kondylis

Apart from giving readers a basic understanding of how the international system operates (on the basis of small, middle and major, great and planetary (or world) Powers with the interspersed (between these just mentioned main groups of Powers) subgroups of subordinate, local, regional or supraregional, colonial, economic and or military, and or leading Powers, even though at the time of writing the book only one great or leading Power, the USA, was also a planetary Power in the full sense of the term), including with regard to these Powers’ relations with one another as (sovereign) states (e.g. as subjects and objects of planetary politics) and with regard to the (possible) formation of large spaces or spheres of influence, i.e. various forms of unfolding spaces and correlations of forces), Planetary Politics after the Cold War also gives readers an understanding of the potential advent of planetary or at least regional anomie (where it does not already exist) because of the planetarisation of, and many variations on, Western mass democracy, with its hedonistic mass consumption flowing from mass production, the advanced division of labour and distinctly mass-democratic material interpretation of the formal legal rights characteristic of the bourgeois liberal and European colonialistic era. Kondylis never shies away from drawing ultimate conclusions from the driving forces at work, no matter how nightmarish possible future scenarios might turn out to be: as in the case of the biologisation of the political and the pitting of man against man in conditions of generalised anomie arising from the population explosion, a possible breakdown of sovereign statehood and the uncontrolled migrations of the peoples.

via Panagiotis Kondylis.

Π. Κονδύλης – Κ. Καστοριάδης: Μιὰ σύγκριση

Ὁ Κ.Κ. ἀντιπαραθέτει τὸν ἑκάστοτε «δικτάτορα», ποὺ καταλαβαίνει μόνο τὴ βία κι ὄχι τὴν ἰδέα τῆς ἰσότιμης ἀνταλλαγῆς ἐπιχειρημάτων, στὸν ἀντίθετο ἀνθρωπολογικὸ τύπο, ποὺ δέχεται τὴν παραπάνω ἰδέα τῆς ἰσότητας çè διαλόγου. Ὁ Π.Κ. κάνει μιὰ διάκριση μεταξὺ τῶν «ἀνορθολογιστῶν»: Μόνο ὁ ἀνορθολογιστὴς ποὺ προγραμματικὰ ἀρνεῖται τὴν ἐκλογίκευση τῆς θεμελιώδους κοσμοθεωρητικῆς στάσης ἐναντιώνεται πραγματικὰ στὸν διάλογο – καὶ τέτοιοι δὲν εἶναι ἀπαραίτητα μόνο οἱ δικτάτορες. Ὁ ἀνορθολογιστὴς ποὺ προθυμοποιεῖται νὰ συζητήσει καὶ νὰ ἐκλογικεύσει τὴ θεμελιώδη στάση του δὲν διαφέρει ἀπὸ τὸν ὀρθολογιστή: «Ὀρθολογιστὲς καὶ ἀνορθολογιστὲς εἶναι ἐξ ἴσου ἀναγκασμένοι νὰ ξεκινήσουν ἀπὸ ἀνορθολογικὲς θέσεις μὲ τὴ μυστικὴ ἔννοια τοῦ ὅρου, δηλαδὴ ἀπὸ τὴν πίστη στὴ ratio ἢ ἀπὸ τὴν καταδίκη της»[13], κι ἔτσι, ἀντίθετα ἀπὸ τὸν Κ.Κ.[14], δὲν θὰ ἔβλεπε ἀντίφαση λ.χ. μεταξὺ τοῦ μυστικισμοῦ καὶ τῆς ἐνασχόλησης μὲ τὴν ἐπιστήμη. Ἐπιπλέον, ἀρνεῖται ὅτι ὑπάρχουν σαφῆ ὅρια μεταξὺ τοῦ κανονιστικοῦ καὶ τοῦ ἐργαλειακοῦ Λόγου, γιατὶ οἱ ἠθικὲς καὶ κανονιστικὲς ἀρχὲς ἀποδεδειγμένα δύνανται νὰ χρησιμοποιοῦνται ὡς ἐργαλεῖα γιὰ τὴν ἐπίτευξη τῶν σκοπῶν τῆς ἰσχύος[15].

via Π. Κονδύλης – Κ. Καστοριάδης: Μιὰ σύγκριση.

Βρισκόμαστε σε συλλογική αναζήτηση της ιστορικής ευθανασίας

Αν λάβουμε υπ ‘όψιν μας μόνον όσα πράττονται και αφήσουμε εντελώς στην άκρη την εικόνα που έχουν για τον εαυτό τους οι πράττοντες, τότε φαίνεται να βρισκόμαστε σε συλλογική αναζήτηση της ιστορικής ευθανασίας, υπό τον όρο να σκηνοθετηθούν έτσι τα πράγματα, ώστε κανείς να μην έχει την άμεση ευθύνη, και επίσης υπό τον όρο να τεχνουργηθούν απροσμάχητες ανακουφιστικές εκλογικεύσεις («ελληνοκεντρικές» ή «εξευρωπαϊστικές», αδιάφορο). Τις τραγωδίες ή τις κωμωδίες, που μπορούν να περιγράψουν με τις αρμόζουσες αποχρώσεις αυτήν την ιδιαίτερη κοινωνική και ψυχολογική κατάσταση, θα τις γράψουν ίσως άλλοι. Εμένα μου έρχεται στον νου η τετριμμένη, αλλά πάντοτε ευθύβολη θυμοσοφία: όπως στρώνει ο καθένας, έτσι και κοιμάται.

Π. Κονδύλη, Γεωπολιτικές και στρατηγικές παράμετροι ενός Ελληνοτουρκικού Πολέμου, στο Θεωρία του Πολέμου, εκδ. Θεμέλιο, 1997.